Verleid door een non

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 28 March 14:18

Ik moet bekennen: verleiden, in de zin van iemand tot je geliefde maken, lijkt mij niet echt een probleem, al ben ik daar momenteel weinig meer mee bezig.

De echte verleiding

Doen wat niet door de beugel kan is voor mij pas de ultieme verleiding. Een die me angst inboezemt. Ik kan er niets aan doen, meestal ben ik er nog trots op ook, om mijn geweten te volgen, al vinden anderen mij daardoor een slappe hap. Natuurlijk besef ik óók wel dat het tevens heel laf is dat ik me niet durf te voegen bij de gewetenlozen, die van een avontuurlijke, spannende, vaak geslepen geest getuigen en de moraal opzij kunnen zetten zodra het hen voordeel brengt. Ik ben ook vaak gehaat door wie het met goed en kwaad niet zo nauw nemen.

Wie het lef niet heeft tegen zijn/haar eigen geweten in te gaan is in wezen oersaai.
Wat betreft de verleiding tot het kwaad ben ik niet meer dan een nietszeggend traag weekdier en sjouw het schone geweten als een heilig huisje op de rug mee. Het is eigen keus dat ik me daarmee veilig voel en dat is niet het enige. Hoewel ik graag zelf beslis over mijn leven, vind ik het fijn om me aan de regels van het (voor mij geldende) fatsoen te houden. Dat ik daardoor niet méér dan een slijmspoor achterlaat is dus een voor de hand liggend gevolg.

De verboden vrucht

Verleiding wordt in de Bijbel als gevaarlijk, zondig, aangemerkt. Adam en Eva, naaktlopers zonder besef dat dit smerig zou zijn, gaven aan die ene verleiding toe en werden zonder pardon afgestraft met niet aan het delict overeenkomstige gevolgen.
Hun God was misschien nogal primitief want kun je zondigen aan een vrucht van Zijn schepping? Zijn straf was mijns inziens hardvochtig, zeker niet rechtvaardig, want de gouden regel, 'leer van je fouten', ging toen (nog) niet op. Eén hap van de verboden vrucht moesten de nudisten bekopen met een niet aflatend besef van schuld en verlies, het paradijs bleef een eeuwigdurend onvervuld verlangen. Die lessen staan in mijn geheugen gegrift. 

Wie is schuld?

Was het invoeren van De Verleiding een machtsmiddel waar diverse religieuze stromingen zich later van bedienden om ons onder de knoet te houden? Zijn de Bijbelverhalen debet aan mijn weinig opwindende saaiheid en het geweten dat er vanaf de kleuterschool ongemerkt in is gestampt?
3cb271471f6972ba2334f77a113bdb52_medium.Of kwam het door dat lieve nonnengezichtje? Ze deed het niet eens met de harde hand, noch doormiddel van een zweep of de bekende stok. Nee, het ging spelenderwijs, eigenlijk heel geniepig, want ik hunkerde naar een beetje vriendelijkheid. Ik liet me verleiden, gefascineerd door de prachtige platen die vrijdagsmiddags bij de sterke verhalen uit het plafond zakten. Avonturen, onmogelijke wonderen, ik smulde ervan en de Barmhartige Samaritaan was een wonder der naastenliefde. Hij droeg een donkerrode mantel zonder mouwen met een dubbele gouden garnering langs de randen en de beroofde sloeber in de berm lag bebloed en halfnaakt in vodden zijn einde af te wachten. Dat waren verhalen die mij aangrepen, lang daarna nog bezig hielden, waardoor ik me af ging vragen wat de reden was dat er goede en slechte mensen bestonden.

Ik was op mijn vierde dus al verloren 

Intuïtief, in volkomen onschuld, koos ik voor die mooie bordeauxrode cape en Maria’s lieve gezicht boven die ceruleumblauwe prachtig geplooide mantel kan ik me nu nog helder voor de geest halen. De magische zonnestralen, die door de wolken heen de aarde beschenen als Jezus naar de hemel zweefde hebben altijd mijn aandacht vastgehouden.

Een kinderhand is snel gevuld

Zuster Bernadette was het tegenovergestelde van mijn moeder. Volgens deze jonge non was ik even veel waard als de andere klasgenootjes. Zij waardeerde mij terwijl ze de rest van de kinderen in haar overvolle klas óók aardig vond en op hun beurt aandacht gaf.
Mijn speciale talenten, die toen ook al aanwezig waren, erkende zij eenvoudig en ze trok niemand voor. Een onschuldige kinderziel, thuis verstoken van respect, laat zich makkelijk verleiden, geeft zich onder dergelijke omstandigheden over aan wie niet vanuit ouderlijk overwicht of machtswellust commandeert. Wie simpelweg geduldig en vriendelijk bleef had geen kind aan mij. Een aai over mijn bol kon dezelfde wonderen verrichten als waarover in de Bijbel gesproken werd en soms zweefde ik er zelfs de hele dag van op een wolk, zo zalig was het als zuster Bernadette tevreden over me was.

Die liefde heeft mij verleid 

Of althans, ik gaf me er zonder bedenken aan over en was gelukkig. Ben ik daardoor uitgegroeid tot moraalridder? Ben ik zo geboren? Dat is tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar het zal zeker te maken hebben met mijn Spartaanse opvoeding waarin het tonen van emoties verboden was. Combineer dat met een zeer vroeg werkend autobiografisch geheugen en je zit opgezadeld met een sterk gevoel van rechtvaardigheid en voor eerlijkheid ga je door het vuur.
Anderen durven zich zonder gene uit te leven in schreeuw- en scheldkanonnades en of hun waardoordelen terecht zijn kan hen geen moer schelen. Mij wel. Het lucht hen kennelijk op. Dat soort geweld komt op mij echter over alsof zij, bij wijze van ontlasting, midden in mijn gezellige woonkamer de vloerbedekking onderspuiten met hun dunne, door angst ingegeven, drek. Deze vorm van vuilspuiterij geeft wel duidelijkheid. Zodra dat gebeurt wacht ik zwijgend af, maar trek er met wild kloppend hart mijn conclusies uit, want de ander laat een veelzeggend deel van zichzelf daarmee zien.

Wraak nemen? Terugslaan? Minstens zo gemeen worden als zij? Het geeft zo’n tevreden gevoel om die verleiding te weerstaan en ik wil me niet bezondigen aan dat van-je-af-kakken. Ik kan me maar één keer heugen dat verlangen te hebben gehad, maar verbaal red ik het meestal wel tegen onnodig geweld en het liefst ook nog zonder kwetsend te hoeven worden. Dat heet zelfbeheersing. Ik ben het niet gewend achteloos terug te meppen, maar ik wil me best laten verleiden daarover eens in mijn donkere krochten rond te woelen, enkel omdat anderen mij op het idee brengen/brachten.

Dan stel ik me voor om als een beest te keer te gaan tegen wie mij behandelt als een oude afgekloven vaatdoek en neem een voorbeeld aan hen die zonder scrupules van zich af lellen, al is daar geen gegronde reden toe. Hun lik op stuk beleid, waaraan zij zichzelf bevredigen, vind ik grenzen aan waanzin, maar ik stel me wel voor hoe het is om ook als zij, zonder vooraankondiging, ineens uit te halen. Klabang!
Als een roofdier de nagels in de wangen te klauwen van het wijf, de dure hoer, die met haar mooie lijf iedere kerel om haar vingers windt en hem daarna, als hij geen kant meer op kan, leegzuigt als een slunzige zoute oester. Het komt bij mij  nooit verder dan pure verbeelding dat ik haar ingewanden uit haar liederlijke lijf ruk en zelfs dan vind ik die voorstelling te onwerkelijk om echt in te geloven.

Ik kan me het genot niet indenken van het haar met bossen tegelijk uit de kop rukken van iemand die mij (of één van mijn geliefden) belastert.
Puur omdat dit lekker schijnt te zijn?
De karaktermoordenaar tot bloedens toe openkrabben? Onherstelbaar verminken? Of zomaar, een nietsvermoedende passant met een knuppel te lijf gaan, puur omdat zijn/haar gezicht mij niet aanstaat? Iemand ketenen en afranselen omdat hij/zij de juiste woorden niet heeft uitgesproken?  

Waarover ik wel kan fantaseren?
Oog in oog staan met de smerige neuroot die al mijn spaargeld stal. Nadat hij de sloten had vervangen en wij zonder enige vorm van proces op straat stonden ben ik niet verder gekomen dan het beestachtige verlangen om een baksteen door zijn raam te kegelen. Zelfs dáár heb ik niet aan toegegeven, maar ik had hem graag tussen zijn benen getrapt zodat hij over de grond kroop en om genade smeekte. Ik wilde hem, diep van binnen, ten overstaan van iedereen die hem lief was aan de paal nagelen, zodat hij in de grond zou willen zakken. Ik heb dat alles niet gedaan. Misschien zou ik het dan zelfs wel heerlijk hebben gevonden dat hij door mijn toedoen iedereen verloor die hij, net als mij, had beflikkerd? 

Stel zuster Bernadette was zo’n gemene non geweest waar menigeen een trauma aan heeft opgelopen. Stel mij hadden die prachtige Bijbelse platen niet aangesproken. Stel mijn moeder was lief en mijn broer blij met me geweest. Zou ik dan met groot gemak mijn geweten aan de kant kunnen schuiven? Zou ik dan helemaal voor mijn grote liefde durven gaan en hem met mijn Goddelijke lijf het bed in verleiden? Dan denk ik de vetkwabben weg, de striae, het loshangende vel, de haren die dure callgirls wegscheren en ik zal hem met mijn strakke liefdesgrot zo vaak bevredigen dat hij niet eens op het idee komt weg te gaan. Hij zal door mijn meesterlijke kunsten vergeten dat hij al een vrouw heeft. Mij kan het in dat geval niets schelen of hij zich aan me overgeeft omdat de seks hem aan mij verslaafd maakt. Het zal me al fantaserend een worst wezen, maar ik weet zeker dat van zoveel liederlijk genot geen Bijbelplaten bestaan. Of  zou zuster Bernadette expres de echt spannende pornoplaten uit de Bijbelcollectie hebben verwijderd? 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterk geschreven
Dank je wel, heb net de twede inzending gepost, aan de hand van het comment van mevrouw Kaagman
Mentale porno waar jouw morele kompas nooit aan zou toegeven.
Een prachtig geschreven overweging.
Ik ben hem aan het herschrijven zoals Kaagman dat aanraadde. College Tour met Twan , haha
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Rekening houdend met dit stuk en wat ik de laatste tijd al gelezen heb - en wat er gebeurd is kan ik maar één ding zeggen: ik heb nog niet de helft van de zelfbeheersing die jij bezit.
Al is de verleiding wel eens groot geweest, het is me toch gelukt me te blijven gedragen, maar ik kan uiteraard niets garanderen zodra de dementie echt in volle sterkte toe slaat...
Vind het gewoon een ijzersterke van je.
Denk dat het leven een mens vormt in alles.
Dank je wel, maar gemeten naar anderen is het niet proberen dus eigenlijk ook zwak.
Nee iets niet proberen is sterker dan iets wel proberen.
Ik denk dat een deel door je opvoeding komt en voor een deel omdat bent wie je bent.
Het zal iets van alles zijn, die deze combi heeft opgeleverd