Happy birthday, Mr. President

Door Pennetje gepubliceerd op Wednesday 25 March 15:23

9714221d924835c0d8879d695a102380_medium.

De stilte is een kwelling, want zo kan ik mezelf horen denken, gedachten als een trein door mistig landschap. Waar is de muziek of het geroezemoes van al die mensen? Me dunkt dat een menigte van 15.000 man van zich laat horen, maar het is doodstil in de kleedkamer. De rust werkt op mijn zenuwen. Alleen Lyn is bij me en zij is druk bezig met mijn jurk, haar mond een stekelvarken van spelden, waardoor ze onmogelijk kan praten, dus Lyn zwijgt. Ik zeg ook niks, bekijk nieuwsgierig mijn spiegelbeeld. De camera houdt van mij, de spiegel iets minder. Ben ik dat? Op mijn hoofd een witte suikerspin, mijn gezicht een subtiel palet van hedendaagse schilderkunst. De belichting in de kleedkamer is genadeloos en vergroot elke onwelkome schaduw, elke rimpel tot monsterlijke proporties. ‘Hoe lang nog?’ vraag ik mijn spiegelbeeld. ‘Hoe lang voordat de mensen zich realiseren dat ik ook gewoon een mens ben met rimpels, een lichaam waar de zwaartekracht steeds meer vrij spel krijgt en een verschrikkelijk ochtend-, middag en avondhumeur na een nacht waarin ik geen oog heb dichtgedaan?’ Ik neem een slokje van het whiskyglas en voel hoe de alcohol zich een weg brandt naar mijn maag en voor het eerst begin ik me te ontspannen. Snel leeg ik het glas in één teug, schenk weer bij, niet te veel, slechts een klein scheutje moed, want ik wil straks niet als een dronken tor voor al die mensen staan. Dat kan nooit de bedoeling zijn, want dan is alle voorbereiding voor niks geweest. Ik heb gerepeteerd tot mijn stem zonder haperen het hele lied tot een goed einde kan brengen. Als ik mijn tekst maar niet vergeet, want anders dan bij de opnames van een film, krijg ik vandaag maar één take.

2298af42a4338d763e570ab6d5d37e3c_medium.

Mijn reputatie begint af te brokkelen. Het publiek begint genoeg van me te krijgen en ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik begin er zelf ook genoeg van te krijgen. Er was een tijd… waar is ze gebleven, dat meisje met de grote dromen, met het geloof in zichzelf, dat meisje dat zonder iets te eten naar bed ging en dat zich voedde met dromen van een mooie toekomst, terwijl haar maag luid knorde, maar haar dromen waren sterker en overstemden het geknor. Het deed er niet toe. Ooit zou de tijd komen dat ze zou schitteren. En raar, maar waar, maar die tijd is daadwerkelijk gekomen; ik ben de vleesgeworden Assepoester, een sprookjesprinses. Had ik van tevoren geweten hoe het zou zijn, zou ik het dan toch hebben gedaan? Ja, ja en ja!

Opeens was ze er: Marilyn Monroe! Ze was alles wat ik wilde, ze straalde en schitterde en de mensen hielden van haar. Het was het beeld dat iedereen van me had, een imago dat ik zelf zorgvuldig had gecreëerd, een cocktail van schoonheid, speelsheid, spontaniteit en blondheid. De mensen konden geen genoeg krijgen van het domme blondje en ik wentelde me in de aandacht en de grenzeloze adoratie, die ik in mijn jeugd ontbeerde, en als eigendom van het publiek voelde ik me door en door gelukkig. Elke cel van mijn lichaam zoog hongerig de aandacht en liefde van het publiek op en schreeuwde: ‘Hier ben ik, kijk naar mij.’ Alle ogen waren op mij gericht, ik had de wereld aan mijn voeten.

853bb6b76e81a236b999c0908db24135_medium.

Altijd had ik met mijn neus tegen de ruit staan kijken hoe de echte wereld eruit zag, een toeschouwer in het leven van anderen, tot het moment dat ik zelf in de spotlight was gevangen. En het voelde goed. Waarom ook niet? Ik was jong en mooi ook, geloof ik, maar schoonheid komt niet vanzelf. Daar moet je heel hard voor werken, vooral als je ouder wordt.

Roem stelt hoge eisen, dat weet ik nu, want de schijnwerpers stonden niet alleen op mij gericht op de filmset, maar ook daarbuiten. Zette ik één stap buiten de deur, dan stond een batterij fotografen en verslaggevers klaar om elke beweging te registreren. Elke rimpel of zichtbaar pondje werd consciëntieus vastgesteld en was reden voor speculatie. Ook mijn intellect werd openlijk in twijfel getrokken. Speelt ze de rol van dom blondje zo goed, omdat ze het gewoon is? Kan Marilyn eigenlijk wel acteren? Mijn imago keerde zich tegen me en de aandacht die ik aanzag voor liefde veranderde gestaag in spot. Wat blijft er van me over? Een leeg omhulsel? Wie denken ze dat ze dit aandoen, mijn kleren?

Toen ik nog jong was, leek alles vanzelf te gaan, maar nu ik wat ouder ben, kom ik mezelf steeds tegen. Mijn jeugd heb ik voornamelijk doorgebracht in pleeggezinnen, omdat mijn moeder niet voor me kon zorgen en een vader was er niet. Na een zenuwinzinking is die roodharige vrouw, zoals ik mijn moeder altijd in gedachten noemde, opgenomen in een inrichting en vanaf die tijd ben ik bang dat ik ook op een dag zal breken. Het lot van mijn moeder hangt als een schaduw over me heen. Om de strijd aan te binden met de demonen, gebruik ik medicijnen, die ik wegspoel met alcohol. Geen ideale combinatie, ik weet het, maar het verdooft mijn angstgevoelens en versluiert de harde randjes van de wereld, alsof ik met een softfocus camera naar het leven kijk.

De opnames van mijn nieuwste film ‘Something’s got to give’ verlopen moeizaam, vooral ook omdat het me soms gewoon te veel is om op de set te verschijnen. Steeds vaker kom ik te laat en bij tijd en wijle zelfs helemaal niet. De studio is er niet blij mee.

Natuurlijk weet ik dat er naarstig wordt gespeculeerd over mijn relatie met Kennedy, maar dat houdt me toch echt niet tegen om op zijn vijfenveertigste verjaardag aanwezig te zijn en straks voor hem op te treden. De jurk met de ontelbare glittertjes heb ik ondertussen aangetrokken en ik moet doodstil blijven staan terwijl Lyn er de laatste hand aan legt. Door de strakke belijning voel ik me net een zeemeermin in deze jurk, die me als gegoten zit, bijna alsof ik niks aan heb. Beschamend naakt, alleen niet voor mij; het is immers mijn meest natuurlijke staat. Eigenlijk voel ik me altijd naakt. Lyn slaat nog snel een witte bontmantel om mijn blote schouders.

a14ceeffc8cea63442c10d28e633ffe8_medium.

De deur van de kleedkamer staat inmiddels open en in de verte hoor ik dat mijn naam wordt genoemd. De jurk is voltooid, maar zelf ben ik nog niet klaar om te gaan. Weer hoor ik mijn naam. Ik treuzel nog even, zet dan de knop om naar Marilyn, neem een flinke ademteug en na een korte wandeling door de catacomben stap ik even later het podium op.

https://www.youtube.com/watch?v=jfQtfw8U06g

Madison Square Garden, 19 mei 1962

 

Dit was het laatste optreden van Marilyn in het openbaar. Nog geen drie maanden later werd het levenloze lichaam van Marilyn gevonden in haar huis in Brentwood, Californië, waarschijnlijk zelfmoord door slaaptabletten.

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Hartelijk dank
Gelezen
Hartelijk dank
Een tragisch sprookje, mooi geschreven.
Wat een realistische foto van haar in bikini trouwens; een gewone vrouw eigenlijk.
Dank je wel.
Als je goed kijkt, zie je dat het Marilyn is, maar inderdaad een heel gewone vrouw, totdat ze wordt ingekleurd met make-up en mooie kleren en Marilyn aanzet. Dan is het helemaal niet zo'n gewone vrouw.
erg goed
Dank je wel
Gelezen.
Hartelijk dank
Is één van de mensen die niet met de druk om kon gaan en wat haar fataal werd.
Mooie inzending.
Dat is een mogelijke conclusie.
Dank voor het compliment.
Ik geloof namelijk minder in moordcomplotten.
Dat wordt me even te vaak gezegd als een bekend acteur/actrice of zanger/zangeres sterft. Meestal blijken ze ook problemen met drank of drugs te hebben. Marilyn was daarop geen uitzondering.
James Dean, Elvis Presley, Amy Winehouse etc. etc. etc.
Ze zijn er nog steeds niet zeker van dat het zelfmoord was, ze denken ook aan moord. Ze had een paar machtige vijanden gemaakt in de maanden voor haar dood die er veel baat bij hadden dat ze nooit meer zou praten.
Dat klopt. Er hangt een zweem van mysterie rond haar dood.