De ontketende burger V

Door Marcker gepubliceerd op Tuesday 24 March 18:59

V

Sinds mijn guerrillamentaliteit mij veranderd heeft van een grijze muis naar een anoniem staatsgevaarlijk individu, ben ik enkele kilo’s verloren! Dus aan hen die, al dan niet terecht, vinden dat ze meer gewicht met zich meetorsen dan goed voor hen is, kan ik deze nieuwe persoonlijkheidwijziging van harte aanbevelen. Ik had nooit gedacht op korte tijd zulke spectaculaire veranderingen te zien bij mezelf. Ik sta scherper dan ooit.

Nadenkend over mijn actieterrein besloot ik dat het nu de kapper was die kennis zou maken met mijn getransformeerde zelf. Per slot van rekening kun je niet eeuwig de buren treiteren met het vuil van je stoep voor hun deur te borstelen. 

De kapper begon over het weer en het voetbal. Van deze twee dingen vind ik het kijken naar parende slakken nét even boeiender. Vroeger, vóór mijn transformatie, bestudeerde ik vlug vlug de sportpagina’s van de kranten eer ik me naar de kapper begaf, kwestie van mee te kunnen praten. Wel, vandaag dus niet. Meer nog, ik weigerde zelfs de obligatie wasbeurt! Ten eerste had ik mij al grondig gedoucht voor ik op pad ging, ten tweede kan ik er niet tegen als een wildvreemde in mijn oren zit te peuteren – ik houd er zo al niet van als er iemand in mijn lijf zit – en ten derde leent mijn hoofd zich meer tot een flinke opblinkbeurt dan een waspartij.

Mijn weigering dienaangaande werd zonder meer geaccepteerd, al klopte mijn hart in mijn keel. Toen de brave man begon over de idioterieën van ’s lands betere voetbalverenigingen, hield ik stijfkoppig de lippen op elkaar. Al vlug had hij door dat ik niet te verleiden was tot een gememoriseerde mening en begon over het weer. Koud, grijs, mistig, kortom... .Ik antwoordde dat ik wel hield van zulk weer en dat ik speciaal te voet was gekomen om te genieten van een mooie wandeling. Ik hoorde de kapper achter mijn rug zuchten. Boodschap aangekomen.

Maar toen begon ik me toch wat zorgen te maken. Stel je voor dat hij van de weeromstuit, uit pure baldadigheid vanwege mijn stugge optreden, opzettelijk mijn haar zou mismeesteren. Of, nog erger, de schaar zou zetten in een van mijn oorlellen, die, het moet gezegd, mij zeer dierbaar zijn. Het zijn geen overdreven grote of kleine en ze hebben geen speciale kenmerken, maar het zijn wel de mijne en ik heb ze hartsgrondig lief. Uit zelfbescherming begon ik dus iets te vertellen over een van mijn liefhebberijen.

U moet weten dat ik een fervent puzzelaar ben. Nee, niet die idiote woordspelletjes altegaar, maar fikse dozen met kloeke legpuzzels van 1000 of meer stukken. Ik maakte de man dus duidelijk dat het een uitstekend weertje was om lekker urenlang voor een berg puzzelstukjes te zitten, op zoek naar de rechte stukken en de vier hoeken – oh, de voldoening als je er weer eentje hebt gevonden uit die massa! – maar blijkbaar was dit voor de barbier een blinde vlek in zijn belevingswereld. Hij knikte af en toe, bromde soms instemmend en knipte haastig verder. Pas toen hij me vroeg of mijn nagels ook gelakt moesten worden werd ik achterdochtig. Ik hield me voor dat dit de laatste keer was dat ik me nog zou vertonen in zijn zaak en kreeg het gevoel dat deze gewaarwording wederzijds was.

Toen hij me de volle pot aanrekende beweerde ik dan ook boudweg dat ik niet van plan was dat te betalen, omdat ik geen wasbeurt had gewenst. Hij zei – ik leerde waar ik bij stond – dat dit geheel mijn eigen beslissing was en dat de prijs gefixeerd was. Ik repliceerde daarop dat zijn fixatie mijn probleem niet was, waarop hij me dreigend aankeek. Ik begon te beseffen dat ik me flink in nesten aan het werken was. Het schoot door heen dat ik op die manier niet lang anoniem zou blijven, dus glimlachte ik schaapachtig en legde het gevraagde bedrag op tafel.

Het was al bij al een leerzame dag en een nieuwe strategie tegen het establishment schoot wortel in mijn geslepen brein. Gedaan met kappersbezoeken! Van het uitgespaarde geld koop ik een tondeuse. Wat je zelf doet, doe je beter! En mijn nagels lak ik al járen zelf met kleurloze lak, daar heb ik zo’n mannetjesputter van een voetbalgekke figaro niet voor nodig! Het zal hem leren.

Waarvoor ik mijn nagels lak, vraagt u? Ooit als eens citer gespeeld? Aha… .

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit was wel een actie op risicovol terrein
Onverschrokken trekt de ontketende burger iedere dag in het strijdperk van het leven... . It's a jungle out there... .
Ik vind je echt heerlijk schrijven.
Dank je wel.
Ben nog altijd de enorm uitgebreide bibliotheek van Plazilla aan het verkennen. Wel leuk hier. Kijk me de ogen uit. Let maar niet op het zure commentaar van de anonieme maatschappijterrorist, hij kan soms een potje zagen hoor... ! Als hij te weten komt dat hij fans krijgt, zou hij wel eens kapsones kunnen krijgen, de kapoen... .
Oh maar troost je .... ik kan ook zeiken. -))
Een geweldig stuk, heb ervan genoten en je oorlel zit er nog aan, dat is toch ook wel prettig, toch?
Ja, het Van Gogh look-a-like-syndroom van de anonieme maatschappijterrorist is gelukkig een bevlieging gebleken... .