Titel De dood als inleiding

Door Rubybeagle gepubliceerd op Thursday 26 March 18:57

Met enige schaamte, en vooral als intensieve lezer, moet ik bekennen dat ik tot voor mei 2012 nog nooit gehoord had van A.F.TH. Van der Heijden. Of misschien wel eens gehoord, maar nooit echt zijn naam geregistreerd, laat staan er ooit wat van gelezen te hebben.
In mei veranderde dat dus, toen ik op de televisie tijdens het nieuws vernam dat hij de Libris-literatuurprijs gewonnen had. Nu vind ik mensen die literatuurprijzen winnen al per definitie machtig interessant en bewonderingswaardig, maar toen ik hoorde door welk boek hij deze prijs aan zijn palmares kon toevoegen, had hij mijn onverdeelde aandacht. Het boek “Tonio” ging over zijn zoon die op 18-jarige leeftijd overleed door een verkeersongeval, in hetzelfde jaar trouwens dat ook mijn dochter op 20-jarige leeftijd de duimen moest leggen tegen het “lot”, of zeg maar gerust “noodlot”.
Vanaf die avond had ik nog maar één korte-termijn doel : dat boek lezen. De meest logische stap was dan ook de bibliotheek, waar het voor me werd gereserveerd, want, volledig in de lijn van de verwachtingen, waren alle exemplaren uitgeleend.
Ik was zelf al maandenlang bezig aan een boek – hoewel het nooit verder is gegaan dan een wanna-be schrijverschap ben ik eigenlijk al mijn hele leven wel aan het schrijven aan het één of ander – een soort van ludiek, licht cynisch humoristisch exemplaar, deels autobiografisch, over relaties en internet-dating. Hoewel ik er nà de dood van mijn dochter aan begonnen was, vlotte het de laatste tijd voor geen meter en begon ik ernstig te twijfelen of ik het ooit wel tot een redelijk einde zou kunnen brengen. Of tot überhaupt énig einde.
En toen kwam dus A.F.Th. van der Heijden op papier in mijn leven. Het boek – waarbij ongeveer evenveel papieren zakdoekjes gebruikt dienden te worden als dat er bladzijden inzaten – gaf me zoveel herkenning en liet me eigenlijk stomverbaasd achter dat iemand dit gevoel, dat zo allesoverheersend is dat je er soms gewoonweg lijkt in te verstikken, zo kon neerschrijven in een helderheid die je naar adem deed happen. Niet alleen de door iedereen gekende Elisabeth-Kübler-Ross stappen van ongeloof, boosheid, verdriet en aanvaarding, maar ook gevoelens van herkenning die veel dieper gingen en zeker niet voor iedereen evident zijn. Schuldgevoel. Voortekens die pas voortekens bleken toen ze niet meer als dusdanig konden gelden. De link tussen twijfelen over al dan niet kinderen en het gevoel van “verraad” als ze je dan worden afgenomen. De verbazende vaststelling dat tijd geen wonden heelt maar er enkel een vieze dikke eeltlaag op legt. Dat was wat me zo trof in de heer Van der Heijden zijn boek.


Het overlijden van mijn dochter – hoewel erg genoeg op zich – was voor mij helaas dan ook nog gewoon een extra dimensie op een paar redelijk dramatische ervaringen die ik eerder in mijn leven “mocht” meemaken, en na het lezen van “Tonio” wist ik dat ik moest stoppen met ludieke chicklit en gaan schrijven over wat me echt bezig hield. Over de donkere zwarte bal die al jaren in mijn ziel rondtolt, en die maar niet wil oplossen, maar zich gewoon af en toe even koest houdt. Om dan op sommige momenten weer in alle hevigheid rondjes te gaan afleggen. Dat was waarover ik wou schrijven, hoe donker en pikzwart het uiteindelijke resultaat ook zou mogen worden.
En vandaag is dan ook de dag dat ik dit boek start. Vanuit mijn buikgevoel. Voornamelijk voor mezelf, maar het zou prachtig zijn als het ooit een steun zou kunnen betekenen voor wie dan ook. En indien niet, als het nooit meer ambitie heeft dan verder te geraken dan de harde schijf van mijn computer, zal het misschien toch een klein beetje de zwarte bal kunnen bevechten en hem misschien voorgoed uit zijn vaste parcours kunnen trappen.
I

Zit de wereld er op te wachten? Neen, ik geloof het niet. Ben ik het oneindige wachten in mezelf beu en de onrust als ik het niet zou neerschrijven? Ik geloof het wel....

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Om de waarheid te zeggen. Ik heb nog nooit iets van hem gelezen.

Moedig van je om het verlies van je dochter op papier te gaan zetten en hopelijk zal het je helpen met het verwerken.