Aal in de emmer met snot

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 15 March 16:07

De aal in een emmer met snot

Ik ben wat wijzer geworden en met deze schrijfopdracht wil ik eens oefenen met wat sommigen satire plegen te noemen. Mocht men dit artikel dus niet aardig, lollig, leuk of lekker confronterend vinden, moet ik waarschijnlijk constateren dat satire niet echt mijn ding is, maar ik probeer het toch; nooit geschoten is altijd mis. 

0421f63ce177650916a9d0633ddef56d_medium.

Er schijnen diverse stromingen in satire te bestaan die de wereld keurig verdelen in groepen, zoals Rudolf Steiner bijvoorbeeld de mensheid verdeelde in vier hoofdkarakters. Nou willen we, volgens mij,  géén van allen gevangen worden in een hokje. Die methode gaat ook vaak wat mank omdat we nooit precies in één van die cellen passen. Er zullen van die vier verschillende karaktersoorten altijd wat karaktertrekjes in andermans huisje gaan buurten, lijkt mij.
Rudolf verdeelde ons als antroposoof met goede bedoelingen teneinde ons te helpen onszelf beter te begrijpen, ervoor te zorgen dat iedereen het juiste voedsel tot zich zou nemen om optimaal te kunnen functioneren. Het ene karakter wordt namelijk onhandelbaar hyper van suiker terwijl het andere niet lekker functioneert op koolhydraten. Zo was Rudolf ook mordicus tegen kunstmest omdat het de natuurlijke groei van gewassen opblies en onze natuur uit balans bracht.

Nu bedacht ik me aan de hand van deze schrijfopdracht dat door satire ook duidelijk wordt dat de wereld uit diverse groeperingen bestaat. Deze indeling gaat echter niet via de op één lijn liggende gelijkwaardigheid der mensen. Nee, via deze vorm van scherts is de mensheid afhankelijk van de Ladderiaanse methode, die meestal gaat van laag naar hoog (of andersom uiteraard).

  1. De Plebseriaanse satire is geen satire,  wordt door de hogere groeperingen meesmuilend bekeken alsof de beleiders ervan te dom zijn om voor de duvel te dansen. De Plebserianen vermaken zich doorgaans met regelrechte platvloerse humor, kunnen zich dan bijna dood lachen, maar hun plezier is voor het hoge intellect totaal ongrijpbaar.
  2. Het klootjesvolk doet het met humor die je het Klotisme kunt noemen omdat die de realiteit vertaalt of omkeert in een grap en een grol. Dat mag volgens de hoger gelegen groepen ook géén satire genoemd worden want ook deze vorm van grappigheid voldoet niet aan de hoogwaardige tak van de humoristische sport. Maar.... Zodra het cultureel verantwoord lijkt gaat de elitaire cultuurminnende meute plotsklaps massaal naar de slecht geklede volkszanger die ze daarvóór nooit waardeerden. Omdat deze mens het enige echte leven bezingt en zomaar vanuit de onderste regionen naar de top is geklommen? De muziek die de elite eerst te laag bij de grond vond wordt dan tot cult verheven (anders kan men zich daar niet mee verenigen). Zo werd  André ineens op een voetstuk gezet door succesvolle visionairs. Was dat omdat ze plotseling aan hem kinky plezier beleefden waardoor ze meer grip kregen op hun ingewikkelde laag over laag in elkaar geprutste lolligheden? Wie het weet mag het zeggen.
  3. De hoog opgeleiden -het middenvolk- zit wat dat betreft het minst gecompliceerd in elkaar. Deze doen aan fleximaxy (HBOlol), zoekt liever niet tussen de regels. Bij hen is het: Wat je ziet is wat je krijgt. Zij kunnen hartelijk lachen om de spot die er met henzelf en anderen wordt gedreven omdat het zware zaken luchtig maakt en, indien men het hen rustig uitlegt, kunnen ze de meest ingewikkelde grapjes ook nog wel snappen.
  4. Tot slot is daar dan geheel bovenaan (tromgeroffel) de perfectionistische top der intellectuele kaste, die het vermoedelijke grapje tussen de regels snapt vanuit hun eigen invullingen en uiteraard vanwege de universitaire opleiding. Dat is echter nooit helemaal zeker. Ze kunnen ook de plank volledig misslaan. Het kan namelijk voorkomen dat ze de clou missen omdat hun hoofd halverwege de grol al in de hogere versnelling wordt gezet. Zelfspot kan men niet altijd bij hen ontdekken want smalspoorintellectuelen halen hun gevoel van eigenwaarde uit de hoogte van hun status, die weer iets te maken heeft met diploma’s, wat helaas niets zegt over de emotionele dan wel sociale intelligentie. Zij gebruiken doorgaans niet hun emoties samen met het verstand teneinde van eventuele fouten te leren. Zij maken namelijk nooit fouten.
  5. Voor internet is een geheel andere soort hekelende spot ontwikkeld, maar die is voor mij persoonlijk zeker te hoog gegrepen, dus daar waag ik me bij voorbaat niet aan.

Het lachwekkende levenstheater

fa79124230b31586ab03a2be9084b9e8_medium.

Nou is het met satire zo dat dieren daar niet over na hoeven te denken. Zij vinden elkaar ook zonder deze vorm van lol interressant. Voor ons menselijke wezens is satire ook makkelijker te vatten als het gebezigd wordt op het toneel.  Van een schouwburg of theater.
Een platte tekst vanaf het scherm is ook veel minder goed in te schatten dan op het kleine podium van een kroeg, waar een stand-up comedian of cabaretier diezelfde woorden kleur en ritme meegeeft. Daar zien we zijn/haar gezicht en lichaamstaal erbij die de woorden onderstreept. Dan nog kan satire verkeerd vallen. Zelfs als de timing perfect is kan men sommige grappen fout op pikken en/of als beledigend ervaren omdat de mop onherkenbaar is verpakt. Sommige lolligerds maken grappen die te ver over de schreef gaan van de algemene deler der geldende fatsoensnorm. Daarover  kunnen we een boek schrijven waar we de verschillen onderling in kunnen uitéén rafelen, maar in wezen is fatsoen net zo ongrijpbaar als de niet begrepen grap die als een aal door een emmer met snot zwemt.

Wie ge niet niet ook van een scherp gesabeld hekeldicht

waarin woede en haat dichter bij onwaarheid ligt

waardoor de dichter wellicht wat bevangen is

Wie geniet van poweetische satire met een lief gezicht

waarin kans op vrede en harmonie wordt belicht

die verlaat zonder vooroordeel iedere gevangenis

Alarm

Het is natuurlijk vreemd dat wij van een schrijverssite niet allemaal weten hoeveel soorten satire er eigenlijk bestaan en dat we die niet bij naam en toenaam kennen. Het goed uitgewerkte classificeersysteem zet ons immers vanzelf in de juiste hokjes. Zo weten we altijd waar we aan toe zijn. Daar hebben honden geen satire voor nodig. Zij voelen aan hun water wie wat is en vragen ook niet naar het eeuwige waarom.

f6d2e2047fabe07bcbc733037bdc28c8_medium.

Dat lijkt mij best gemakkelijk, aangezien we op internet nooit weten wie er achter een avatar zit en of die persoon ons niet op de satirische korrel neemt.

Google

Gelukkig heb ik via Google wat definities kunnen opsnorren waardoor ik de kennis omtrent deze schertsende wijze van communiceren heb kunnen vergroten. Waar zouden we tegenwoordig zijn zonder ons heerlijke kennisplatform Wikipedia?
De Romeinse dichter Horatius gebruikte licht prikkelende satire die voornamelijk bedoeld was om op geestige wijze spot te drijven met de dwaasheden van hen die de maatschappij maken of breken. Juvenalis was wat minder voorzichtig, maakte gebruik van de meer bijtende vorm van lolbroekerij waarbij hij op agressieve, cynische wijze de maatschappij aan de paal nagelde. Daardoor wilde hij het publiek aan het denken krijgen. Misschien trachtte hij hen zelfs tot actie te verleiden. Ik vraag me wel af of hij het succes oogstte wat hij had beoogd. De Plazilliaan die het verschil herkent tussen bijvoorbeeld Horatiaanse en Juvenaliaanse satire mag zichzelf op de borst rammen; Hij/zij zit al aardig hoog op de literaire ladder. Misschien is het voor het gewone volk niet meteen duidelijk op welke vorm van satire wij als Plazillianen wel eens worden getrakteerd, maar dat nadeel heeft toch ook zo zijn voordelen.

De minder opvallende, maar ook wel fijne, kant van satire is de slag om de arm. Je kunt een artikel brengen als jouw autonome mening over een bepaalde mistoestand. Zodra daar verstandige vragen op komen, waar je geen sluitend antwoord op weet, kun je altijd roepen dat je simpelweg wat met die of de andere vorm van satire speelde.
Het verbaast mij soms een beetje dat men in de virtuele wereld niet onmiddellijk het kaf van het koren scheiden kan, maar ik denk dat dit inherent is aan het vluchtige van de virtuele snelweg. Vroeger verpakte men de verse vis in de krant van gisteren, ook als die telegraaf veel verontwaardigde ophef had veroorzaakt. Tegenwoordig is een artikel vaak al uit de belangstelling zodra het volgende is gepubliceerd.

Gelukkig heb ik altijd de mogelijkheid van OBK, zoals Candice het noemt (oefening baart kunst) zodat ik de diverse soorten satire ooit wel onder de knie kan krijgen.

PS, uiteraard heb ik voor dit artikel

rijkelijk veel geleend

uit de kast met uitgekauwde clichés

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Jouw satire ligt lekker 'verborgen' tussen de zinnen van je relaas. Maar her en der zie ik de kopjes toch lekker boven het maaiveld komen. 'Heb je ons wel gezien?' Yes, I have.

Ik hoop dat je die Steiner verkeerd citeert. Suikers zijn nl. koolhydraten. ☺

Satire herkennen is niet altijd even makkelijk. Zou degene die hier ooit een artikel publiceerde waarin beweerd wordt dat Angela Merkel verwekt is met het sperma van Adolf Hitler het werkelijk menen? Ik hoop het toch eerlijk gezegd niet.

Je zegt: 'Mocht men dit artikel dus niet aardig, lollig, leuk of lekker confronterend vinden, moet ik waarschijnlijk constateren dat satire niet echt mijn ding is.'
Ben ik niet met je eens. Het lijkt me dan juist een teken dat het wél je ding is. Tenzij je het lief, lollig en leuk bedoelde.
hahahaha, hihaahaha, d
Dat is het met satire, je moet/mag/kunt/ altijd zelf uitmaken wat wel en niet gemeend is en dat van die koolhydraten en suiker is toch om je te bescheurbuiken?
Gelezen
Kijk, zo leren we nog eens wat! Leuk!
Och, je moet het natuurlijk niet al te serieus nemen, haha
Zeer originele invulling van de schrijfopdracht! Over satire valt idd niet te twisten, net zo min als over smaak. Wat de één bikkelhard vindt, vindt de ander maar soft, etc.

Satire..., je kunt er alle kanten mee op.
Klopt, maar die van jou is echt lachen
Super ! Was weer met veel plezier gelezen
Dank je wel
Wauw! Ik ben echt onder de indruk, ben er zelfs stil van dus geniet van het moment, want dat gebeurt niet vaak. Heel goed geschreven! Mijn complimenten.
Ik geniet van het moment.
Misschien voldoet dit niet aan de opdracht, want het is geen 'verhaal' en ik heb net wel een 'verhaal' over satire ingeleverd. Wie weet past die beter in de opdracht?
Ik ga het straks lezen. Ben benieuwd.
Hij staat bij Dora's columns
Ik heb al gereageerd.