Ongewenste satire

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 16 March 14:52

Een Trol?

Kennelijk bestaat er tussen ons een vreemde aantrekkingskracht. Of spreek je niet van een trol als iemand jouw reactieruimte vol schrijft met wat amper te maken heeft met het onderwerp? Gelukkig verschijnt het niet onder alle verhalen. Ik houd niet van blokkeren, maar misschien zal ik me er (in dit speciale geval) toch een keer aan moeten bezondigen. Weet iemand hoe dat blokken moet als je niet bevriend bent?

Doortje

Doortje heeft zich om privéredenen even teruggetrokken. De schrijfopdrachten zijn echter wel op zeer originele wijze overgenomen : Satire van iedere soort. Ik ben er lekker mee aan de slag gegaan en "Aal in een emmer met snot" kwam redelijk makkelijk onder mijn vingers vandaan. Ik dacht meteen: deze reactie hoort onder de aankondiging van schrijfopdracht. Door het uitgebreide commentaar kreeg ik het idee dat hij/zij ervan uit gaat dat deze opdracht speciaal voor hem/haar is uitgedacht omdat hij/zij veel verstand heeft van satire. Is hier sprake van 'complotdenken' of betrekt deze reaguurder letterlijk en figuurlijk alles op zichzelf?  (reaguurder: dat woord komt van iemand anders, maar dat vind ik wel lekker obscuur)

Mijn dochter kan het niet zijn

ba0128a562a62bc541705de94c1f2440_medium.

Nee, mijn dochter is het niet. Zij kan zich bijna niets herinneren en is ook niet in mij geïnteresseerd. Verbaal is ze wel heel sterk en ze probeerde me vroeger al van alles op de mouw te spelden. Dat had wel vaak verdacht veel van satire weg. 
Het was in de tijd dat haar oma aan de laatste weken op aarde bezig was.
“Hallo ma, zeg, ik kom later thuis, ben bij Tooske omdat we mijn fiets aan het opknappen zijn.” Dat vond ik dus al bijna lachen, gieren, brullen.
Welke opgeschoten meid van zestien maakt vrijwillig, zonder dat je daar als moeder honderd keer om hebt gezeurd, de oude rammelkast van een vierdehandse fiets schoon? Waarom moest dat trouwens bij Tooske in de tuin?  Terwijl het telkens motregende en het atelier droog en verwarmd tijdelijk niet werd gebruikt?  Ik had geen zin om me er druk over te maken, was met een stervende moeder al meer dan voldoende in de weer.

“Joh, wat een verrassend plan van jullie.”
“Ja, we schilderen hem ook helemaal op.”
“Leuk, dan kom je straks natuurlijk thuis met een opvallend vehikel in regenboog kleurtjes, of doe je zoiets als rode hartjes?” vroeg ik. Dat leek me wel passend, jong, fris.
“Nee joh, doe niet zo gek. Hij wordt zwart.”

Daar begon satire om te slaan in vreemd.
“Nou, dan ben je snel klaar. Je hoeft alleen maar wat krasjes bij te werken, hier en daar.”
“Nee hoor, we hebben hem inmiddels al helemaal ontmanteld.”
Het wordt geloof ik toch alsmaar gekker?

“Toe maar, jullie zijn wel heel bijzonder bezig, hoor ik.”
” Ja, we pakken het ook degelijk aan, ma. Alles ligt er af. De handremmen en alle kabels naar de koplamp en het achterlicht, en zo.” Ineens stond ik op scherp, maar flapte er niets uit over mijn verbazing, wenste hen snel succes want ik had nog veel te doen.
Jij bent zestien, dient de verantwoording te nemen voor je daden, maar lieve dommerd, er hebben nooit handremmen aan jouw fiets gezeten! Een zwarte fiets opnieuw zwart schilderen is nou ook niet direct iets waarvan ik op mijn zestiende droomde. Zo van: Ja gezellig!  Ik ga vanmiddag niet lazy met Tooske door de stad flaneren, kijken of we lekker in de markt liggen bij de leuke jongens. Nee, wij gaan in de miezerende regen dat oude lor opknappen, veel leuker werkje voor in de vrije tijd. 

Toen ze vlak voor vijf uur thuis kwam liet ik haar in haar eigen vet gaar smoren, zei enkel dat ik er blij mee was dat ze goed voor haar spullen zorgde. Ze reageerde erg verrast.
“Dank je wel," zei ik zelfs, " het is fijn dat jij je verantwoording neemt want ik heb met de zorg voor oma al voldoende aan mijn hoofd. Ik moet zo direct ook weer weg. Maak je zelf iets te eten warm? Er staan kliekjes in de koelkast.”
Daarna deed ze dagen schichtig, keek me nog minder aan dan gewoonlijk, maar ik koos ervoor haar niet tegemoet te komen. Anderhalve week later werd de spanning kennelijk te groot en bekende ze met haar vriendin een fiets gestolen te hebben, “omdat de mijne weg was en ik had hem niet op slot gezet.” Ik zei enkel dat ze er dien ten gevolge dus zelf schuldig aan was dat háár fiets gejat was. Toch ben ik blij dat je een geweten hebt en wie maakt in zijn jeugd  géén miskleunen waar je iets van leren kunt?
”Het was een opwelling ma, maar ja, toen begon ik later te denken dat de nieuwe fiets misschien van een bijstandsmoeder was geweest, want er zat een kinderzitje op en ik vond het ineens zo zielig dat zij, net als jij, geen geld heeft en ja toen.. toen en daarom en vanwege en zo en bladieblabla.” Ze had de laatste jaren nog nooit zo veel voor het vaderland weg gekletst en ik liet haar uitpraten. Toen ze eindelijk zweeg keek ik haar lang aan, zei dat wij gelukkig nooit zoveel geldnood hadden gehad en dat ze zelf maar eens bedenken moest welke straf ze hiervoor dacht te verdienen.
“Ik moet nu naar oma, maar ik kom hier later zeker op terug” 
In de auto vond ik bij nader inzien de lange uitgebreide verklaring wat al te ver gezocht. Dat die bijstandsmoeder er met de haren bij gesleept werd, leidde ook wel aangenaam af van hun vergrijp. Ik heb jou al vaker betrapt op verhalen waar een geurtje aan zit. Maar ach, volgens mij hoort dat erbij in de puberteit en je laat je kinderen tenslotte ook steeds een beetje meer vrij om zelf te experimenteren, vooral als ze voor de rest niets met je bespreken willen.

Satire ligt voor het oprapen

Veertien jaar na de gebietste fiets betaalde zij zelf voor de psycholoog. Die zou zijn best doen in een vredesmissie tussen ons. Zij stak bij Niek spontaan de duim op ten teken dat ze het eerste gesprek zeker geslaagd vond. Drie weken later bleef ze dat duidelijke gebaar echter glashard ontkennen. Nee, de ongewenste reageerder kan mijn dochter niet zijn want zij is dat alles vergeten. Ook riep ze in dat laatste gesprek nog verwijtend en wanhopig tegen mij: Maar jij onthoud ook altijd alles. Wat is dáár dan zo storend aan, dacht ik toen nog verbaasd. Niek gaf het op. Ik ook. Zonder goede wil en/of een goed geheugen blijft alles een zwart gat dat zich, zoals in het heelal, door spanning enkel uitbreiden zal. Ik zou met mijn oplettendheid en uitstekende geheugen enkel maar een constante aanslag op haar rust betekenen. Er bestaan nou eenmaal zoveel andere werelden. Sinds ik in de laatste fase van mijn leven zit, teken ik op wat ik aan die fantastische ongelooflijk vreemde werelden heb beleefd. Mijn Plazilliaanse familie weet waarom ik daarover schrijf. Is dat satire, maar van een heel ingewikkelde soort?

 

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De eerste alinea spreekt me wel aan. Wanneer je een merkwaardige reactie bij een artikel krijgt zit die reactie aan dat artikel, en daarmee aan je naam, vastgeplakt. Als iemand zijn ei kwijt wil laat hij/zij daar dan een artikel van maken, dan kun je als lezer beslissen of je dat wilt lezen of beter kunt laten schieten.
Meeliften met een reactie bij veelgelezen schrijvers is blijkbaar voor een aantal schrijvers aantrekkelijk, maar of je daardoor een meer gelezen schrijver wordt waag ik te betwijfelen.

De rest van het artikel was weer om te smullen, ik houd van satire, van mijn bijdragen op Plazilla is minstens 15% satirisch van inhoud.
Het gebeurt bij mij gelukkig niet zo vaak en ik heb nog nooit iemand geblokkeerd. Wie weet houd het in dit geval ook wel vanzelf op?
het eerste stuk snap ik niks van eerlijk gezegd, maar ligt denk ik aan mij :)

wel lekker om te lezen weer
Dat, wat je niet snapt, komt waarschijnlijk doordat je mijn inzending van de schrijfopdracht over satire niet hebt gelezen?
ohhh i see
Ik heb het ook net gelezen en mijn eerste reactie was: Nou ja, waar sláát dat op? Je kunt het inderdaad dan maar beter negeren, dan sta je er meteen boven.

Ik en velen met mijn vonden het een fantastische inzending en wat een ander voor boekwerk er zo nodig onder moeten zetten moeten ze zelf weten. Ze laten zich in de kaart kijken, niet jij.

Kop op! Schouders naar achteren, kin omhoog en denk aan het vaderland!

;0)
Ja, ik loop nog steeds aan het vaderland en het heelal, de buurtjes en de hond te denken. Vind je deze over satire beter dan die eerste?
Ik vind ze eerlijk gezegd allebei erg goed. Misschien dat ik de eerste zelfs net iets beter vind. Ja, toch wel, de eerste. Ik moest er even over nadenken, maar ik vond het een knap staaltje wat je geschreven hebt en persoonlijk zou ik die denk ik eerder in de zilla laten. Je kunt anders ook afwachten wat de anderen zeggen?
Dank je wel. Ik wacht dus nog even af.
Ik heb ook even moeten uitloggen om de desbetreffende reactie (boek) te zien....hoe ironisch, laat ik daar nu net over geschreven hebben in mijn eerste inzending ;) Dank je meneer Google.

Laat maar spoken....dit soort mensen zijn uit op conflicten - met of zonder reden, het maakt niet uit. Maar zeuren zullen ze vanuit hun hoge boom.

Ze haten het om genegeerd te worden - nu hebben ze een zekere 'macht' om alweer een reactie uit te lokken met hun superieur complex reacties. Eens geblokkeerd verliezen ze die 'macht' en dan blijft er alleen een gefrustreerd mens over. Eentje waar ik doodmoe van wordt.
Och, ik weet niet wie ze zijn of wat ze willen. Ik laat het maar begaan, geloof ik
Ik heb alle (?) reaguurders geblokkeerd. Vroeger was ik tegen blokkeren, nu blokkeer ik er op los - dit om te voorkomen dat ik nog een opflakkering heb om er tegenin te gaan.

Het is waar satire of beter gezegd sarcasme: ze lopen van de daken te schreeuwen dat 'we' allemaal een platvorm zoeken terwijl zij degenen zijn die dat overduidelijk nodig hebben.
Och, ik zie wel. Ik ga mijn eigen gang, beslis meestal pas na rijp beraad.
Zal ik eens een hele satirische opmerking maken?
Blokkeren in combinatie met een 'tegenartikel of reactie-artikel', dat noemden 'we' vorig jaar toch 'een Mereltje doen'? ☺☺

Daar sta jij toch gewoon boven?

Blijkbaar (zegt deze bleeding heart liberal en psycholoog van de ijskoude grond) weten jullie beiden elkaars 'allergieknopje' feilloos te vinden.

(en nu weer even heel satirisch) Is dat niet een levenslesje dat het universum op je pad heeft gelegd?

Over je verhaal: ik moet schoorvoetend toegeven dat ik me er in mijn studentenjaren ook wel eens aan bezondigd heb. Een keer of drie. Fietsen verdwenen in Utreg als sneeuw voor de zon, volgens mij heb ik er zeker een stuk of tien verloren door diefstal. Of moet ik het zien als het na-ijlend effect van het witte fietsenplan van Provo? Dan kan ik mijn misdaden nog een beetje goedpraten (not!).

Los daarvan, de hype in het blokkeren van de laatste maanden (ik meen dat toch echt te mogen constateren), ik maak me er wel zorgen over.
Ja, ja het universum staat weer helemaal klaar met de lesjes, dat klopt, maar jij weet ook dat ik me nooit heb bezondigd aan blokkeren. Ik weet niet eens hoe dat moet, joh.
Dat stomme universum ook. Waar bemoeit het zich mee? ☻

Blokkeren heb ik vroeger wel eens gedaan. Nu zou ik het persoonlijk alleen doen als iemand écht persoonlijk en beledigend wordt. Of objectief gezien een knotsgekke psychoot is. Maar iedereen heeft andere grenzen.
Hahaha, dat heelal met al die zwarte gaten, het is net een oude kaas, heb jij dat ook in de gaten?
Ik ben er net een artikel over aan het afronden...☻
Ik dacht werkelijk dat de opdracht een hommage was aan een satire-schrijver die op 12 maart is gestorven. Jerney is fan.

En die dochter van jou blijft een vreemde snuiter
Dat las ik op teletekst, maar ken eigenlijk niets van hem en dus kon ik dat niet gaan doen.
tegen Candice
3
Om zelfs maar in de buurt te komen van Terry Pratchett is ondoenlijk. Hij was in mijn ogen geniaal. Hoe die man het voor elkaar kreeg om in een fantasywereld onze eigen wereld zo subtiel (en soms niet zo subtiel) een spiegel voor te houden was meesterlijk.
Dat geloof ik direct.
Pratchett is alleen na te volgen, maar niet te evenaren. Als je het dan ook nog in het Engels leest, proef je alle subtiliteiten van Britse humor.
Ik heb diep respect voor de vertalers. Ik zou het niet kunnen.