Ultieme verleiding voor de moraalridder

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 30 March 19:13

Op aanraden van J. Kaagman, heb ik de eerste  inzending

van de schrijfopdracht van deze week omgewerkt.

cc23a8f64eaec92e3b7c6595e115a47d_medium.

Al dagen werd Monica wakker met dezelfde nog nazinderende droom waarin de lekkere jongens van All You Need haar verleidden met een champagneontbijt. Steevast wist ze, met een teleurgesteld steekje, dat het haar onderbewuste verlangen was, want haar zoon zou zich nooit zo via de media tentoonstellen. De maand ervoor droomde ze ook al regelmatig dat Familiediner onaangekondigd voor haar deur stond en ze werd iedere nacht ten overstaan van heel EO Nederland met de man verenigd die zij haatte. Zelfs Bert van Leeuwen kan haar er niet toe brengen om die klojo- hij is inmiddels dood is- postuum te vergeven.

Toen ze die woensdagochtend de telefoon neerlegde had ze het idee dat die dromen iets voorspeld hadden en ze was de rest van de dag aardig ontregeld. Wat was er zo bijzonder aan haar, Monica van Zanten? “We kregen uw naam via iemand die we niet mogen bekend maken, maar hij vindt u er geknipt voor, beslist een aanvulling op het vorige programma.” Natuurlijk weigerde ze resoluut. Niet één, maar wel drie keer. Wie haar dit geintje had geflikt wist ze nog steeds niet, maar in het weekend besprak ze het rare voorstel met diverse vrienden en zoals beloofd, belde de redactie haar maandagochtend opnieuw. Uiteindelijk zei ze toe. “want doodgewone burgers mogen ook aan bod komen in plaats van prominente gasten die al bekend zijn.”

Een maand later is ze goed voorbereid. Ze verwacht vragen over het nut van integriteit, ethiek in deze snelle tijd. Wat moet je met waarden en normen als niemand zich er iets van aan trekt? Lang hoeft ze niet in de make-up te zitten en de visagiste maakt haar op zoals ze het normaliter zelf doet. Niet zenuwachtig bekijkt ze vanuit de coulissen de zaal, gevuld met een kleine tweehonderd studenten. Het applaus is afwachtend als ze plaats neemt in de moderne witte draaistoel, die thuis ook achter haar computer staat. Na de korte inleiding kondigt Twan aan wat het thema van deze uitzending is en hij vraagt Monica wat zij onder de ultieme verleiding verstaat.

959b17c03966402434cce22b2630e749_medium.

“Ik moet bekennen: verleiden, in de zin van iemand tot je geliefde maken, houdt me niet bezig. Voor mij is de echte verleiding iets durven doen dat niet door de beugel kan omdat dit me angst inboezemt. Meestal volg ik braaf mijn geweten. Anderen vinden mij daarom een slappe hap of erg vervelend. Eerlijkheid is uit de tijd, dat zie je aan al die graaiende bankbobo’s.” Er gaat een lachje door de zaal en Monica is opgelucht nu de kop er af is.

Achteraan geeft Twan een jongedame de kans een vraag te stellen.
“Vind u het niet een beetje te makkelijk om je altijd achter het geweten te verschuilen?”
“Natuurlijk besef ik óók wel dat het laf is om niet bij gewetenlozen te willen horen, zoals die knuffelcrimineel van laatst. Veel mensen vinden dat spannende tv omdat hij getuigt van een geslepen geest. Ik vraag me dan af: Zetten zij, die op zo iemand kicken, hun integriteit net zo makkelijk als hij opzij zodra dat hen persoonlijk voordeel brengt?”

Op de eerste rij staat een brutaal ogende knul geagiteerd op, grijpt zonder Twans toestemming de kans om te spreken.
“Niet het lef hebben om tegen je geweten in te gaan is oersaai en uit de tijd.” Monica knikt.
“Dat klopt. Voor een college over de verleiding van gewetenloos leven, heb je niets aan mij. Wat dat betreft ben ik een stom weekdier. Ik sjouw het schone geweten op de rug mee als een heilig huisje, maar… dat is eigen keus en hoewel ik graag zelf beslis over mijn leven, vind ik het veilig om me aan de regels van het voor mij geldende fatsoen te houden. Ik word soms zelfs gehaat door wie het niet zo nauw nemen met goed en kwaad. Dat ik in mijn leven niet méér dan een slijmspoor achterlaat is een voor de hand liggend gevolg.”  Twan herkent een aardig bruggetje en haakt in op oorzaak en gevolg.

“Verleiding wordt in de Bijbel als gevaarlijk, zondig, aangemerkt. Monica, wat is debet aan jouw angst voor die verleiding?” Ze weet niet waar hij naartoe wil en denkt hardop:
“Adam en Eva, naaktlopers zonder besef dat dit amoreel zou kunnen zijn, gaven aan de verleiding toe. Eén hap van de verboden vrucht moesten zij bekopen met een niet aflatend besef van schaamte, schuld, erfzonde en zij werden zwaar gestraft. Mijns inziens met niet aan het delict overeenkomstige gevolgen. Hoe kun je in Godsnaam zondigen met de vrucht van Gods eigen schepping? Hun God was misschien primitief. Het paradijs werd een eeuwigdurend onvervuld verlangen. Dat is mijns inziens onrechtvaardig, want 'leer van je fouten', ging toen niet op en die ongerijmdheid staat is in mijn geheugen gegrift.” Twan vraagt of ze dat uit wil leggen, maar een gepukkelde jongen op de eerste rij neemt nogal nadrukkelijk het woord.

“Is De Verleiding volgens u het beste machtsmiddel voor religieuze stromingen om ons onder de knoet te houden?”  Monica is verrast, denkt glimlachend wat langer na.

“Goede vraag, maar het besef van goed en kwaad had ik als kleuter al. In mijn geval zijn de Bijbelplaten van de kleuterschool er debet dat ik een goed mens probeer te zijn.” De knul ruikt zijn kans en roept verontwaardigd: “Zie je wel, kinderen op jonge leeftijd beschadigen met morele indoctrinatie. Dat is misdadig.”

“Dat zijn erg zware woorden. Het ging spelenderwijs. Er kwam geen harde hand, zweep of de destijds gehate stok aan te pas. Ik hunkerde naar vriendelijkheid, liet me dáárdoor verleiden. Het morele besef kwam via een lief nonnengezichtje en ik was gefascineerd door de prachtige platen die vrijdagsmiddags bij de  verhalen uit het plafond zakten.” De jongeman ploft teleurgesteld terug op zijn stoel. In de zaal kijken enkele studenten elkaar verbaasd aan.

“Je bedoelt: met vriendelijkheid bereik je meer dan onder dwang, Monica?” vraagt Twan.
“Ja. Vrijdagmiddag was het einde. Avonturen, onmogelijke wonderen, ik smulde ervan en de Barmhartige Samaritaan was het toonbeeld der naastenliefde. Hij droeg een donkerrode mantel zonder mouwen met een dubbele gouden garnering langs de randen en de beroofde sloeber in de berm lag bebloed, halfnaakt in vodden zijn einde af te wachten. Dat waren verhalen die mij aangrepen, lang daarna nog bezig hielden, waardoor ik me af ging vragen wat de reden was dat er goede en slechte mensen bestonden.

“Jij was op je vierde dus al verloren voor de oneerlijke wereld?” verduidelijkt Twan lachend.

“Intuïtief, volkomen onschuldig, koos ik voor die mooie bordeauxrode cape. Maria’s lieve gezicht boven die ceruleumblauwe prachtig geplooide jurk kan ik me nu nog helder voor de geest halen. Magische zonnestralen die door de wolken heen de aarde beschenen toen Jezus naar de hemel zweefde. Die hebben mijn aandacht vastgehouden en zuster Bernadette was het tegenovergestelde van mijn moeder. Bij haar was iedereen in de overvolle klas even veel waard. Een aai over je bol kon je gelukkig maken. Soms zweefde ik er zelfs de hele dag gelukzalig van op zo'n wolk met Jezustralen, zo fijn was het als zuster Bernadette tevreden over me was.”

“Een paar domme platen hebben van u een heilige boon gemaakt,” stelt een blonde slungelige jongen populair vast en gaat provocerend door. “Bent u daardoor uitgegroeid tot zo’n onmogelijke onuitstaanbare moraalridder?”
Monica glimlacht, laat zich niet uit de tent lokken.
“Misschien ben ik geboren met een sterk gevoel van rechtvaardigheid? De Spartaanse opvoeding thuis was daarnaast de beste leerschool want het tonen van emoties was daar verboden. Combineer dat met een zeer vroeg werkend autobiografisch geheugen en je bent er de rest van je leven van overtuigd dat je met eerlijkheid veel makkelijker leeft dan telkens andere leugens te moeten verzinnen.”

Een timide meisje in een vormeloze ouderwetse bloemetjesjurk staat op.
“Heeft u ooit iets meegemaakt waardoor u die mens wilde vermoorden?”
“Haha, jawel hoor, de grenzen aan waanzin ben ik wel tegen gekomen. In ieder van ons steekt een moordenaar en ik weet hoe het is om zonder vooraankondiging, uit te halen. Klabang!”
“Wat had die mens gedaan, dat u hem of haar had kunnen doden?”
“Mijn vertrouwen beschaamd en ik had zeker toegestoken als er toen een mes voor het grijpen had gelegen.” Een jongen met donkerbruine prikogen dient zich aan.
“Zijn mensen die zich uitleven in alles dat niet door de beugel kan volgens u minderwaardig?” vraagt hij streng, maar Monica ontkent dit ten stelligste.
“Ieder maakt zijn eigen keuzes. Ooit besloot ik meester te worden over mezelf en het geeft me nog steeds een tevreden gevoel om niet als een dolle stier op de aanwezige onderbuikgevoelens af te gaan.” Er valt een verwarde lange pauze.

“Maar…terugslaan? Zo gemeen worden als zij? Kun jij dat?” blijft Twan door tasten. “Schreeuw- en scheldkanonnades vind ik minder aardig. Dat soort geweld komt op mij over alsof de ander zich ontlast over mijn rug, midden in mijn gezellige woonkamer de vloerbedekking onderspuit met zijn/haar angstige drek, maar het gebeurt wel vaak. Ik roep dat op zonder iets te speciaals te hoeven doen. De ander laat daarmee een veelzeggend deel van zichzelf zien. Kennelijk lucht het hen op. Of hun waardoordelen terecht zijn kan hen meestal niets schelen. Mij wel. Ik reageer niet, maar trek er conclusies uit. Ik wil me niet bezondigen aan dat verbaal van-je-af-kakken.” Ze neemt een slok bronwater als er enkele studenten gniffelen.

“Maar ik ben best te verleiden om in de donkere krochten van mijn onderbuik te roeren als jullie daar iets over willen weten,” lacht ze. Een zucht van verlichting gaat door de zaal. De jongelui lijken nieuwsgierig naar de zwarte kanten van deze saaie bejaarde.
“Zo loopt er een neuroot rond die al mijn spaargeld heeft gestolen. Nadat hij de sloten had vervangen stonden wij zonder enige vorm van proces op straat. Als ik hem tegen kom wil ik dat die karaktermoordenaar blijft leven, maar pas nadat ik hem onherstelbaar heb verminkt. Puur omdat hij het verdient.”

“Zo zo, dat is krasse taal Monica,” knikt Twan tevreden. Sensatie is goed voor de kijkcijfers en de zaal gniffelt als Twans gast op dreef komt.
“Ik ken het beestachtige verlangen om als een roofdier de nagels in iemands wangen te willen klauwen. Stel zuster Bernadette was zo’n gemene non geweest waar menigeen een trauma aan heeft opgelopen, dan zou ik er waarschijnlijk ook van genieten om een kinderlokker in zijn eigen kelder op te sluiten en hem zolang met een knuppel te lijf te gaan tot hij bont en blauw ligt te zieltogen. Lamp uit, deur op slot en hem laten creperen, lijkt me billik. Of haar met bosjes tegelijk uit de kop rukken van een zogenaamd integere vrouw die zich uiteindelijk ontpopt tot een dure hoer. Zo’n schoonheid die een man leegzuigt als was hij een slunzige zoute oester. Lekker onbeheerst als een beest te keer te gaan. Ja, ik heb wraakgevoelens en ik kan er in geuren en kleuren over fantaseren, moorddadige plannen smeden, maar vraag me niet de daad bij het woord te voegen. Ooit had ik het beestachtige verlangen om een baksteen bij de kwal door het raam te kegelen die me alles had afgenomen en zelfs dáár heb ik niet aan toegegeven. Dat voelde toen erg goed.”

De tijd is om en Twan vraagt, zoals gebruikelijk, welke raad zijn gast voor de jongelui heeft.
“Leef je uit, laat je gaan. Zoek je grenzen op. Jullie zijn jong, hebben het recht op liefde, experimenten, fouten, woede en wraak. Kies er bewust voor! Lieg erop los en voel of dat je gelukkig maakt. Let op je onderbuikgevoelens, maar laat die de werkelijkheid niet overschreeuwen. Luister naar je innerlijk, lees je fantasie zonder een te streng oordeel en leer er veel van over jezelf. Schrijf je beste misdaadverhalen over de diepste moorddadige verlangens zonder dat er echt gewonden vallen en wordt daar rijker van.”

Eerste inzending:

Verleid door een non

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Verleidelijk mooi geschreven.
Gelezen
De eerste niet gelezen, sorry, je had het al verwijderd. Deze vind ik in ieder geval erg goed geschreven. Je hebt een gave met woorden en schrijft zo mooi, maar dat heb ik je al vaker gezegd.

Duim omhoog!
Dank je
Onderaan deze aflevering vind je de link naar de eerst inzending
Gelezen.
Zo. Een stuk beter en eigenlijk ook duidelijker in wat het kwijt wil.
Dank je wel
Ik moet zeggen dat ik deze inderdaad beter vind. Je verteld hetzelfde maar op een meer verhalende manier. Is mijn bescheiden mening. Dat baksteen gevoel ken ik maar al te goed trouwens, met een vroegere werkgever van mij.
Dank je , dan gaat deze mee en de andere niet
Lijkt me heel verstandig.