Ik kan mijn naam niet prijsgeven

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 22 March 02:57

Anoniem

Geheimhouding, de wet op de privacy, ook vanwege het gevaar voor overlevenden. Op zich is het helemaal niet zo moeilijk om je een voorstelling te maken van iemands binnenleven als je, zoals ik, bezeten bent van je missie. Dat is een drang die niet te beteugelen is en lang heb ik gedacht dat iedereen op aarde bezield was van zo’n ideaal als het mijne.

Inleven

Ik heb me doelbewust in hem ingeleefd. Niet omdat hij me interesseerde of dat ik van hem hield, want hij was in feite maar een middel om me te bevrijden van strakke ketenen. Uiteindelijk was ik wel verplicht om in het hoofd te kruipen van het personage dat me redden moest. Al was het maar om verzekerd te zijn van het succes en hij was heel makkelijk te doorgronden. Een man en ook nog een heel onzekere. De beste prooi die ik tegen het lijf had kunnen lopen. Hij was werkelijk perfect! Omdat hij zichzelf niet kende en derhalve niet voor zichzelf op kon komen.

9ef6e75ee7c622919b951a21ed0f87fb_medium.

Zodra je iemand van dichtbij meemaakt wordt het moeilijker om je doel voor ogen te houden en in mijn geval moest ik er erg veel en uitstekend voor kunnen liegen, weten welke zoethoudertjes er nodig waren, zodat hij mee bleef werken tot het doel bereikt was. Niet alles kon ik van te voren incalculeren, helaas.
Je gaat toch iets voelen voor je 'bevrijder', al was het soms afkeer of iets van een misselijkmakend soort medelijden. Ik heb er ook onmogelijk veel geduld voor uitgeoefend om uiteindelijk daar te komen waar ik wezen moest. Het werd namelijk steeds ingewikkelder om tussen twee belangen te schipperen en niet van koers te raken.
Je leeft constant op de grens van angst en hoogmoed. Het gevaar dat je wordt doorzien is groot. De zekerheid dat ik er goed in was om alles een schijnbare natuurlijkheid mee te geven zorgde er gelukkig voor dat hij het nooit heeft doorzien.
Vaak heb ik geworsteld met de vraag: Waar houdt zelfopoffering op? Waar doe je het voor? Wanneer prevaleert uiteindelijk eigen belang als je zo sterk, bijna fanatiek, gedreven bent als ik? In wezen ben ik een perfectioniste pur sang. Als ik mezelf iets beloof moet dat, koste wat het kost, ook worden waar gemaakt. Daar kun je geen sentiment bij gebruiken. Wie me, op weg naar mijn doel, voor de voeten loopt, maai ik zonder scrupules tegen de vlakte.

bbcdf15df60e7238d81c697a11aded1e_medium.

Ik kom uit een degelijk Christelijk gezin. We woonden in een dorp waar iedereen ons kende want pa was een geslaagd zakenman en had een voorname plaats in de gemeenschap. We behoorden tot de hoogste kringen. Een oudere broer, jonger zusje, maar ik was pa’ s lieveling en kon hem om de vinger winden. Dat je zijn lievelingetje bent voel je toch, ook al probeerde hij de anderen voor te spiegelen dat ze gelijk aan mij waren. Al heel jong wist ik dat ik bijzonder was en van welke glimlach mijn vader smolt. Alles kreeg ik van hem gedaan en ik wist dat hij er altijd voor me zou zijn. Daar was ik heilig van overtuigd. 

Tot die fatale avond

Later, veel later pas, ontdekte ik dat dáár mijn gedrevenheid begon en dat die nacht het onverzettelijke sterke doorzettingsvermogen geboren werd. Eenmaal op die route was er geen weg meer terug. Natuurlijk begreep ik toen nog niet waarom Erik, mijn oudere broer, me wel eens uitschold voor bitch en riep dat ik onuitstaanbaar was, geen hart of geweten had. Haha. Ik genoot er inderdaad van dat, als pa kiezen moest, Fientje en hij aan het kortste eind trokken. Het gaf immers aan hoe belangrijk ik voor mijn vader was en dat Fieneke als jongste die underdogpositie uitbuitte door om ieder akkefietje te huilen vond ik kinderlijke aanstellerij.

We leefden naar  vaste kerkelijke regels die ik toen nog als een veilig vangnet ervoer. De dominee was kind aan huis. Ik wist ook zeker: als wij ons aan de tien geboden hielden zaten we altijd goed en was God tevreden, net als paps.
Natuurlijk hadden we een voorbeeldfunctie in het dorp en iedereen vond mij, net als ikzelf,  beeldschoon. Daar heb je als kind veel profijt van mits je dat op het juiste moment gebruiken kunt en zo moeilijk was dat niet met een onooglijk zusje dat meestal rondliep als een gelagen hond. Ik werd haar ook vaak als voorbeeld gesteld. ”Fieneke, lieverd, loop toch eens rechtop zoals je grote zus. Je hoeft je nergens voor te schamen.” De aandacht die ze met haar zieligheid naar zich toe trok vond ik ronduit stuitend, want ik had uiteraard vanwege mijn fiere trots meer recht op bewondering dan Fieneke met die fletse uitstraling.

Naarmate ik ouder werd begon de strakke godsdienstige beleving van mijn ouders echter te knellen. Je mocht als goed Christen in wezen niets waar je van nature naar verlangde en leven naar Gods gebod werd onmogelijk toen ik voor het eerst verliefd werd. Destijds kon ik het niet thuisbrengen, maar jaren later ontdekte ik, via de studie, dat het een soort indentiteitscrises moet zijn geweest waarin ik terecht kwam door die eerste verliefdheid. Je kunt zulke sterke gevoelens niet bedwingen en mijn hele wezen botste met wat mijn ouders ons als nette meisjes voor hielden.
Ik begon over hun God en zijn liefde na te denken. Wat heb je aan Bijbelse regels die ons alleen maar beknotten? Zo rond mijn veertiende besloot ik dat ik me niets meer aan zou trekken van wat die kortzichtige God voorschreef.
In wezen kun je dus achteraf zeggen dat dezelfde God die uit alle macht de liefde predikte mij spelenderwijs richting de duivelse zwarte kanten van mijn ego stuwde.

Mannen

Mannen, ze beloven je van alles, maar als puntje bij paaltje komt...
Natuurlijk had ik als zesjarige niet de juiste woorden voor wat me overkwam, maar toen ik zelf kinderen had en onverwacht ziek werd werd me veel duidelijk over wat er aan de hand moet zijn geweest toen ik zes jaar was. Het leek wel zo’n verlicht moment waarover anderen wel eens hoog van de toren blazen. 
Ik ging dat jaar net naar de basisschool toen de ultieme onrechtvaardigheid mijn wereld overhoop haalde. Die avond zal ik nooit vergeten want ik merkte ineens dat pa altijd voor ma koos, dat ik als zijn lieveling het onderspit delfde tegen dat mens die al zijn aandacht opeiste.

Wat zagen die twee er prachtig uit, toen ze klaar stonden voor het jaarlijkse feest van de Rotaryclub. Pa in smoking, ma in die lange donkerrode fluwelen japon. Ik vond hen een koningspaar, maar begreep er niets van dat ze ons niet meenamen. Waarom lieten ze mij achter bij de oppas? Dat stomme buurmeisje met die achterlijke armoedige kleren? Pa stelde mij daarmee niet alleen diep teleur, hij schond daardoor ook mijn waardigheid. Hij zag wel dat het mij niet beviel, maar trok zich er helemaal niets van aan! Dat vond ik nog het ergste van al. Zijn strenge, plotseling keiharde gezicht zie ik nog voor me toen hij zei: “Doe niet zo hooghartig, Sofie. Dat misstaat je. Wij zijn Christenen. Iedereen is voor God gelijk en Roos van der Linden is heel erg lief.”
Toen gebeurde het. Ik zag er sterretjes van, zo eng en minderwaardig was het.
Pa is géén held die mijn onvoorwaardelijke liefde verdient en die trut in de rode jurk, waar hij zo trots naar kijkt, heeft ook als mijn moeder afgedaan.
Moeke besteedde altijd alle aandacht aan de anderen, naar ze zei omdat pa zo gek was met mij. Dat had voordien ook al menigmaal gemeen zeer gedaan en vanaf die noodlottige avond wilde ik beslist niet dat zij me daarmee ooit nog raken kon.

Fieneke, de onbenul, sliep en broer mocht langer opblijven, maar ik zat in paniek boven op mijn kamertje, op bed uit het raam te kijken en die verterende haat, dat niet te vatten verdriet, nam bezit van mij toen ik hen weg zag rijden in de opgepoetste Mercedes. Ik was volkomen in de steek gelaten en ik bad met heel mijn hart dat God het veranderen zou. Er knapte iets vanbinnen toen de auto niet, zoals ik met heel mijn hart hoopte, omdraaide en terug kwam om mij als hun kroonprinses op te halen.
Onder het schijnsel van de halve maan verdween mijn held door de laan met populieren en in mij ging er iets ongrijpbaars onherroepelijk dicht.
Via de kinderbijbel wist ik dat haten, liegen, naar het bezit van anderen verlangen, verboden was, maar als vanzelf ontdekte ik die avond hoe je al de verboden gevoelens voor iedereen verbergen kon.
Daar op dat kinderbed, in mijn flanellen pyjama, deed ik mezelf voor het eerst pijn en beet bij iedere pijnlijke gedachten zo hard op mijn hand dat de tanden er de volgende dag nog in stonden. Ik had voor pa de eerste behoren te blijven. Hij had rekening met mij moeten houden en dat hij uiteindelijk voor mijn moeder koos was de doodsteek voor mijn oprechte liefde.

Het heeft lang geduurd voordat ik over die klap heen was. Ik wilde hem treffen, pijn doen, omdat hij mij met zijn verraad in de steek gelaten had, maar ik deed net of er niets was gebeurd en werkelijk iedereen stonk er in. Zo leerde ik dat je met toneelspelen iedereen bedotten kon en niemand merkte hoezeer ik mijn ouders haatte. In de jaren na dat incident heb ik regelmatig gezworen, met de hand op die gehate Bijbel, dat ik dit verraad wreken zou  en na die avond kon ik niemand meer vertrouwen.

Pa voelde wel dat ik anders was dan vroeger, maar waardoor hij van zijn voetstuk was gedonderd heeft die stomme kerel nooit begrepen. Hij begon me te paaien, probeerde mijn liefde terug te winnen en dacht dat ik zijn zielige zwakke behoefte niet doorzag. Ik heb jaren gehoopt, verlangd, dat hij het eindelijk zou snappen, maar nooit sprak hij de juiste woorden waarmee hij zijn misdaad recht zette. Naarmate ik ouder werd leek hij in mijn ogen steeds meer een mietje die vrouwen helemaal niet doorzag. Ja, het is me gelukt me nooit meer aan hem over te geven. Dat zou ik bewaren voor een echte sprookjesprins. Dat diepe vertrouwen en verlangen naar totale overgave mocht pas weer aan de oppervlakte komen zodra ik de man van mijn dromen tegen komen zou. De man die alles voor mij over zou hebben, mij met huid en haar accepteren wilde en me, wat ik ook deed, nooit in de steek zou laten.

Ik moet zeggen, ik had mijn uiterlijk mee, was de mooiste meid in de hele omgeving en had niet te klagen over aandacht van de jongens. Heel veel schunnigs gebeurde achter de rug van mijn ouders, die dachten dat ik hun preutse Christelijke meiske was. Het vermogen om  twee, drie of vier gezichten op te zetten komt heel goed uit als je een doel hebt en ze zijn er nooit achter gekomen. Hoe dom is dat?

Uiteraard ben ik niet op hem gevallen, maar voor mijn doel was hij op dat moment de enige die in aanmerking kwam. Met hem kon ik mijn ideaal waar maken. Hij was dom en gewillig en dat hij bezet was wist ik al snel uit zijn systeem te wissen. Er was maar één ding dat ik niet had voorzien: Toen puntje bij paaltje kwam kon ik het mijn ouders niet aandoen te bekennen dat ik al hun heilige regels met voeten getreden had. Daarom verzon ik het krankzinnig ingewikkelde doolhof dat niemand doorzag en ik heb het al die jaren daarna gezien als Christenplicht om mijn ouders te sparen voor de ware werkelijkheid over hem en mij; uit liefde bleef het voor hen verzwegen dat hij getrouwd was geweest.

Tot een week voor mijn dood

Ik lag in de kamer en sliep heel veel. Soms verkeerde ik in een roes en tijdens één van de uitstapjes naar de overkant stond mijn oma ineens naast mijn bed. Ik had altijd heel veel van haar gehouden. We waren ooit één ziel, één gedachte en ik schrok ervan hoe medelijdend ze mij bekeek. Ze opende zwijgend een deur waarachter prachtig licht verscheen en ze liet mij mezelf zien, van de andere kant. Vreselijk.
Toen was het te laat.
Ik heb de man die mij bevrijdde niet eens meer kunnen vertellen hoeveel het me speet dat ik hem had gebruikt. Toen ik overging droeg ik de loodzware last dat ik voor mijn ideaal heel veel onschuldige mensen te kort heb gedaan.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oei, oei, als je ze allebei mag laten staan heb je waarschijnlijk twee keer bingo. Deze is ook prachtig.
Wat is wijsheid?
Ik stem toch op het andere verhaal, maar het is werkelijk een nipte overwinning.
Dank je wel.
Dit gaat wel dwars door me heen.
Jouw schrijfstijl is toch elke keer zo goed. ik wou dat ik een vierde deel van jouw gave had :-)
Bloos. Dank je wel
Ik denk dat degene die voor dit personage model heeft gestaan, de jong overleden 2e echtgenote van je ex is.
Zo niet, dat heeft ze veel van de eerder door jou beschreven kenmerken met haar gemeen.
Denken staat iedereen vrij,
Het gaat er in deze schrijfopdracht om hoe je je inleeft in een ander. In dit geval stel ik me de gevolgen van een streng kerkelijk 'dieet' voor
PS, de tweede inzending gaat weer over een heel ander personage, ben benieuwd welke jij de beste vind.
Meen het echt hoor nogmaals chapeau.
Ik ben je zeer erkentelijk
Gelezen
Prachtig je schrijfkunst en het verhaal
Dank je wel. Het is een verhaal over iemand wiens karakter heel ver van mij afstaat, maar dan is het juist een uitdaging om je daarin in te leven
Ben het helemaal met Miesje eens, top.
Bloost nogmaals, dank je wel