Tussenbalans

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 24 March 11:31

Boekhouden 

Brrrr, niets voor mij, plussen en minnen, het eindsaldo onder ogen zien, verlies en winst in harde cijfers uittellen. Ik heb het wel moeten leren met een eigen zaak, maar het is altijd een moeizame bezigheid gebleven. 

Geestelijk schijnt iedereen er op een bepaalde leeftijd toch last van te krijgen, dus ik schaar me onder de grote gemene deler met die behoefte, want voor het te laat is moet er nog wel één en ander worden afgehandeld. Redelijkerwijs gezien is er veel minder toekomst dan verleden. Achter me ligt een lange weg. Spannend, saai, onverkwikkelijk soms, dan weer gelukkig, voorspelbaar of volkomen onverwacht, maar altijd leerzaam. Er zijn in mijn leven zeer diverse landschappen langsgekomen. Of moet ik zeggen: ik heb me in zeer uiteenlopende landschappen begeven? Veel om over na te praten, te memoreren of om met een zachte glimlach over te mijmeren en soms lach ik hartelijk om wat er allemaal is voorgevallen. Je bent met gezonde zelfspot toch echt veel beter af dan met dodelijke zwaarmoedigheid en moraal is ook een zeer rekbaar begrip gebleken.  

9b62efdc9a40e402a5a17b5b3b85e6e7_medium.

De nog af te leggen toeristische route lijkt te overzien. Aan de einder staat de dood, maar of wat ik ervan zie ‘het licht’ is? Misschien is het een veelbelovende fata morgana die aan de horizon zindert? Het blijft daar nog steeds een waterig bibberbeeld, trillend in de hitte van mooie fantasieën over wat zou kunnen komen.

Dankbaarheid

Ik mag dankbaar zijn dat ik niet halverwege uit het leven werd gerukt hoewel ik een verzekering afsloot die doorliep tot mijn kind meerderjarig was. De nasleep van mijn te vroege dood wilde ik in ieder geval zo dicht timmeren dat ze niet onverzorgd achter bleef. Daar zou ik nooit over hebben nagedacht als ik er niet alleen voor had gestaan of wanneer ze op de andere familie had kunnen rekenen.
Méér dan voldoende kapitaal zou bij mijn dood vrij komen; daarmee kon mijn nazaat onafhankelijk voor een eigen toekomst kiezen. Natuurlijk was dat geld niet de enige drijfveer voor die verzekering. Een kind wiens moeder te vroeg overlijdt krijgt emotioneel veel voor de kiezen dat niet met kapitaal te vergoeden is.
In dit geval beheerde mijn broer de centen, maar ze zou beslist niet bij hem hoeven wonen. Daar dagelijks moeten merken dat er met twee maten gemeten werd, dat ze als stiefkind altijd aan het kortste eind zou trekken? Nee!  Dat wilde ik voorkomen want daar had ik al voldoende voorbeelden van gezien. Mijn dochter mocht na mijn dood bij Emje  wonen, die haar liefdevol op zou vangen. Zelf heeft mijn meiske dit nooit geweten. Het was onnodig dat ze van die overeenkomst wist terwijl ik in de bloei van mijn leven was en wij ons best deden het gezellig en veilig te maken. Mocht ik onverwacht het loodje leggen zou ze automatisch deelgenoot worden van de voorzorgsmaatregelen die getroffen waren, dachten EmjE en ik. Het gaf wel aan dat ik me bewust was van de eindigheid des levens en me dubbel verantwoordelijk voelde.

Aflopende Polis

Toen mijn dochter achttien werd dacht ik als enige stiekem even aan die verzekering. Met een gerust hart hoewel er al die jaren ‘voor niets’ een flinke som geld was neergeteld. Ik was blij dat het kapitaal niet uitgekeerd had hoeven worden. Dat bleef een mijmering voor mij privé. Haar verjaardag was om geheel andere redenen sowieso al heftig, buitengewoon hoopvol en daartegen verbleekte de gedachten aan die afgelopen polis.

Mislukt?

933d5583eeae440af7955721d267ce4f_medium.

Zo zal ik sterven met veel gedachten die niet zijn gedeeld. Is dat erg? Nee.
Er zal óók werk van mij overblijven dat niemand hebben wilde.
Maakt dat van mij een mislukte kunstenaar?
Men zei dat ik met een potlood in de hand geboren was. Ik heb inderdaad letterlijk en figuurlijk vanaf mijn eerste herinneringen met tekenen en schilderen voor mezelf gezorgd en altijd geweten dat ik kunstschilder wilde worden. De studie aan de kunstacademie heeft me zoveel levenskunst geleerd dat niet in woorden is te vatten, maar dat zich met de vele tentakels over elke ervaring heeft ontfermd.

Een part-time kustenaar zonder partner (die helpt en steunt) kan zich niet volledig ontplooien en voor wie daarnaast ook moeder is, blijft er weinig tijd over om naam te maken in de kunstwereld. Aan de weg timmeren, je in de juiste kringen begeven, vergt te veel tijd die je aan andere dingen moet besteden. Brood op de plank is meer waard dan het vestigen van een naam of het creeëren van een succesvol imago. Dus wat is mislukt zolang je zelf vindt dat je werk goed is?

Weg met onverschilligheid

Met mijn broer is al jaren geen contact meer en ik heb er geen spijt van dat via hulp van de psycholoog te hebben aangepakt. Daarmee is de lange lijst van familiaire pijnlijke onverschilligheid uit mijn leven verdwenen. Ik zou het wel leuk vinden te weten hoe het met hem is, hun kinderen en kleinkinderen, maar dat zou niet betekenen dat ik erbij zou horen en daarvoor zou ik het éénrichtingsverkeer opnieuw moet herstellen. Dáár zitten te veel nadelen aan.

Opruimen

Er zal straks opgeruimd moeten worden, maar ik heb inmiddels al veel weg gedaan waar men mijn leven uit had kunnen reconstrueren. Toch zal men alsnog dingen tegenkomen die niemand ooit geweten heeft. Natuurlijk heb ik er wel over verteld, als het nodig was, maar destijds gaf niemand thuis en EmjE weet alles wel. Er zijn nog enkele verhalen die naar de buitenwereld moeten en het liefst in de goede schrijfstijl. Dat is iets waar ik nog steeds in wil verbeteren, groeien en ik zal ermee blijven stoeien.

De dood

Ik ben als kind wel bang geweest voor de dood.
"Waarom worden we geboren als we toch weer dood moeten?"
Later, als jong volwassene, wilde ik er helemaal niet bij stilstaan, maar stilaan, na meer dan zestig jaar, is de man met de zeis me eigen geworden. Spelenderwijs eigenlijk.
De dood van mijn ouders, andere geliefden, waren levensveranderende gebeurtenissen. Ik leef er niet naartoe om met de zwartgallige kerel, die de dood aan zijn kont heeft hangen, een beschuitje te gaan eten, maar geestelijk wil ik hem zeker niet ontkennen. Soms stel ik me voor hoe die laatste fase worden zal. Eenmaal met kanker in je lijf, al is het voorlopig onder de knie, zou het stom zijn er niet bij stil te staan dat één van de gemiste cellen eigenwijs aan de wandel kan gaan. Ik wil dan niet geschrokken in paniek raken alsof ik niet gewaarschuwd ben. Daarom tel ik voor twee, maar ik ga wel met grote kracht vooruit, op naar de bonus, die misschien in het verschiet ligt. 

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het is heel mooi geschreven en ja helemaal waarheid 'eens de 60 voorbij denk ik ook al eens vaker aan 'wat als ik er niet meer zal zijn?'
Dankjewel.
Heb net een ziektebed achter mijn rug dat er behoorlijk heeft ingehakt, weet eerlijk gezegd niet wat ik hierop moet zeggen.
Heel veel sterke meid. Hoop dat je er weer goed bovenop komt, dat kan ik jou van harte toewensen.
Intens
Ja, ik leef helemaal, dus is de tussenbalans ook wel heel eerlijk
jij bent puur en eerlijk, blij dat jij leeft, dank voor het delen van dit intense verhaal en die bonus die heb jij al XxX
x x x
Geweldig geschreven met de dood onder de arm!
Ja, je kunt er maar beter bevriend mee raken, dan valt er wellicht nog met die vent te onderhandelen, maar hij komt immers voor ons allen een keer.
Ja, hij komt gelukkig maar één keer!!