Niets vergeten?

Door Marcker gepubliceerd op Wednesday 01 April 19:53

Bijna middernacht. Het wordt stilaan tijd om naar bed te gaan. De journaallus laat weten dat het ministerie van financiën een nieuw witboek heeft uitgegeven. Ik moet al glimlachen. Voor de derde keer heeft de woordvoerder het over het nieuwe lastenbroek. Het blijft grappig.

In het donker ga ik de trap op. Met gesloten ogen vind ik de weg naar de bedstee. De rustige ademhaling van mijn vrouw doet me zachtjes in bed glijden. Ik wacht op de slaap en laat de afgelopen dag voor mijn geestesoog passeren. Vandaag was mijn baas afwezig en werd de zorg van de car wash aan mij overgelaten. In gedachten loop ik mijn handelingen af. De compressor afgezet? Check. De lichten uitgeknipt? Check. Het water afgesloten? Check. De dispensers…wacht eens even…het water. Een kwartier voor sluitingstijd was de zeep van de wasstraat op. Ik had de waterslang in de ton gelegd en zeep bijgevoegd. De kraan een eindje open zodat de ton langzaam volliep om schuimvorming tegen te gaan. Ik heb die kraan toch dichtgedraaid toen ik afsloot? Godverdomme… .

Minutieus overloop ik elke stap tot het sluiten van de poort. Ik hoor hoe de compressor sissend afslaat en de bevreemdende stilte over de werkvloer daalt. Ik zie mezelf de vulslang in de ton steken en de kraan een eindje open zetten, maar ik zie mezelf niet de kraan dichtdraaien. Of toch?

Ik duw het deken een eindje van me af, het is warm in bed. Wat kan er in het ergste geval gebeuren? Dat mijn baas morgenvroeg opendoet en ziet dat de ton heel de nacht overgelopen heeft. Twintig liter zeep in het riool en een nog pikantere waterfactuur. Daar zal hij niet blij mee zijn. Ik slik moeizaam en voel mijn slapen kloppen. Met open ogen staar ik naar het plafond en kan vaag de contouren van de plafondlamp zien. Ze danst in het donker, alsof ze op een woelige zee drijft.

Maar misschien heb ik de kraan routineus dichtgedraaid, hoe vaak doe je iets zonder er bij na te denken? Story of my life… . Ik slik nog eens, maar de krop blijft halverwege mijn keel steken. Ik glijd geruisloos uit bed, loop op de tippen van mijn tenen de trap af en drink een glas water van de kraan. Ik draai de kraan een eindje open en sluit hem terug af, hopend dat er een herinnering te binnen schiet van eenzelfde handeling. Noppes. Intussen heeft de waterval in mijn gedachten apocalyptische vormen aangenomen, stroomt er een woeste beek over de werkvloer en hoopt het water zich op tegen de poort, wachtend op de bevrijding.

Vloekend in mijn binnenste gris ik mijn sleutelbos van het schaaltje op de commode, trek een jas aan over mijn pyjama en stap in de wagen. Gelukkig woon ik op amper zeven kilometer van mijn werk en is er geen verkeer. Tien minuten later druk ik de code in van de poort en knip het licht aan van de car wash. Geen water, geen zeepschuim, het kraantje is dicht. In plaats van opgelucht te zijn grossier ik uitgebreid in mijn verwensingen aan mijn eigen adres en sluit de boel terug af.

Onderweg naar huis ga ik plots aan de kant staan. Heb ik nu het alarm terug opgezet? Zuchtend keer ik de wagen en druk weer de code in om de poort te openen. Als de poort omhoog kruipt hoor ik het alarmkastje piepen. Ja dus, het stond op. Hoofdschuddend sluit ik de poort en spoed me naar huis.

“Waar ben je geweest?” Ondanks mijn pogingen om zo stil mogelijk te zijn is mijn vrouw wakker geworden.

“Ik dacht dat ik een kraan was vergeten dicht te draaien op het werk. Ik kon niet slapen dus ben ik het even gaan checken.”

“En?”

“Loos alarm schat. Ga maar slapen.”

“Je hebt de auto toch afgesloten? Goedenacht schat.”

Een kwartier later lig ik nog altijd met open ogen op mijn zij. Een auto sluit je gedachteloos af, een routinehandeling bij uitstek. Maar moést ze dat nu vragen? Ach verrek… . Ik sta op, minder voorzichtig als eerst en stommel de trap af. Met de sleutel in de hand kijk ik door het raam en druk op de afstandbediende vergrendeling. De vier richtingaanwijzers knipperen enkele keren geruststellend en ik ga weer naar boven. Ik meen licht gegrinnik te horen, maar besluit er geen aandacht aan te besteden, het kan verbeelding zijn. Plagerig geeft de klok aan dat het al een tijdje geleden twee uur is geweest.  

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh hoe lekker herkenbaar
en zeker prima geschreven, daar geniet ik echt van
Bedankt.
Dan dient die ergernis toch nog ergens voor... .
Gruwelijk, wat een nacht!
Arme jij, :(
Gebeurt ook wel eens als we onderweg zijn naar onze vakantiebestemming hoor. Staat de koffiezet af? Zijn de ramen dicht? Tja...wie,kent het niet hè... .