Een heel leger hulp

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 25 March 14:59

Emje knikt af en toe, laat me uitrazen. Woedend ben ik, in de steek gelaten en tot het ergste getergd gooi ik alle spanningen van het afgelopen jaar er zonder bedenken uit. “Want dan had ma het dertig jaar geleden allemaal maar anders moeten doen,” bouw ik mijn broer karikaturaal na en EmjE zet eerst grote ogen op, schiet dan bijkans in de lach van deze potsierlijke manier waarop ik Broers gore smoes inpak. Ik moet er zelf ook bijna om lachen, al blijft het er minstens zo in en in triest van.
“Een wraakactie? Lekker handig van het meesmuilende luie varken, dat zo zielig en verwaarloosd is, maar hij laat mij hiermee de schillen en de dozen voor het aangenaam verpozen. Het is niet eerlijk, verdomme,” klaag ik in het wilde weg. Dat ze morgen werken moet bedenk ik me pas na de koffie, als ze enkel mij een sherry’tje inschenkt.

b20805b5ecfedea0b25a6b3ba208d22c_medium.

“Sorry EmjE. Wat egoïstisch van mij. Ik hou het kort.”
“Ben je mal, je moet het toch ergens kwijt en M**** kun je hier niet mee belasten.”
“Ik heb er zogenaamd op die verjaardag voor gezorgd dat iedereen dacht dat zij niet helpen wilden? Hoe denken ze dan dat dit op de anderen overkomt? Het is Godgeklaagd. Kwaad op mij worden? Omdat zij toen al wisten geen poot uit te zullen steken, maar ik zit nu weer wel met de gebakken peren.”
“Ja, want, kun je er in je eentje met hulp van de anderen voor zorgen dat je moeder lekker in haar eigen huisje dood kan gaan?”
​​“Dat wordt veel te zwaar en... hoe vertel ik het haar? Ik heb het altijd wel ergens, diep vanbinnen, geweten, maar ma heeft er nooit aangewild dat de geliefde zoon, die ze uit schuldgevoel voortrok, haar zou laten barsten als de nood aan de man kwam.  Heeft ze heel haar leven die lulhannus zoveel extra’s gegeven en nog is het niet genoeg. Blinde vink met horens. Een ondempbare put, loze omvang, lege luchtzak, enkel gevuld met ranzige wraak en nu mag ik op de valreep óók nog de koerier zijn van dat slechte bericht? Hoe liefdeloos kun je het maken?”

Ma is de nacht goed doorgekomen en de volgende ochtend ben ik alweer vroeg paraat, maar ik word op de gang staande gehouden voordat ik de ziekenkamer op ga. Het is een vriendelijke dame die zegt belast te zijn met de palliatieve zorg. Ze is de rust zelve, voel ik en meteen ben bij haar op mijn gemak.
“Ik wil eens één en ander met u overleggen, als u het goed vindt, ” fluistert ze en neemt me mee naar een kleine familiekamer waar ze voor koffie zorgt.
“U bent de dochter en contactpersoon van mevrouw W. begrijp ik en u heeft gisteren natuurlijk wel begrepen dat mevrouw niet lang meer te leven heeft?” Ik knik zwijgend, want waarom er omheen draaien?
“Ja. Ze wil graag thuis sterven, maar het is inmiddels duidelijk dat we niet op haar zoon en zijn vrouw hoeven te rekenen. Ik sta er, met enkele van haar vrienden, alleen voor.”
“Eh, ja, de dokter vermoedde al zoiets en heeft mij daarom ingeseind.” Om je dood te schamen, denk ik en schokschouder schaapachtig. Ze glimlacht. Misschien heeft u wel vaker met dit botte bijltje gehakt, maar ik dus niet... zit met de handen in het haar.
“Ik vind het zo erg om dat aan mijn moeder te moeten vertellen, ” fluister ik met verkrampte keel en ze kijkt begrijpend, legt even haar hand op de mijne.
“Dat berijp ik. Daarom wilde ik eens met u praten want iemand thuis begeleiden is voor één persoon een veel te zware taak. Ik wil u bekend maken met de Hospice van het Leger des Heils. De Rozenheuvel, heet het. Wellicht is dat in dit geval een heel goede oplossing."
"Misschien wel een beetje dom, maar ik dacht dat we ma wel zelf... Ik ben daarom dus ook helemaal niet bekend met een Hospice," geef ik toe.


705b9978ff6b2190f3b19fe8d387d7f4_medium.

"Daar begeleidt men de stervenden en hun naaste familie met zorg en liefde en zij zijn er ook erg goed in pijnbestrijding. Het is een uitgelezen mogelijkheid wanneer iemand door omstandigheden niet thuis sterven kan.” Ze heeft alle tijd, legt me uitgebreid uit dat er altijd verplegend personeel aanwezig is, plus een gespecialiseerde Poolse dokter. Dat men er geen enkel geloof hoeft aan te hangen en de familie alle kans krijgt om de stervende te begeleiden zoals men dat zelf wil.

“U kunt dus uw moeder een uurtje komen bezoeken, maar ook de hele dag aanwezig zijn als jullie dat wensen. Tenslotte is iedereen anders en ik denk dat uw moeder u volledig vertrouwt? Men wil iedereen zoveel mogelijk de kans geven op hun eigen manier deze periode tot een mooie afsluiting te maken.” Je hoeft me niet verder te overtuigen, mij lijkt het een fantastisch alternatief, maar zal ma ermee akkoord gaan?

“Als u het goed vindt zal ik dat straks met mevrouw uw moeder gaan overleggen. Dan kunnen we eerst eens kijken wat zij van deze oplossing vindt, want anders moeten we iets anders regelen. Hulp en zo.” Ze is zo zelfverzekerd, doortastend zonder opdringerig te zijn dat ik een diepe zucht slaak. Deze vrouw ontneemt me een zware last en ze zorgt hiermee tevens dat ma niet hoeft te weten hoe zoonlief haar in de steek heeft gelaten.

Ma is niet een klein beetje opgeknapt, ze zit in bed als de koningin die nergens last van heeft. Onherkenbaar monter. De zetpillen werken kennelijk prima.

“Ik vind het goed Syl,” valt ze met de deur in huis als ik haar op de wang heb gekust.
“Wat bedoel je ma?”
“Dat waar die mevrouw het met mij en jou over heeft gehad. Ik heb haar gezegd dat ik het prima vind, die hospiedinges. Klinkt goed. Lijkt me de beste oplossing. Waar is hier het rookhol?”

Vervolg: Babylonische spraakverwarring

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Onwillekeurig moest ik erg lachen om de laatste zin...:-)
Ja, typisch ma... er is niets meer te redden dus... op naar het rookhol
wat een pak van je hart zal dat geweest zijn!
Inderdaad.
Wat moet dat een opluchting voor je geweest zijn, dat je moeder meteen en uit zichzelf akkoord geen. Jee...
Ja, dat was een pak van mijn hart.
Wat is het fijn als zo een situaties toch weer wat meer rust krijgt , emotioneel een zware periode geweest
Ja, het was een geweldige oplossing
Een pak van je hart lijkt me. Met zo'n hospice als ankerplaats stond je er niet alleen voor.
Wat een geluk dat je moeder er ook het voordeel van inzag. Anders leek het me toch wel een onmogelijke opgave voor jou en een handjevol vrienden.
Klopt, en ik denk dat mijn moeder er stiekem al wel rekening mee had gehouden, dat broerlief het af zou laten weten, want ze ging meteen overstag.
Dat lijkt mij ook wel. Ze kan toch niet gemist hebben hoe hij er eigenlijk over dacht? Ik kan me niet voorstellen dat ze zo erg oogkleppen op had of zo dom was.
Ik heb er natuurlijk regelmatig met haar over gepraat, de jaren daarvoor en die rare reactie op haar verjaardag zal ook wel iets met haar denkpatroon hebben gedaan.