Onvergetelijke uitsmijter

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 27 March 13:38

De dure Chesterfield waarin wij zijn neergedaald is zo laag dat ik een halsbrekende kruippartij voorzie om er straks uit te kimmen. Voor ma zal het zeker een hele toer worden, realiseer ik me ietwat bezorgd.
De koffie is gelukkig uitstekend. Het roomboterkoekje van de echte banketbakker smaakt mij prima, maar ma krijgt het niet weg en dat zal niet veel te maken hebben met de harde suikerkorrels op de Jan Hagel, vermoed ik, want ze is nu toch wel gespannen. De luxueuze sfeer in de doodse stilte vind ik uitstekend bij een sterfcentrum passen, maar het overdreven rijke interieur had ik, eerlijk gezegd, minder bij het Leger des Heils verwacht, constateer ik resumerend voor mezelf en geniet van het sterke bakje leut in Royal Wedgwood.

“Het werkt mij hier toch een beetje op de zenuwen, ma. Jou ook?” vraag ik zacht, maar ze haalt haar schouders op, druk doende om met de pink omhoog de elegante dame uit te hangen. Als Josefien na tien minuten weer verschijnt moet ze zich ver naar voren buigen om voorzichtig en beschaafd tegen ons te kunnen fluisteren. Ze zakt  door de knieën en eenmaal op de hurken wil ze even wat informatie van ons, zegt ze vriendelijk.
“Bij wie heeft u een afspraak mevrouw W?”  Ma en ik kijken elkaar geschrokken aan.
“Wat was haar naam ook weer?” vraagt ma, maar mij is het ook ontschoten.
“Voor welke operatie komt u?” fluistert onze doortastende receptioniste, “want ziet u, ik heb alles nagekeken, maar u staat bij ons nergens voor aangemeld.”

4b25da54754ed51ddc72822f44482499_medium.

“Dit is toch de Hospice?” komt mijn moeder ineens luidkeels uit de hoek. Josje schiet als door een bij gestoken recht op en zo kijkt ze toch erg ongemakkelijk op ons neer.

“U bent hier bij de Dennenheuvel. Hospice? Is mij niet bekend. Wat is hun specialiteit?”
“Dood gaan,” ploft het onversneden uit moeders mond en ik schiet inwendig in een lachstuip om de potsierlijke vergissing die in het spel moet zijn. De paniek in ma’s ogen kan ik helaas niet wegnemen, maar ik weet meteen dat deze anekdote de rest van mijn leven mee zal liften, onlosmakelijk verbonden wordt met mijn oersterke ma, die de dood zo heldhaftig zonder klagen te lijf gaat. Wat moet dat moet, immers.
“Oh nee, wat erg, dames, welk een ongelooflijk misverstand. De Dennenheuvel staat in de wijde omgeving zeer goed bekend als Particuliere Plastisch Chirurgische Kliniek.”

Afgang

Het liefst zou ma subiet door de grond zakken, weet ik. Haar zo zorgvuldig, met groot doorzettingsvermogen opgebouwde imago blijkt te vroeg tot een hoogtepunt te zijn gekomen en lijkt in de verkeerde entourage ineens vreselijk misplaats. Het geheel werkt onherroepelijk op mijn lachspieren, maar ik wil me niet meteen laten gaan.
”Oef, ma, we zitten bij de verkeerde mensen op de luxe koffie. Dat hebben wij weer en de taxi is natuurlijk al lang weg.” Mijn luchtige aanpak kan niet wegnemen dat ze zich vreselijk opgelaten voelt en zich, zoals zij doorgaans doet wanneer er iets mis gaat, hevig opwindt. Zij heeft dit echt niet expres gedaan, verzekert ze Josefien en ze laat zich verontwaardigd gaan over stomme taxichauffeurs die dit op hun ondeskundige geweten hebben. Ondertussen maakt ze ingewikkeld aanstalten om uit de bank te kunnen komen wat onmogelijk is met een kopje in de hand. Onelegant valt ze terug op de te lage leren noppen. Ik neem het kopje van haar over en geef het aan Josefien, die zich uitput in verontschuldigingen voor dit hoogst ongelukkige misverstand.
“Nee, hier komen de cliënten zeker niet om te sterven,” smiespelt ze onzeker.

“Dit kan de beste overkomen, vindt u niet mevrouw Josefien?” vraag ik en ze knikt heftig.
“Ma, blijf rustig zitten tot dit probleempje is opgelost.”
“Dus dit hier is helemaal niet van het Leger des Heils,” pruttelt ma teleurgesteld en put zich uit in de haar zo kenmerkende boosheid. Over respect dat tegenwoordig ver te zoeken is en zo nog enkele uitgekauwde gemeenplaatsen. Over onverschillige taxichauffeurs die je toch zou moeten kunnen vertrouwen en tegenwoordig is niets meer wat het vroeger was. Doortastende Josefien vraagt wat ze nu voor ons kan betekenen en ik probeer de beste oplossing te verzinnen.
“Hoe ver is het van hier?” wil ma weten, maar geen van ons heeft daar antwoord op.
​“Nu, na dit debacle, deze afgang, ben ik niet sterk genoeg meer om ver te lopen, hoor Syl. Foei foei.. Ik schaam me dood. Dat mij dat nou weer moet overkomen. Foeifoei,” mompelt ze vermoeid. Moet ik bij de Hospice wellicht een rolstoel zien te scoren? 

“Ma we lossen het netjes op, ”probeer ik haar vastberaden bij te staan, zonder succes.
“Hoeveel krijgt u voor de koffie?” vraagt ze ineens aan Josje, alsof zij hiermee de blamage verzachten kan. Josefien lacht uiterst voorkomend met dat kleine beetje medelijden in haar ogen dat zo kenmerkend is als de naderende dood onverwacht ter sprake komt.
"Ziet u het maar als service van de zaak," verklaart ze meelevend, stelt ma nogmaals gerust en zegt dat het helemaal zo’n ramp niet is,  “en we zullen zorgen dat u op het goede adres komt. Wilt u voor de schrik nog een kopje koffie?” Ma weigert resoluut, want zij is beslist géén profiteur.
“Het is komisch, niet meer of minder dan dat, mams, lach er om,” raad ik aan en vraag of Josefien zo vriendelijk wil zijn een taxi te bestellen met een chauffeur die wel weet waar de Hospice van het Leger Des Heils is. Ze knikt en loopt op een drafje terug naar haar kantoor. 

“Oh ma, trek het je niet aan. Dit is toch om je dood te lachen, op de valreep nog zo’n maffe blunder en zeg nou zelf, wanneer zouden wij samen ooit op een plek als deze koffie hebben gedronken? Zie het maar als een bonus." Ze lacht, maar zeker niet van harte en ik zie wel dat deze hele affaire veel van de zorgvuldig opgebouwde energie heeft gekaapt.

"Ma, wij zijn er niet schuldig aan. Om je te bescheuren. Staat er morgen in de krant: opzoek naar een plek om te sterven is mevrouw W. door een domme chauffeur afgeleverd in de wereldberoemde schoonheidskliniek waar nog net is voorkomen dat haar gezicht werd gelift voordat ze de kist in ging, hihi.” Ze schiet nu gelukkig echt in de lach. Al met al zijn er kostbare minuten verloren gegaan en ze haat het om te laat te komen, zelfs al is het op de plek des onheils waar ze nooit had willen zijn.

Het is tien minuten later niet dezelfde chauffeur die zich verontschuldigt voor zijn collega en ons, maar twee honderd meter verderop in de laan, afzet bij het juiste adres; haar laatste toevluchtsoord, de eveneens zeer grote witte villa.

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Om je te bescheuren, maar ik kan me je moeder ook heel goed voorstellen. Blijkbaar wist jij toch nog de juiste humoristische snaar te raken. Bij mij werkte hij prima: eerst een face-lift, dan pas de begrafenis. ☺

Het tweede kopje koffie weigeren, dat lijkt me dan heel typerend.
Ja, want dan zou ze van de situatie hebben geprofiteerd, maar deze gebeurtenis blijft voor mij eeuwig iets om over te gniffelen: Dat hebben wij weer...
Dit is nou echt zo'n anekdote die het nog jaren goed blijft doen op familiefeestjes. ☺
Of op schrijfsites...
Deze is geweldig. Dit is een heerlijke blunder van een formaat die niet te overtreffen is en ik ben een expert in blunderen. -))

En ook weer zo heerlijk lekker geschreven door je.
Dank je wel. Ik kon het ook niet weglaten uit dit voor de rest zo serieuze verhaal
haha ... dat vind ik een goeie!!
Stel je voor ; eerst een nieuw uiterlijk en dan naar de Hospice :-)
Ja, het blijft voor mij een heerlijk verhaal
Wat een misverstand! (ik ben nog aan het lachen)
“Dit is toch de Hospice?” komt mijn moeder ineens luidkeels uit de hoek..... Ocharme (en nog ben ik aan het lachen)

Ik ben afwezig geweest en heb nog een paar verhalen in te halen zie ik. Komt in orde vandaag.

Dat is toch echt een cadeautje om later te memoreren.
Ik heb echt wel eens gedacht: Broer ontneemt zich al die bijzondere momenten. Jammer, maar hij zou er ook nooit iets over schrijven willen/kunnen .
Foutje bedankt!..., voor de koffie.

Hier beschrijf je jouw moeder toch wel als een (h)eerlijk mens.

Dank je. Ik probeer het ook (h)eerlijk weer te geven
;-) Anerea en karazimin vullen mijn denken precies aan dus herhaal ik hun woorden niet maar ben het eens met hen
Ik ook, haha, dank je wel Yneke
Ook ik moet toch wel lachen. Vooral die opmerking van je moeder op de vraag wat hun specialiteit is.
Dit is echt zoiets waarover men op het moment zegt dat je er later om unt lachen.
Ik heb er toen diezelfde avond al vreselijk om gelachen, met EmjE en later met Gonnie, want zij weten precies hoe mijn moeder zich bij de neus zal hebben gevoeld, altijd probeerde de elegante dame uit te hangen en er best zo met alle egards verpleegd had willen worden als ze niet op weg was geweest naar de dood.