Het mottencarnaval (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 17 March 13:00

Veerkracht is erfelijk

Ma had geen zin in eten, zei ze. Terwijl ik me al gewonnen had gegeven, haar voorstelde om zaterdag samen bij C& A eens te gaan neuzen naar wat nieuwe kleren, kreeg ze iets van haar oude weerbarstige veerkracht terug.

49d658da3f5c68ab6572b9c3b5da8d0f_medium.

“Ben je mal? Ik wil mijn laatste tijd niet in dat goedkope spul slijten. Heb je wel eens gezien hoe kleding tegenwoordig in elkaar is geramsjt? Alles in de rafels, meestal geen voering en geen naadje zit er ooit echt recht. Nee hoor, misschien kan ik bij sommige kleren nog wel iets van de gaten stoppen, al heb ik er nu even totaal geen zin meer in.” Het was wonderbaarlijk hoe snel ze zich herpakte en ineens wist ik van wie ik dat vermogen had geërfd. Gerustgesteld ging ik een paar sneetjes brood voor mezelf klaar maken. Wie weet stak ze er dan vanzelf wel wat van in haar mond?

Ieder viert zijn eigen feest

Net die dag stond Broer ongekend vroeg voor de deur. Hij probeerde het uiteraard te verbergen, maar ik had al gezien dat zijn gezicht betrok toen hij mij ontdekte. Ja droogkloot, een noodgevalletje. Sorry dat ik besta, overal voor op te piepen ben. Nu  kom ik alweer tussen jou en ma? Weest niet bevreesd, mijn broeder, ik maak me met het grootste gemak onzichtbaar.
“Ja, sorry Broer, je bent aan de vroege kant en ik had hier niet zullen zijn. Er was even iets op te lossen en ik ga zo weg, moet vanavond gewoon werken, zie je?” zei ik zo vriendelijk mogelijk. Onder het mom dat ik koffie voor hen zou zetten vluchtte ik als een dief in de nacht naar de compacte kleine keuken. Daar deed ik, ik weet niet waarom, meteen een greep in de bestekbak en vond met witte knokkels houvast aan het broodmes. Alsof ik daarmee het voorspelbare harteloze getokkel tegen houden kon bad ik een klein gebed: Ma verveel hem er niet mee. Hij zal je genadeloos neersabelen want medeleven hoef je niet te verwachten. Dat zit niet in zijn systeem. Hij doet simpel zoals jij dat vroeger deed en hij heeft altijd liever tegen zwakkeren gevochten. Wie verslagen is krijgt meestal een trap na. 

Helaas, onze Lieve Heer zat te slapen. Ik trachtte mijn oren buiten bedrijf te zetten, lawaaide met water, telde hardop de schepjes koffie af en wilde het niet mee hoeven maken. Vandaag kroop Broer waarschijnlijk wel graag op de dictatoriale stoel, gespeend van elk menselijk meegevoel. Ik drukte het kofffieapparaatje aan en kon het niet helpen dat ik hoorde hoe hij sneerde.
“Mens, maak jij je nou echt zo druk om die paar rotkleren?” Ma was onhoorbaar.
“Wees blij dat je er nog bent. Je hebt gestreden, hebt er alles voor over gehad om er nog te zijn. Dáár was ik nou juist zo trots op, ma en daar gaat het toch in wezen allemaal om?”

Ja, het draait om jou, telkens weer. Jij bent eindelijk aan de beurt, kunt de stoere zoon en levenservaren droogstoppel uithangen, de wet voorschrijven aan allen die ten onder gaan. 

“Wat kan het jou schelen?” snerpte zijn stem weer dwars door de muur. Mijn moeder zei kennelijk niets, maar ik meende te weten, ook zonder erbij te zijn, dat ma’s onderlip teleurgesteld trillen zou. Zij wist niet dat zoonlief me ooit had toegeschreeuwd: "Wat moet ik met dat aanstellerige gesjank van haar altijd? Dat maakt me toch zo ontzettend kwaad!" Ik vroeg me destijds meteen al af wanneer hij haar ooit zonder reden had zien huilen, maar ik vermoedde toen al wel dat hij daar, als de tijd rijp was, revanche op nemen moest. Het afscheid staat verdacht vlak om de hoek, immers, grote kerel? Hoe kinderachtig bekrompen is het toch allemaal.

“Bah, mens wat valt er nou toch te simmen? Je moet wel je prioriteiten kennen, hoor!”
Weer hoorde ik ma’s reactie niet en Broer bleef doortastend. Zou hij er op een zieke manier van genieten, vroeg ik me ineens af en hield me met moeite staande tegen het aanrecht. Ik mag me er niet mee bemoeien. Zij zijn hun eigen baas en hebben nog zoveel recht te zetten.

“Wat valt het me nou toch van je tegen dat jij je zo druk maakt om zoiets stoms als kleren. Alsof je leven daarvan afhangt, ” snauwde de strenge pa die zijn kind nors terecht wees. Ja, zonder het te weten sla jij de spijker op de kop, jongen. Bij haar hangt wel alles daarvan af. Had verdorie je oude troep opgeruimd toen het zich afspeelde. Had je mond open getrokken toen het nodig was, galbak. Dan had je de andere kant van ma ook leren kennen.

Koffie?

De koffie begon te geuren en ik pakte het dienblad, zette daar twee nette kopjes, de melk en de suiker op en ging er als een volleerd dienster mee naar de woonkamer. Broer keek ik lang en strak aan toen ik hem de koffie serveerde en ik zag dat ma zich alweer achter het masker had verscholen.
“Drink je geen koffie mee?” vroeg ze zacht en ik schudde mijn hoofd.
“Nee, ik moet naar huis, werken en laat jullie alleen, dan kunnen jullie ongestoord praten zonder mijn voortdurende storende aanwezigheid. Broer, doe de groetjes thuis en ma, ik bel je morgen wel even, goed?”

In de auto kon ik ongestoord vloeken. Het zijn mijn zaken niet, ik moet hen hun gang laten gaan, mompelde ik keer op keer en tegen de tijd dat ik mijn koekblikje voor de deur parkeerde was de kwaadheid gelukkig geluwd. Mijn dochter zat voor de tv met een bord brood op schoot, had alleen oog voor het programma. Ze vroeg mij eigenlijk nooit wat ik had uitgespookt en ik verveelde haar niet met mijn volwassen sores. De aanstaande dood van oma was méér dan genoeg om te verwerken en de ingewikkelde verhouding tussen Broer en mij moest haar het leven niet zuur maken, vond ik. Voordat ik beneden het lokaal op orde moest brengen, koffie zetten in de grote Daalderop en al doende de nieuwe tekenopdracht in mijn hoofd door zou lopen, kroop ik nog even languit op de bank voor een hazenslaapje. Tien minuutjes maar, dat was meestal voldoende. Heerlijk vanavond mijn vaste groep gevordenden. Gelijkgestemden, daar krijg ik meestal weer een verse stoot energie van.  

Vervolg: Even een weekje weg

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het contrast tussen jou en broer is verbijsterend.
De symboliek van de motten is prachtig en veelzeggend.
Even totaal objectief lezend (valt niet mee), ik vind deze laatste twee stukken het beste wat ik tot nu toe in deze serie las.
Dank je wel voor je lieve woorden
Ja, groter contrast kan ik niet bedenken.
De quote 'some people need a high five.....in the face....with a chair' komt prompt in mijn gedachten.
Het gaf mij alleen nog maar meer het idee, dat er nog wel meer komen zou
Wat zal het je een moeite gekost hebben om je mond te houden. Ik had hem aangevlogen dat weet ik wel zeker.
Dat komt later ook nog wel
Bah, wat een nare man eigenlijk.
Ja, je hebt ze niet voor het uitkiezen, je familie. Ik kon er veel van hebben, maar dan toch wel tot op zekere hoogte, alleen wist hij die grenzen steeds verder op te rekken.
zolang HIJ maar de les kan spellen, de meerdere zijn en ... alles op zichzelf trekken zodat het om HEM gaat ....
gggrrrr .. OOIT komt ook zijn tijd waarop dit niet meer lukt en dan?? ja dan zal hij eenzaam zijn!
Ja, maar ik mocht me er niet tegenaan bemoeien, vond ik. Ik deed wat mijn gevoel me ingaf. Ik ben heel blij dat ik zo vaak bij ma kon zijn, het hele proces van dichtbij mee heb gemaakt. Daardoor kijk ik er ook met liefde op terug.
Het was het beste wat je kon doen ; je NIET bemoeien!!
Huiveringwekkend beschreven!
Jouw broer komt echt over als een botte egoïst, die zijn kans schoon zag om wraak te nemen op jullie stervende moeder.
Ja, allemaal oud zeer waarvan hij zelf niet wist hoe zich dat voorspelbaar manifesteerde. Dat krijg je dus kennelijk als je nooit iets met de betrokkenen uit praat.