'n Verliefde jongen deed mijn droom uitkomen!

Door Janne Marthies gepubliceerd op Tuesday 17 March 19:08

Ik dreigde weg te drijven door nachtmerries!0c4a2e31ee4a170091158b1d737be73a_medium.

Had ik  gedacht het verleden te slim af te zijn geweest door te weigeren met mijn gedachten (verstand) terug te keren naar mijn jeugdjaren, waren het mijn emoties die voortdurend uit de bocht vlogen en me hielpen te herinneren aan wat vroeger was. Ik kreeg terugkerende nachtmerries en afschuwelijke hyperventilatie-aanvallen, waarbij ik enkele malen flauw viel en zodoende anderen de stuipen op het lijf joeg. Ook kon ik een plotselinge black-out krijgen tijdens 'pittige' tentamens waarbij ik weigerde mijn pen aan te raken en alleen angstig voor me uitkeek, alsof ik getuige was van een afschuwelijk ongeluk. Het tentamen leverde ik blanco in tot schrik van enkele leerkrachten, die begrepen, dat er iets met me aan de hand moest zijn, omdat ik over het algemeen goede cijfers haalde.

Door pittige therapeutische gesprekken ging 't fout.

Ik was de wanhoop nabij, nadat ik voor de zoveelste keer een paniekaanval kreeg en dacht dat ik dood zou gaan. Ik was nog net in staat om mijn huisarts te bellen, die binnen vijf minuten de crisisdienst optrommelde toen hij zag in welke toestand ik me bevond. Ik schreeuwde, hakkelde en stootte vreemde geluiden uit mijn mond en ik zag aan de huisarts, dat hij lichtelijk schrok. Het leek, dat ik in een soort spasme  vastzat waar ik niet meer op eigen krachten uit zou komen Door een morfinespuit werd ik langzaam naar een 'niet-wetende' wereld gebracht om vervolgens enkele uren later wakker te worden in een vreemd bed in een steriele omgeving. Eerst was ik verbaasd maar toen werd ik ziedend en sprong uit mijn bed op zocht naar mijn kleren en al gauw kwam er een witte broeder op me af om me tot stilte te vermanen. Ik werd ijzig rustig en zei toen met duidelijke harde stem: 'Hier hoor ik niet thuis en morgen heb ik een tentamen'. De broeder belde naar iemand en even later kwam er een lange, kalende man naar me toe om te zeggen, dat ik naar huis kon gaan, mits ik bij hem in therapie zou gaan. Ik beloofde het en hield mijn woord! Toen moest ik mijn verleden opnieuw herbeleven door bepaalde technieken, die me terug zouden voerden naar tijden waar ik een post traumatisch ervaringen onderging. Ik kon moeilijk leren door het achteruit hollen van mijn concentratievermogen en en werd depressief. Ik werd apathisch en sliep elke dag door de wekker heen!

'n Jongen die verliefd op me was redde m'n examen.92ebe8a5039d6b60b2918be0babb8cdb_medium.

Ik spijbelde steeds vaker van school en was onbereikbaar voor iedereen. Op een goede dag kreeg ik bezoek van mijn pedagogiekdocente waar ik altijd veel respect voor voelde, die me liet weten als ik bij het komende examen niet aanwezig zou zijn; ik maar een jaar over moest doen. Ik begon heel hard te huilen! Ik wilde voor de Pedagogische Academie slagen, want nog een jaar langer uitstellen, zou ik waarschijnlijk niet redden, daarvoor was de steeds sterker wordende uitputting steeds voelbaarder en zichtbaarder. Ze vroeg, of ik misschien wat hulp zou kunnen gebruiken van een klasgenoot: Henry Grotens. Eerst schrok ik van die naam, want ik wist dat deze jongen verliefd op me was, maar dat was helaas niet wederzijds. Ik vertelde dit eerlijk aan mijn pedagogiekdocente! Ze zei: 'ik zal met Henry praten en aangeven wat je tegen mij nu in vertrouwen heb gezegd'; ik vond dit goed!

Een tiental tentamens moest ik in korte tijd inhalen.

Ik geloof, dat vele van mijn medestudenten niet meer geloofde, dat ik zou slagen voor het eindexamen voor mijn diploma voor volledig bevoegd onderwijzeres, maar ik had enkele tentamens met zeer hoge cijfers behaald, waardoor ik kon compenseren door enkele proefwerken minder goed voor te bereiden. En daar was en kwam Henry Grotens in mijn leven. Elke dag sleurde hij mij uit bed en studeerde we samen voor elk tentamen, die ik nog te gaan had. Tijdens een schriftelijk extamen waar bijna alles van af hing, blokkeerde ik opnieuw door in een black-out te schieten. Roerloos staarde ik angstig voor me uit en raakte ik mijn pen niet aan. We zaten in een groot leslokaal waar we door verschillende docenten werden bespied op eventueel spieken. Plotseling hoorde ik hard gegil en herkende ik de stem van Henry Grotens die zei: 'ik moet overgeven' en maakte daarbij kotsende bewegingen. Hij mocht naar de toilet gaan! Hij passeerde mij van achteren en duwde een briefje in mijn handen waarop stond:

Je kunt het! Ik weet hoe goed en sterk je bent. Stap even uit het verleden en laat je grootste wens uitkomen.xx

Even beefde ik met mijn handen toen het briefje  uit mijn handen werd gerukt. Ik keek in de ogen van mijn pedagogiekdocente en zij reikte mij mijn pen aan. Ik nam de pen aan en slaagde met een 9.3. Dank je, Henry Grotens!En hij trouwde met een ander en kreeg drie prachtige, talentvolle kinderen. Hij begreep, dat de verliefdheid niet wederzijds was .En werd ik in Swalmen aangenomen als leerkracht van de lagere school genaamd: St.Jozef te Swalmen. Een begin van mijn carrière werd gemaakt! Dankzij een bijzondere  'ziels' vriendschap werd ik op mijn levensweg onverwacht geholpen!

5e84d8c6d95728ba132b4bc8ffdac46c_medium.

Janne Marthies.

Tekst: Janne Marthies.

Afbeeldingen met toestemming van mijn vrienden.

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bijzonder, verhaal. Soms kan één persoon zo belangrijk zijn.
Ja, in elke levensfase kwam ik één bijzondere persoon tegen, die me in positieve zin verder hielp door alle problemen heen:-)xx
Ah ja dat heeft een mens nodig. *__* XX
Dank je wel!