De kikker en de prinses

Door LadyDi gepubliceerd op Thursday 26 March 13:39

Kruip in de huid van…
Het heeft me moeite gekost om me naar het toetsenbord te begeven om mijn kant van het verhaal te vertellen. Het is een uiterst genante beleving geweest, die ik liever helemaal zou willen vergeten, maar op aandringen van mijn psychiater vertrouw ik u toch mijn grootse kwelling toe, die mijn leven drastisch heeft veranderd.

Ik ben in een kikker gekropen!

Zo, het hoge woord is eruit.
Het zal u duidelijk zijn dat deze fase in mijn leven niet terug te vinden is op mijn cv. Dat gat vul ik liever op met de één of andere vreemde ziekte, die mij voor zeker een jaar aan mijn bed gekluisterd heeft. Kunt u zich voorstellen om een kikker te zijn? Nu zult u uit sympathie wellicht zeggen dat u zich in kunt leven in de belabberde situatie, maar doet u maar geen moeite. Elke begrijpende mededeling van uw kant is een ware belediging, omdat u zich de dramatiek in deze kwestie van buitenproportionele omvang is . Een kikker! Van alle dieren op aard is de kikker niet echt de meest geweldige vorm. Gaarne had ik in een leeuw gekropen of voor mijn part in een walvis; de kikker staat dan bepaald niet bovenaan mijn lijstje. Aan de andere kant moet ik wellicht dankbaar zijn dat ik niet veranderd ben in een eendagsvlieg, die trouwens twee dagen leeft, wat nog steeds behoorlijk kort is. Laat duidelijk zijn dat ik het niet voor het uitzoeken had.

6426289853abb7cd0738fb138e902595_medium.

Mijn verhaal?
Ik zal u de eenvoudige versie geven.
Ik, prins Navarra, troonopvolger voor het rijk van Omar, had nogal een beruchte levensstijl. Ikzelf zat daar absoluut niet mee. Wat is er mis met het rollen van wat geld, als je er genoeg van hebt. Onder ‘genoeg’ bedoel ik in dit geval dat het letterlijk ‘zwemmen in het geld’ een vervelende bezigheid aan het worden was. Het is trouwens behoorlijk moeilijk vooruit te komen in zo’n bad, geef mij maar gewoon water. Het komt erop neer dat ik alle grenzen opzocht, om hier schaamteloos overheen te gaan, om te genieten van mijn rijkdom. De dames vonden het helemaal niet erg om tegen een aanzienlijk bedrag mij bij te staan in dit proces. Niemand werd er minder van. Dat wil zeggen: ik brak wel eens een hart. Beetje dom van de dames om te denken dat ik verliefd zou worden op een vrouw die zich door het geld aan mijn zijde wilden scharen. Voor mij waren zij slechts gekochte artikelen, die in alle geuren en kleuren verkrijgbaar zijn. Uiteindelijk zijn ze natuurlijk allemaal hetzelfde. Huwelijken worden toch alleen maar gesloten uit zakelijk oogpunt, ik geloof nooit dat mijn vader en moeder door de liefde aan elkaar verbonden zijn. Tja, wat is liefde? Op zich wellicht het enige dat niet te koop is?

Enfin, mijn vader dacht er toch anders over.
Het gezeur om een goede liefdevolle vrouw op te zoeken, kwam mijn neusgaten uit. Jawel, ik beloofde hem om mijn leven te beteren en er serieus naar te gaan zoeken. In de tussentijd plande ik weer het zoveelste feestje waar moraal en fatsoen op een laag pitje gezet werd. Om heel eerlijk te zijn: ik genoot er eigenlijk al helemaal niet meer van. Dat geparasiteer om me heen had mijn gevoel al een hele tijd geleden op nul gezet. Wat zou ik zijn zonder al dat geld? Die vraag beangstigde me wel eens, maar nooit voor lang, ik zou immers mijn leven lang in ondenkbare rijkdom leven.

Maar, de ouwe was het zat.
Zoals ik al zei: voor geld is bijna alles te koop. Hij nam een vreemd mannetje in de arm. Volgens mij had het met voodoo te maken of zo. Erg veel tijd om dat rare sujet goed te bestuderen kreeg ik niet, want mijn straf was al vastgelegd. Ik moest ‘een lesje leren’, aldus de woorden van mijn gefrustreerde vader. Ik kom er nogmaals op terug: u heeft er geen idee van wat me overkwam.

Voor mij zat een kikker en een onbedwingbare drang om in zijn reet naar binnen te kruipen, overviel me. In een hoekje zag ik die linkmiegel nog grinniken, toen hij met een poppetje boven een pot op het vuur aan het klooien was met vreemde ingrediënten. Ik kroop naar het achterste van die kikker en met alle kracht die ik in me had probeerde ik het nog te voorkomen, maar alle pogingen waren tevergeefs. De gladde anus van die groene grobbel zoog me met een slurpend geluid naar binnen. Ronduit walgelijk! Ik strekte mijn poten en aanschouwde mijn zwemvliezen. Op het moment dat ik gehoor wilde geven aan mijn afgrijzen, kwam er als eerste een onsmakelijk en weinig indrukwekkend, blubberend ‘kwakgeluid’ uit. Wat een vernedering! Klagend kwakte ik er smekende woorden uit, die geen doel troffen. Streng keek mijn vader mij aan, toen hij me vertelde dat ik weer in de begeerlijke prins zou veranderen, als mooie prinses Androfia mij de liefde zou verklaren en mij zou kussen.
‘Maar welke –kwak- prinses zou mij in de hoedanigheid van een –kwak- kikker nou willen kussen?’ Koelbloedig sneerde mijn vader mij toe dat dat mijn probleem was en dat ik mijn creativiteit maar moest gebruiken.

Een kikker!
Enfin, ik werd gestationeerd in de vijver dan de royaltytuin van genoemde prinses; die voorsprong werd me wel gegeven. Over springen gesproken: nooit in mijn leven had ik weet gehad van het enorme springvermogen van de kikker. Lekker belangrijk!

e97317cf2eac3622f2e31a87dd6dfd9c_medium.

De zon komt op en het belooft een stralende dag te worden.
Balend zit ik op een lelieblad te wachten op wat komen gaat. Aanvliegende vliegjes slurp ik met mijn lange tong naar binnen en ik moet mijn best doen om niet tot braken over te gaan, bij elke keer dat mijn groene lijf deze doorslikt. Ik laat een boer na elke drie vliegjes en ik word onpasselijk van mezelf.

Opeens hoor ik een luide plons, waardoor ik bijna van mijn blad val. Een enorme zilvergekleurde bal is de schuldige, en ik spiegel mezelf erin. Van alle kikkers in de wereld ben ik waarschijnlijk de meest afgrijselijke, want op mijn kop prijken een serie wratten die werkelijk weerzinwekkend zijn.

Bruut word ik uit mijn zelfmedelijden gerukt.
‘Oh, wat vreselijk!’
Jawel, het is vreselijk, dat ben ik eens met die prachtige vrouwenstem, die melodieus in mijn gehoorgang doorgalmt. Ik kijk omhoog en ik aanschouw het meest liefdevolle gezicht dat ik ooit gezien heb. Van alle vrouwen die ik ooit gekocht heb om me te vermaken, zat er nooit één tussen die hierbij in de schaduw mochten staan. Haar haar glooide prachtig in de zon, en even verdacht ik haar ervan dat het gemaakt moest zijn van de zuiverste zijde. De jurk verried een prachtig figuurtje, wat mijn kikkerhart subiet sneller liet kloppen. Een traan biggelde als een diamant over haar perzikhuid. Als ik bij machte had geweest om haar een tissue aan te reiken, dan had ik dat meteen gedaan, maar ja, op een zwemvlies uit een wrattengedrocht zat ze nu niet te wachten natuurlijk.

be0dfb1e6f9503a447f31f7f2dd539cc_medium.

‘Hallo schone vrouw, wie heeft je zoveel –kwak-onrecht aangedaan dat je ervan moet huilen?’
‘Wat?’ Heftig geschrokken zocht ze waar de stem vandaan kwam, was ze niet alleen?’
‘Hier ben ik, in de vorm van een lelijke kikker. Sorry voor deze verschijning, normaal gesproken zie ik er beter uit.’

Laat duidelijk zijn dat ze reden had om gillend weg te rennen.
Helaas deed ze dat dan ook.
Tja, en daar zit je dan, walgelijk opdringende vliegjes te happen, naast een glimmende bal die je elke seconde laat weten hoe lelijk je bent. Ik heb betere tijden meegemaakt moet ik zeggen.

Een uur later kwam ze terug. Nooit heb ik het idee gehad dat ze voor mij terug kwam, want persoonlijk had ik die hele vijver dicht laten gooien en er een bloemenbak van gemaakt, om zodoende lelijke kikkers voor eens en altijd te weren in de bijzonder smaakvol ingerichte paleistuin.

‘Mijn bal.’
‘Je bedoelt die zilverkleurige bal, waar ik me constant in zit te –kwak-spiegelen en die ervoor zorgt dat mijn minderwaardigheidscomplex met de minuut groeit?’
‘Ja, die bedoel ik. Het is alleen niet zomaar een zilverkleurige bal. De bal is van witgoud en bevat ingezette edelstenen die uniek zijn door het formaat en kleur. Mijn vader heeft die bal als cadeau gekregen van de Sjah van Perzië, en het noodlot wil dat deze morgen op bezoek komt om mijn hand te vragen. Als blijkt dat ik met de bal gespeeld heb in de tuin, dan zal dat een enorme belediging zijn en een oorlog zal onafwendbaar zijn. Mijn huwelijk met de Sjah moet voor een onlosmakende band zorgen tussen Perzië en Omar… het is zo’n griezel…’
‘Dank je wel.’
‘Nee, ik bedoel jou niet. Nou ja, niet dat je geen griezel bent.’
‘Nogmaals mijn dank.’
‘Sorry, het leven van een kikker zal niet geweldig zijn.’
‘Dat is een understatement dame. Maar vergeef me mijn slechte manieren, Navarra, troonopvolger voor het rijk van –kwak-Omar, aangenaam.’
‘Hihi, grapjas! Goed, ik ben prinses Androfia, aangenaam!’
‘Androfia? Wat geweldig dat ik je hier tref! Jij bent mijn toekomstige –kwak-bruid.’
‘Haha, je bent echt leuk. Kijk, dat ik met de Shah moet trouwen is vreselijk, en ik zal me met hem geen moment gelukkig gaan voelen, maar hij is geen kikker, dat heeft ie dan wel weer mee.’
‘Ik ben ook geen kikker.’
‘Misschien moet je nog eens in die bal kijken?’
‘Ach ja, dat is een detail. Maar lieve Androfia, als ik ervoor zorg dat jij die bal terug krijgt en dat je in goede harmonie niet met die griezel hoeft te trouwen, ga je mij dan aardig vinden?’
‘Ja, dan red je mijn leven en dat van mijn familie. Maar hoe wil je dat doen dan?’
‘Laat dat maar aan mij over.’ Ik duik het water in en met een meesterlijke schoolslag zwem ik die bal naar de kant.
‘Stuur die –kwak-Shah morgen even naar de vijver? Dan zal ik een goed –kwak-gesprek met hem aangaan. Goed?’

Enfin, zo gezegd, zo gedaan.
‘Navarra, waar ben je?’
Van boven het lelieblad hoor ik haar prachtige stem, en met wat kroost op mijn wrattenkop wip ik naar boven.
‘Hi lieveling. Hoe is het nou?’
‘Je wilt het niet geloven! De Shah is weggegaan, zonder mijn hand te vragen. Mijn vader begrijpt er niets van, en ik ook niet eigenlijk. Wat heb je tegen hem gezegd?’
‘Oh, niet veel –kwak-bijzonders hoor, enkel dat je met mij zou trouwen en dat ik toen in een kikker veranderde. Gewoon, omdat jij een –kwak-heks bent die me betoverd hebt.’
‘Haha, je bent echt leuk! Ik een heks?’
‘Nee, je bent geen heks. Je bent het mooiste en het liefste wezen dat ik ooit gezien heb.’
‘Ach gosh, kom hier, dan krijg je een kus!’
‘Kwak, meen je dat nou?’
‘Ja, je bent lief en grappig. Nooit eerder heb ik me zo vermaakt.’

a90fdaf8a87ecdd60a6b58e2f18d34cb_medium.

‘SMAK’

 

Nou ja, en daar stond ik dan in mijn nakie. Gelukkig kon ik nog net het lelieblad pakken om die voor mijn [censuur] te houden. Je moet de liefde niet willen opjagen hè?

En, vooruit dan:
We leefden nog lang en gelukkig!

 

Note voor de overige deelnemers: excuus dat ik deze week de andere verhalen niet (allemaal) lees.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk sprookje!
Gelezen en beoordeeld!
Die passage van die gladde slurpende anus, die zal me nog wel een tijdje bijblijven. Bedankt dan maar weer. :P
Je bent echt de grootmeesteres van het humoristische verhaal.
Mijn kind zit naast me en wil dit ook lezen. Hij mag wachten, want ik wil nog een keertje... :-)
Met plezier geschreven :)
dank je wel!
Gelezen
En weer typisch een Lady Di verhaal boordevol humor. Ik heb nog nooit de gladde anus van een kikker gezien... ik ga direct googelen!
Toch zijn er mensen die menen dat ik geen humor heb.. :(
Dank je wel meis
Haha, jij hebt je ook door een sprookje laten inspireren. Maar dan met een heleboel humor! Leuk om te lezen.
Dank je wel Appelpit. Met veel plezier geschreven :)
heerlijk verhaal
Dank je wel Karazmin