Te gezond voor het sterfhuis

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 31 March 16:26

Met een diepe zucht wurmt ma zich opnieuw van de lage achterbank en geeft zwijgend haar portemonnee aan. Ik betaal de chauffeur twee gulden twintig terwijl mams zich met haar hand op de achterbak staande houdt. Stevig gearmd zoeken we de ingang op, die ook hier aan de zijkant blijkt te zijn en we bellen aan. Een vrouw in burgerkleding doet open.

“Wij hebben een afspraak met de directrice en we zijn veel te laat,” zegt ma resoluut tegen de mevrouw die zegt vrijwilligster te zijn en via een brede gang, die best een verfje zou kunnen gebruiken, volgen we haar. Tot we verrast in een grote hoge vierkante hal staan met aan de achterwand grote glas in lood ramen waar een brede donkerhouten trap twee verdiepingen met elkaar verbindt.
“Ook een stijlvolle entourage, ma, oud, maar minstens zo gezellig als die luxe tent,” fluister ik en ze knikt. In de linkerhoek is het kantoor van de directrice. Vanachter een oud eiken bureau in de kleine knusse ruimte knikt een lieve dame ons vriendelijk toe waarna ze opstaat om zich voor te stellen. Ze draagt ook geen uniform, valt me meteen op.

“Gaat u zitten, ” zegt ze zacht en wijst naar twee oude makkelijke fauteuils tegenover haar bureau terwijl de vrijwilligster wordt gevraagd om koffie te brengen. Ma protesteert omdat ze na ons avontuur geen trek meer heeft en in één adem gaat ze door over de reden dat ze te laat is. De directrice glimlacht beschaafd, lacht voorzichtig om het uitgebreide verslag van ons ongewilde oponthoud in de particuliere kliniek. 

9b05db8a8d1975c129ba1bfef53c91d2_medium.

Dan neemt ze resoluut het woord om de gang van zaken bij hen uit te leggen. Ik hoor dat het Leger Des Heils één van de eerste is die 'sterfhuizen' runt en dat ze draaien op giften, met gediplomeerd verplegend personeel en veel vrijwilligers die hand- en spandiensten verrichten. Men hoeft niet perse lid te zijn van het Leger Des Heils.
"Het is een proef  waar na twee jaar over wordt beslist of het een haalbaar initiatief is, maar in de tijd dat we nu draaien is iedereen er erg tevreden over,"vertel de vrouw rustig en neemt alle tijd om ons op het gemak te stellen.

"We hebben een heel goede buitenlandse arts in dienst die pijnbestrijding als geen ander beheerst. Niemand hoeft pijn te lijden, maar aan actieve euthanasie werkt hij beslist niet mee.” Ma’s gezicht betrekt, maar ze incasseert deze tegenvaller zwijgend met gratie.
"Een verblijf bij ons duurt doorgaans niet langer dan drie maanden,” deelt de directrice  me en ik loer even bezorgd naar ma, wellicht schrikt ze nu wel ? Ze knikt, schijnbaar onaangedaan.
“Vaak is de stervende alleen en eventuele familie of vrienden mogen zelf beslissen hoe ze hen willen begeleiden. Men is hier de hele dag welkom en we hebben op zolder enige simpele kamers voor wie in het laatste stadium wil waken.”
“Kijk eens aan, ma, aan alles is gedacht.” Mijn moeder knikt tevreden. 
“Het is ook wel voorgekomen dat mensen hier toch weer zo opknappen dat ze nog een hele tijd naar huis kunnen,” vertelt de dame in het roze mohair vestje met een zekere trots en drukt ons op het hart dat het gebruikelijk is dat bezoekers de rust eerbiedigen, “omdat het nodig is dat men zich hier in alle rust kan voorbereiden op de dood. Het is misschien een beetje vreemd dat ik het vraag,” wordt de directrice na tien minuten voorzichtig, ”maar u bent toch wel de familie W?” We knikken eensgezind.

“U komt hier kijken voor een familielid,” klinkt het opgewekt vanachter het bureau. Ma en ik draaien verschrikt ons hoofd naar elkaar. Welk een misverstand valt ons nu weer te beurt? Niet nog eens onze hele geestelijke voorbereiding door de war halen, alsjeblieft.
Met grote ogen staren we naar de directrice die zich kennelijk betrapt voelt en zich verontschuldigt. “Ja, ik neem aan dat een alleenstaand familielid van u heeft gehoord dat er geen genezing meer mogelijk is?” fluistert ze raadselachtig, waarop ik informeer of onze komst soms niet is doorgegeven.
“Jawel, ik heb u wel verwacht, hier staat het, maar....”

Een 'af dag'

Ineens weet ik dat dit zo’n dag is waarop werkelijk niets goed kan gaan en ik zucht, schud ontmoedigd mijn hoofd. Ik heb geen zin in een woordensteekspel over niet nagekomen regeltjes, wil geen wellis en nietis en zeker niet bidden en smeken of ma hier alsjeblieft haar laatste dagen slijten mag. Dan doe ik het wel alleen thuis met de vrienden.
Figuurlijk sta ik al in de startblokken om te vragen of ze een taxi wil bestellen opdat we op hoge poten kunnen vertrekken.
“Is er plotseling iemand tussen gekomen die voorrang heeft?” word ik pinniger dan bedoeld en we staren elkaar alle drie verward aan. Uit het veld geslagen. De directrice stamelt dat ze er niets van begrijpt en bloedrood tot diep in haar nek bladert ze door haar papieren. Ik zucht, kijk naar mams die, parmantig met de baret op, in haar beste groen-blauw geruite pak met blosjes op de wangen doodleuk kaarsrecht zit te glunderen tot ze resoluut de doodse stilte doormidden scheurt.

“Niks familie. Wij zijn hier voor mij! Ik ga dood!” Het is in de verwarde stilte alsof ze drie waarschuwingsschoten afvuurt. De grijze dame slaat verschrikt de hand voor haar mond en dan fladdert de ongemakkelijke stemming stilletjes achter ons de deur uit.

“Dat meent u niet, u ziet er helemaal niet ziek uit.” zegt mevrouw de directrice nog redelijk zelfverzekerd en ratelt dan een uitgebreid excuses af.
“Sorry, mevrouw W. Hoe dom van mij, maar u ziet er zo gezond uit.” Ma lacht koninklijk, zegt dat ze het misverstand graag vergeeft. “Een beter compliment had u me niet kunnen maken.”

“Wilt u echt geen kopje koffie?”
“Nee, ik heb nu wel gegeten en gedronken, haha en ben onderhand echt moe.”
“Uw kamer is gisteren vrij gekomen. Als u wilt kunt u er morgen meteen uw intrek nemen, u bent van harte welkom.” Ik knik, opgelucht, want inmiddels ook vermoeid tot op het bot moet ik er niet aan denken dat ma uiteindelijk toch thuis had willen sterven.
“Nee, vrienden van mij geven zondag een housewarming party. Een soort afscheid, denk ik, want ze nodigen alle vrienden van de alleengaande vereniging uit. Ik wil maandag rechtstreeks vanuit het ziekenhuis hier naartoe komen, toch Syl?” kondigt ze moedig aan, waarna de directrice iemand oproept om ons de rest van het huis te laten zien.

Er is een gezellige woonkamer met open keuken, waar men aan een immense eettafel gezamenlijk de maaltijd kan gebruiken. Het is niet verplicht. Er staat een magnetron waar we eigen gemaakte maaltijden in op kunnen warmen. In de aangrenzende grote woonkamer zitten enkele mensen die ons hartelijk begroeten. Het idee dat iedereen hier ten dode op is geschreven grijpt me ineens erg naar de strot, maar we doen kranig of we het pension bekijken waar ma een paar maanden vakantie heeft geboekt.

Aan de voorkant is een grote serre, die als rookruimte wordt gebruikt en we steken er meteen dankbaar een sigaretje op. De rondlopende oprit met grind omzoomt een goed onderhuiden tuin die naar de weg afloopt en aan de overkant van de brede laan is een vijver, waarin enkel zwanen zwemmen. 

"Kijk ma, vroeger, toen ik de camper nog had, heb ik hier menigmaal buitenschilderles gegeven met de gevorderden groep. Een idylisch plaatje met dat zandweggetje dat meteen na het water die groene beboste heuvel omhoog volgt. Zie je wel? Bijna bovenaan schijnt het witte huis van de bovenmeester tussen de bomen door." Ma vind alles goed, lijkt het.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bijzonder verhaal en wat een trotse vrouw was je moeder. Of is het een fictie verhaal?
Nee, dit is allemaal waar gebeurd, niets ervan is overdreven, verzonnen of extra aangezet. Het gaat nog wel heel heftig, maar ook heel mooi worden.
Ik kijk er naar uit.
Ik kan me voorstellen dat die mevrouw beschaamd was over hetgeen ze zei.
En ik val in herhaling hier ... iemand die niet lang meer te leven heeft, hoeft er niet als een zielig hoopje ellende uit te zien!
Dat deed ze ook niet en dat was haar trots
Ik wens je veel sterkte in de komende tijden.
Dank je.
Het is al lang geleden en ik kan het makkelijk opnieuw doen herleven
Bijzonder zo een moment, wat fijn hoe je moeder het als een compliment opnam. Ik kan mij voorstellen dat het je even naar de keel grijpt als het zo tot je door dringt dat iedereen die daar ten dode opgeschreven is. Met bewondering gelezen!
Dank je.
Het is al lang geleden , maar ik kan het zo opnieuw doen herleven
Die drie maanden komen me bekend voor. Ook het feit dat je moeder er niet ziek uitzag. In vergelijking met.... zal dat wel waar geweest zijn. Die drie maanden zijn blijkbaar toch echt 'zorgvuldig gekozen'.
Ik heb het vorig jaar meegemaakt met een familielid: toen de drie maanden bijna om waren, was er een soort paniek... de huur was opgezegd, waar moest ze naartoe?

.....en dan stierf ze, alsof het zo moest zijn.
We zullen zien, maar ma heeft mij wel bewezen dat geestkracht je lang op de been kan houden
Ik ben het met Karazmin eens: iemand die binnenkort gaat sterven hoeft er toch niet per se troosteloos en afgetobd uit te zien? Dat had die mevrouw ook wel kunnen weten!
Toch flink dat je moeder zich zo goed hield.
Die mevrouw schaamde zich ook heel erg, dat ze iets had aangenomen dat helemaal niet bleek te kloppen. Haar excuses waren dan ook heel gemeend. Die misser onderstreepte gelukkig alle moeite die ma deed om er goed uit te zien.
Ze zag er toch te goed uit om stervende te zijn? Een compliment misschien maar aan de andere kant, zou je toch denken dat de dame wel genoeg ervaring had om te beseffen dat het niet altijd overduidelijk is dat iemand binnen afzienbare tijd 'uit de tijd gaat'
Ik moet eerlijk toegeven dat er op dat momenten enkel mensen zaten die er echt heel naar aan toe waren en daarbij vergeleken leek ma niets onder de leden te hebben. Alleen ik wist hoe ma met geestkracht zichzelf wist op te krikken.