De ontketende burger VI

Door Marcker gepubliceerd op Wednesday 01 April 16:29

VI

Ik heb een week gezwegen. Op mijn werk zeiden ze dat ik dat meer moest doen.

Nou.

Het begon allemaal met de vreselijke teleurstelling die ik moest verwerken bij het zien van Simone, u weet wel, die goddelijke kassière (De ontketende burger IV). Na lang zoeken had ik eindelijk mijn stoutste schoenen gevonden en deze aangetrokken. Dusdanig geschoeid hield ik de wacht aan de achter uitgang waar het personeel van de supermarkt ’s avonds schielijk in de menigte verdwijnt. Terwijl ik stond te wachten kwam er een jongmens naast me staan, wijdbeens gezeten op een motorfiets. U raadt het al. Simone kwam naar buiten en sprong fluks achter bij de jongen op de motorfiets, sloeg haar ranke armen om zijn gejeansveste torso en verdween met haar prins op het luidruchtige paard. Ik bleef alleen achter in een gedesillusioneerde wolk slecht verbrande benzine.

Ach.

Mijn opstandige geest zocht naar een uitlaatklep en wou een daad plegen, enkel en alleen maar om lucht te geven aan de onderhuids opgespaarde frustraties.Terwijl ik onder de indruk van mijn nederlaag naar huis sjokte zag ik een man met een hond aan de leiband. Het mormel was bezig een vuilnisbak aan een grondige inspectie te onderwerpen, toen het plots zijn rug kromde. De hond, die volledig opging in zijn sanitaire noodzakelijkheid, keek star naar een punt in het niets, toevallig recht mijn blikveld kruisend. Hij vertaalde daarmee precies wat er in me omging: ik was een niets, zelfs de hond had dat door.

Nadat de hond zijn onevenaarbare stukje naïeve kunst had geproduceerd, maakte zijn baasje aanstalten om doodgemoedereerd zijn weg te vervolgen, terwijl het afval van zijn gezelschap in al zijn glorie lag te dampen naast de lege, beteuterde vuilnisbak. Zonder er bij na te denken riep ik, ‘hela! Gaat het zo’n beetje?’

Terwijl ik het uitsprak, schoot mijn hartslag in overdrive en kreeg ik gelijk een droge keel. Woorden als ‘wespennest’, ‘eigen zaken’ en ‘bemoeien’ buitelden in mijn hoofd, op zoek naar een aanvaardbare volgorde.

’s Honds eigenaar draaide zich om en keek me verbaasd aan. Het schemerde en ik kon zijn gezicht niet goed ontwaren. Niet alleen door de invallende duisternis, maar ook door zijn woeste baard, lange haren en het ontbreken van iets wat op een nek leek. Hij zag er uit als een mannequin van Michelin. Langzaam kwam hij naar me toe. De hond, een onbestemd ras van een onbekend bouwjaar maar met een kerngezond, blikkerend gebit, liep langs zijn baasje mee. Ik stond aan de grond genageld. Slikken lukte niet meer en ik stond op flanel. Dit is het, ging het door me heen, geveld door een hondengek op het veld van eer.

‘Ik wou een zakje halen thuis. Ik woon hier om de hoek. U hebt toevallig geen zakje op zak?’ De stem paste niet bij de man. Zacht, beschaafd, vriendelijk. Zijn hond daarentegen bood voldoende tegengewicht om me op mijn hoede te laten blijven. ‘Sisi, rustig!’ sprak de man met een rustige, dwingende stem, waarbij de hond onmiddellijk op zijn buik ging liggen en schuldbewust zijn kop op zijn voorpoten legde. Instinctief graaide ik in mijn jas, op zoek naar een plastic zak en verontschuldigde me voor het laakbare feit dat ik niet voorzien was van een EHBO-kit voor incontinente honden. ‘Wacht je even?’ vroeg hij, ‘ik ben dadelijk terug.’ Ik knikte en hij verdween om de hoek.

Na drie kwartier begon het me te dagen dat ik in de luren was gelegd. De drol was intussen afgekoeld en eerlijk gezegd kon hij me gestolen worden, wat helaas niet gebeurde. Als een dief in de nacht ben ik er maar vandoor gegaan, mezelf, motorrijders, honden en hun baasjes verwensend.

Vandaag ging ik naar de supermarkt en de hoopvolle zon is weer in volle glorie doorgebroken. De gemotoriseerde jongeman blijkt haar broer te zijn! Terwijl ze met me afrekende – letterlijk – kwam hij plots vanuit het niets en overhandigde haar een pakje met de woorden: ‘hier zus, je lunchpakket.'

Het was het mooiste lunchpakket dat ik ooit in mijn leven heb gezien… .

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig, heerlijk genoten van je voortreffelijke woordkeuze! Chapeau!
Fijn, plezierig om weten.
Weer van genoten.
Bedankt. Heb me trouwens geamuseerd met je 1 april perikelen...!
Dank je en dat waren er maar een paar. -))
haha leuk verhaal, zo zie je maar weer niets is wat het lijkt.
Bedankt. Alles heeft een - soms duister - doel... .