Hij deed niets verkeerd

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 23 March 12:28

Dit is een tweede inzending voor de schrijfopdracht. Ik ben benieuwd welke versie jullie beter vinden. 

dd59ab9d1a97f7025d182cba55b59787_medium.

Hij begreep het niet.

Als jongen van negen niet en op zijn zesendertigste nog steeds niet. Waar waren ze allemaal zo ontzettend kwaad om? In zijn ogen was er helemaal niets mis met hem. Vroeger, vóór die fatale middag, deed hij het niet eens stiekem, zo gewoon was het.

Zijn moeder was blij met hem. Het was een lieve jongen, zei ze vaak. Zijn vader daarentegen vond hem een schlemiel. "Een saaie mislukte eenling, die de wereld nooit schokken zal," sneerde hij soms ontevreden, maar ze hadden géén kind aan hem. Op school viel Ted ook niet op; een stille jongen, die zich alleen vermaakte. Onzichtbaar. Hij werd niet eens gepest! Zijn cijfers waren niet slecht of goed. Behalve voor biologie. Daarin blonk hij uit en hij haalde meestal een tien. Thuis ving hij beestjes die hij bestudeerde in hun kooitjes. Zo lang hij zich kon herinneren was hij nieuwsgierig naar wat er binnenin zat. Hoe zou dat hartje kloppen? Hoe zagen die kleine darmpjes er uit? Achter de schuur, aan het eind van het grote erf, kon hij hen uren bestuderen en daarbij ontstond, geleidelijk aan, dat spannende gevoel. Het binnenste te kunnen bekijken kreeg iets avontuurlijks en dat die hunkering steeds sterker werd viel hem niet op.

Het zakmes

2ad3894b854f9c35c05620e2828da507_medium.

Voor zijn negende verjaardag kreeg hij een vlijmscherpe zakmes, “want jij bent nu een man,” had zijn pa er nadrukkelijk bij gezegd. Die zonnige woensdagmiddag, twee weken later, hoorde hij voor het eerst haar lieve stemmetje. Hij dacht het zich te verbeelden, maar ze heette Mima en bleef komen als hij achter de schuur van zijn beestenspul zat te genieten.
Ineens had hij een vriendinnetje dat hem aardig vond. Het voelde minder eenzaam, maar hij moest er aan wennen dat ze steeds vaker kwam en vreemde dingen fluisterde.
“Doe het maar, niemand die het ziet.” Wist zij van zijn stille verlangen?
“Teddie, het is ons geheimpje. Ik zal niets verklikken. Je zult zien, het is heel makkelijk.”
Hij wilde Mima gelukkig maken en twee weken later kon hij zich niet meer bedwingen.
Zijn eerste muis was inderdaad razendsnel dood geweest.
“Als je het maar op de goede manier doet lijdt zo’n beestje niet, ” was ze trots op hem en ze had gelijk. Het voelde machtig dat hij het diertje zonder medelijden met vaste hand aan haar eind geholpen had. Eigenlijk was het een wonder dat hij wist hoe het moest zonder dat iemand het hem had voorgedaan. Met één trefzekere beweging trok hij vanaf de achterpootjes de dode muis het vel over de kop en Mima klapte ervoor in haar denkbeeldige handjes. Teddie B. was simpel gelukkig. 

 Zoals bij een muis, werkte het ook met de rat, die bij de composthoop op het erf rond had gescharreld. Met de eerste duif had hij moeten knoeien, want de veren zaten in de weg en de poten waren kaal. Hij kon de huid niet via de pootjes afstropen, maar bij de tweede had hij het al onder de knie. Voor het konijn, dat hij op aanraden van Mima in het open veld met de klem ving, had hij meer kracht nodig, maar toch lukte het zonder al te veel moeite. Mima werd steeds trotser op hem. Uiteindelijk stonden er veel trofeeën op de schap in de schuur waar zijn ouders nooit kwamen.

Het onbegrip

Hij deed niets verkeerd en Teddie schrok ook niet toen zijn vader ineens de schuur binnen kwam om hamer en schroevendraaier te pakken voor een klusje in huis.
Pa was sprakeloos. “Zijn al die karkassen door jou schoon geschraapt?” had hij uiteindelijk met grote ogen gevraagd en Ted was blij dat pa belangstelling toonde. Hij had enthousiast geknikt. Tenslotte was het een kunde die hij zichzelf zonder hulp eigen had gemaakt. Daarom dacht hij dat hij een compliment zou krijgen, maar wat er toen gebeurde was raar. Ted bekeek het verbaasd. Het leek slow motion en bezorgde hem zinderend kippenvel. Pa zei niets, staarde enkel met die vreselijke blik, onafgebroken. Zijn handen gingen naar zijn middel en hij opende met luie vingerbewegingen heel secuur de gesp, trok de leren riem daarna tergend langzaam uit zijn broek. Hij was doodstil blijven staan alsof hij diep na moest denken, maar plotseling kwam de duivel in pa weer boven. Het werd een wild beest. Ted had zoiets niet eerder had gezien.
“Ik heb het altijd wel geweten, ” schreeuwde de duivel en pa's zware gesp zwiepte onverwacht tegen Ted’s verbaasde gezicht. De winkelhaak in zijn wang bloedde meteen als een rund en binnen enkele seconden was zijn witte shirt helemaal rood geweest. Hij keek er verbaasd naar alsof hij ineens besefte dat er ook bij hem normaal bloed door de aderen vloeide.

”Je spoort niet, bent volslagen gek,” schreeuwde pa en de volgende klap kletste over zijn schouderblad dat meteen begon te gloeien. Op het ritme van de slagen die hem geselden gilde het monster ketterende vloeken waarbij de anders zware stem vreemd oversloeg.
“Jij bent er gloeiend bij, smerige, gevoelloze mislukkeling. Jij doet dit voor je plezier? Vuile moordenaar. Zieke geest. Achterlijk,  debiel onderkruipsel, schizo gestoorde gek.”
De afstraffing had minstens tien minuten geduurd. Oh, Ted had altijd geweten dat pa hem liever niet zag dan wel en ma had haar Teddie vaak de hand boven het hoofd gehouden als haar man op ‘dat jong van jou’ begon af te geven. Deze afstraffing was echter zo ongelooflijk dat hij meteen wist het nooit te zullen vergeten.

“Jij blijft in de schuur, waar je hoort, smerige bastaard. Tot je hebt begrepen hoe duivels dit is, snap jij dat?” Natuurlijk knikte Ted al wist hij niet waar hij zoveel nijd aan had verdiend. Zijn vader vertrok met een verhitte kop en deed de schuurdeur op slot. Toen het donker werd zat hij daar nog en hij werd daarna ook door niemand uit de schuur gehaald. Mima liet zich, tot zijn grote spijt, ook helemaal niet horen. 

Voor en na

Zijn lijf deed venijnig zeer, maar hij dat tijdens de mishandeling geen traan gelaten. Hij had er in zekere zin van genoten. Vlak voor middernacht opende ma de schuurdeur. Ze vroeg niets, drukte een koude natte theedoek tegen zijn gehavende wang en zweeg, maar keek alsof hij te vies was om aan te pakken. Dat was veel erger dan pa’ s leren riem met die grote stalen gesp. Zonder eten lag hij op zijn buik in bed, want zijn rug deed te zeer. Waar hij plezier aan beleefde vond men slecht? Was hij echt gek? Hij vond van niet en die koppigheid had hij van zijn vader. Zijn liefhebberij opgeven? Nooit. Hij moest het ergens anders uitoefenen en hij had ook al een oplossing. Toen hij de volgende morgen ging kijken waren al zijn skeletjes weg.

Vanaf die dag verdeelde Ted het leven in ervoor en erna. Oma vond het prima dat hij in de kelder de oude werkbank van opa wilde gebruiken. De bankschroef zat er nog aan. Die zou hem goed van pas komen. Zij was slecht ter been, kwam nooit meer beneden. Niemand zou het raar vinden dat hij haar af en toe ging helpen. Bij een garageverkoop, die in hun buurt iedere week wel ergens werd gehouden, kon hij voor bijna niets een sterke loeplamp op de kop tikken, die hij aan de werkbank vastklemde. 

Rust en orde

Thuis leek alles na drie weken vergeten. Ma was trots op hem dat hij zich om haar moeder ging bekommeren en oma vond het fijn dat Tedje regelmatig boodschappen voor haar kon doen. Het deed haar zichtbaar goed dat haar kleinzoon vaak kwam, gezellig een praatje met haar maakte.

De zwerfkat wond hem zo erg op dat hij er een harde piemel van kreeg. Dat was de eerste keer dat hij die andere stem hoorde die hem complimenten gaf. Dat hij oma boven wist, op de veranda, maakte het zelfs nog opwindender. Meestal zat ze knikkebollend in de schommelstoel en dacht dat hij bezig was met houtsnijwerk, zoals haar man had gedaan. Vaak kreeg hij bij vertrek iets lekkers mee. Zelfgemaakt gebak of een punt hartige taart. Zelf had hij het niet in de gaten, maar voor zijn bevrediging had hij steeds grotere dieren nodig en in de kelder stond het vol met skeletten van klein naar groot. Muis, rat, diverse eekhoorns, de eerste zwerfkat en de poes van de buren, die erg leek op zijn eerste konijn. Wat honden in soorten en maten, die niemand miste, plus een wasbeertje. Bij alle dieren herinnerde hij zich hoe het orgasme voelde als hij het mes er in zette. Op zijn zeventiende begon het hem echter te vervelen. Hij maakte zijn vondsten ook niet meer schoon. 

De liefde

Ineens viel hem het meisje op. Ze woonde drie huizen bij oma vandaan en hij papte met haar aan. Zo hoorde hij van haar bijbaantje. Marianna heette ze en ze werkte voor een extra zakcentje in de supermarkt. Toen hij haar wegbracht vroeg hij als vanzelf of de baas ook werk voor hem had. Nu kon hij iedere dag dicht bij haar zijn. Meteen na het eindexamen bood men hem een baan aan op de slagerijafdeling waar bleek hoe handig hij was met uitbenen.
"Het wordt tijd om op jezelf te wonen,” vonden zijn ouders en die vrijheid leek Ted heerlijk. Boven de supermarkt kon hij een studio huren en daarna kwam hij amper nog thuis. Zo veel hadden ze niet om hem gegeven en ma werd er zelfs jaloers op dat hij oma nog wel trouw bezocht.

Het ultieme genot

Marianna zag Ted na een jaar nog niet staan en bij nader inzien leek het hem te ingewikkeld haar als zijn eerste liefje te ontleden. Op één van zijn strooptochten ontdekte hij net buiten de stad de stacaravan van de oude paardensmid in de diepte op de oever van de rivier. Het was een uithoek waar bijna nooit iemand kwam. De vereenzaamde smid was jaren geleden gestorven. Inmiddels was de caravan groen uitgeslagen, stond perfect verscholen in een klein verwilderd bos en vanaf de oude ijzeren brug was hij amper te zien. In de vrije uurtjes maakte Ted hem van binnen schoon maar liet de buitenkant zoals hij was. Niemand had iets in de gaten. Ted deed zijn werk uitstekend en liep niemand in de weg.

Op zekere dag zag hij de jonge meid bij de brug rond hangen. Het was een sletje en ze was niet van hier. Ze zocht onderdak, zei ze toen hij een praatje met haar aanknoopte. Niemand zou haar missen en hij zei dat ze door de week voorlopig wel in zijn caravan mocht overnachten. "Tot je in de stad een goed heenkomen gevonden hebt."
Zij vond hem aardig.

De bevrediging was het volgende vrije weekend optimaal. Hij had er een hele kluif aan en werkte bijna zonder pauze door. Haar botten bond hij, van groot naar klein, op een stapel, die hij in een vuilniszak de traag stromende rivier afstuurde. De schedel kookte hij uit opdat ze niet zou gaan stinken. Hij trok al haar tanden om er een ketting van te maken, als aandenken aan Anna. De schone schedel verborg hij achter het schot in de ruimte onder de stacaravan. Het vlees verdeelde hij in handzame porties en bracht dat in plastic tasjes naar oma’s diepvriezer in kelder. Iedere keer nam Ted één van de dierskeletten mee en zette die in de caravan keurig op een rij. Hij was volmaakt gelukkig.
Uiteindelijk at hij een jaar van Anna. In het weekend stak hij er de barbecue voor aan en al had ze geen opvallend goede smaak, bij ieder maal kwam hij van harte klaar. Nee, Ted zag er geen kwaad in als driften door de dood werden gestimuleerd. Pas zes jaar later kwam de politie hem halen. Hij deed niets verkeerd en onaangedaan wees hij de plekken aan waar de overblijfselen van de anderen vermiste vrouwen lagen.

De eerste inzending:

Ik kan mijn naam niet prijsgeven

 

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen
Persoonlijk zou ik deze kiezen.
Maar je andere bijdrage is echter ook prima.
Oké. dan ga ik deze in de zilla laten en de andere ergens anders in onderbrengen
Gelezen.
Ai, wat een enge ! Ik kies deze. Griezelig inlevend geschreven. Dat moet je vast niet te vaak doen anders ga je het zelf normaal vinden om zulke dingen te doen. Met één zin heb ik moeite en dat is deze: '“Ik heb het altijd wel geweten, ” zwiepte de zware gesp onverwacht tegen Ted’s verbaasde gezicht.' En gesp kan echt geen gesproken zinnen zwiepen. Verder niets dan lof.
Klopt, die sprekende gesp vond ik zelf wel een vondst, maar ik zal het veranderen...
Als ik een thriller lees , dit genre, dan kan ik niet stoppen met lezen!
Helemaal 'mijn' ding qua genre.
de schrijfstijl vind ik bij beiden heel goed
whaw... de vorig vond ik héél goed maar deze overtreft de vorige !
Geen twijfel , ik ga voor dit verhaal ... zeker weten!!!