Poep

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Thursday 19 March 11:13

Christiaan scharrelt rond de tafel bij de bank: overal een bordje, bekertje, mesje, vorkje, lepeltje. Zijn zus deed altijd hetzelfde, ik vraag me af of hij het afgekeken heeft of dat het vanzelf zo loopt. Maakt niet uit natuurlijk, hij heeft lol en daar gaat het om. Inmiddels roert hij fanatiek in een pannetje en biedt me wat aan.

‘Jij pannenkoek, oma?’

‘Hmm, heb je ook iets anders?’ vraag ik.

Hij kijkt me verbaasd aan, pannenkoek is toch het lekkerste wat er is? Dan neemt hij een besluit: ‘ikke pannenkoek maakt, oma!’ en kijkt me aan alsof ik  moet eten wat de pot schaft.

‘Oke, mag ik ook een stukje?’

‘Ja’ en hij doet alsof hij een stuk af snijdt, notabene met mes en vork wat aan tafel nooit lukt, en legt het op m’n bordje.

Terwijl hij zo langs me loopt ruik ik een verdacht luchtje en zeg: ‘Christiaan, heb je poep?’

‘Nee’ is het antwoord en hij speelt verder zonder op te kijken. Maar toch ruik ik iets:

‘Christiaan kom eens bij oma’ onderbreek ik zijn spel. Hij komt braaf bij me staan en kijkt me trouw aan  ‘heb jij poep?’

‘Ja, boven toe?’ zegt hij en holt naar de trap. Ik verschoon hem nog steeds op het aankleedkussen, ook al is hij daar wat groot voor,  die hoogte is fijner voor mijn eigen rug. Als hij op de trap is roept hij naar Jennie, die daar in de buurt aan het stoffen is: ‘dag Jennie, ikke poep, oma boven doen.’

‘Dag Christiaan’ zwaait Jennie ‘kom je gauw weer beneden?’

‘Ja’ roept hij.

Als de pamper verschoond is lopen we naar de trap. Nu hebben we een enge, open trap en ik wil beslist niet dat de kleinkindertjes daar lopend vanaf gaan. Vanaf dat ze zelf lopen roep ik boven al: op je kontje de trap af!

Dus als Christiaan bij de trap aan komt zegt hij braaf: ‘oppe kontje oma?’ en zo gaat hij, weer zwaaiend naar Jennie, naar beneden.

Maar niet lang daarna ruik ik weer iets. Als ik aan hem vraag of hij weer een poepluier heeft zegt hij stralend ‘Jaaaa’ en kijkt me verwachtingsvol aan. Even twijfel ik, het is wel snel na die poepluier van net, maar ga toch met hem naar boven. Hij loopt alweer lachend en zwaaiend naar Jennie de trap op. Eenmaal op het aankleedkussen, spijkerbroek uit en rompertje los kijk ik hem verbaasd aan: ‘geen poep, Christiaan!’

‘Neeeee, ikke niette poep!’ en hij giert het uit. Lacht zo hard dat hij bijna van de commode kukelt.

‘Moet je nou lachen?’ vraag ik en kietel hem op z’n buik.

‘Oma, ikke niette poep hè? roept hij weer  stralend.

Ik kleed hem weer aan en lachend gaan we samen naar beneden.

‘Jennie, ben ik weer, niette poep Jennie!’ kletst hij  en zwaait bij iedere traptrede naar Jennie.

‘Oh Christiaan, heb je oma voor de gek gehouden?’ lacht Jennie naar hem.

Die uitdrukking kent hij niet maar hij snapt heel goed wat er gaande is en hij stoer heeft het laatste woord: ‘niette poep, Jennie!

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat is het leven toch leuk als peuter!
Heerlijk, gefopt, haha, dat is toch het einde voor zo'n kleintje, als het lukt. hihi
tuurlijk zal nog wel eens gebeuren!