Woede maakt slapende honden wakker

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 13 March 11:49

Overspannen

Dat mijn broer onder hoogspanning stond merkten wij toen ma nog niet zo lang ziek was en we haar verjaardag vierden. Ze was de dag ervoor voor het eerst aan mijn arm met het gehate nephaar over het winkelcentrum gewankeld, ontdekte opgelucht dat de pruik niet opviel en dat stelde haar erg gerust. Nu kon ze ook eens alleen een boodschapje doen, dacht ze. Toch al aardig verzwakt ging ze ermee akkoord dat ik tijdens die verjaardag  zou vertellen hoe zij het graag hebben wilde, straks, als de nood aan de man kwam. De oudste zus was ’s middags met Gonnie op visite geweest, de drie dames van de alleengaande vereniging, de Golden Girls, hadden die ochtend hun opwachting al gemaakt.

523b5aced4f71ac8bdd590967620ab90_medium.

Vriendendienst

De rest was er die avond: andere vrienden van de alleengaande vereniging, de Hongaarse vluchtelinge die al jaren ons beider huis schoon hield. Zij was ma intussen een beetje als vervangende moeder gaan zien. Plus de buurtjes waar mams goed mee overweg kon en uiteraard mijn broer met zijn vrouw, die zich verdacht rustig hielden terwijl mijn dochter en ik het feest verzorgden zoals dat traditie was. Zo kon het feestvarken zich ongestoord met de gasten bemoeien.

Na de koffie met gebak, voor de borrel, vroeg ik even ieders aandacht.
“Jongens, zoals jullie weten is ma ongeneeslijk ziek. Ze heeft gekozen voor de chemo. Dat geeft ons gelukkig wat extra tijd en de kans om aan het idee te wennen. Ma heeft er inmiddels ook vrede mee, toch?” vroeg ik en zij beaamde dat.
“Ze zou straks wel héél graag thuis willen sterven,” ging ik door en ze knikten allemaal.
“Zoals jullie zien, zit ze er nu nog puik bij en ma klaagt ook nooit, maar natuurlijk wordt dat een zware taak. Misschien zal het ons niet lukken, moet ze, als het er op aan komt, op het laatst toch het ziekenhuis in, maar nou is mijn vraag: Is het mogelijk dat we straks, als het nodig is, een soort rouleersysteem kunnen afspreken dat we om beurten in kunnen springen?” De meesten zeiden dat we op hen konden rekenen. Dat was een pak van mijn hart. Ma had er de laatste jaren werk van gemaakt om haar sociale leven met nieuwe vrienden aan te vullen en dat was nu beslist een zegen. Ik beloofde er op terug te komen als het zo ver was en de verjaardag zette zich zo gezellig voort als ie begonnen was. Ik vond het ook niet vreemd dat Broer en zijn wederhelft als eerste vertrokken, want hun kinderen waren alleen thuis.

Nakaarten

Toen alle gasten vertrokken waren, ik met ma aan de eettafel na zat te praten, ging vlak voor twaalf uur de telefoon en we keken elkaar verrast aan. Was iemand vergeten haar te feliciteren? Nee, iedereen was geweest en mijn dochter lag boven in bed, moest morgen vroeg uit de veren.

“Zeg, wat denk jij wel?” plofte Broer met de deur in huis. Hij was duidelijk ziedend.
“Hoe durf jij ons zo te kakken te zetten?” riep hij. Nog in de tevreden stemming dat we deze wellicht laatste verjaardag zo goed hadden doorstaan kon ik niet zo snel schakelen.

“Huh, wat? Hoezo te kakken zetten?” vroeg ik dan ook verrast en grimaste naar ma die nieuwsgierig toekeek.
“Ja, doe maar niet alsof je er weer eens niets van af weet. Jij doet het expres met je rare verzinsels” Hij viel me aan?  Waarover in Godsnaam? Gelukkig stond ma op om naar de wc te gaan. Het was onnodig haar met iets stompzinnigs te confronteren en dat Broer ineens zo moeilijk deed vond ik slecht getimed, erg onhandig en vermoeiend.
“Broer, gil alsjeblieft niet zo, ik ben niet doof en weet echt niet wat je bedoelt.” Hij sneerde dat ik me niet van de domme moest houden en dat het logisch was dat ze nu echt kwaad op me waren. Dat ze het er samen over eens waren dat ik ver buiten mijn boekje was gegaan, die avond. Ja, jullie zullen het ook eens niet met elkaar eens zijn. 
“Joh, vertel me nou eerst eens rustig wat ik niet had mogen doen. Het was gezellig, we hebben het goed verzorgd en wat-“
”Hoe durf jij te beweren dat ma thuis wil sterven en dan óók nog hun hulp te vragen?”
“Oh, dat? Jij weet toch óók dat ma dat wil? Zo moeilijk was het trouwens niet hoor, om dat te vragen. Je zag toch dat iedereen het heel goed oppikte, doodgewoon vond.”
“Ja, maar wij niet. Als je dat maar weet.”
“Wat is er dan toch mis mee?”
“Nu denkt iedereen dat wij niet willen helpen.” Deze draai was mij echt te ver gezocht.
“Hoezo? Heb ik iets in die richting gezegd? Ik heb het helemaal niet over julle gehad!”
“Ja natuurlijk wel, je had dit helemaal nooit mogen aankaarten. Nu denkt iedereen dat jij alles alleen moet doen.” Ik was te verbaasd om er iets van te snappen.

“Sorry Broer, Ik weet echt niet wat anderen denken en kan je ook niet volgen. Waarom zou ik geen hulp vragen? Het zal nodig zijn om iedereen die wil in te schakelen. Het is geen sinecure, iemand begeleiden die thuis wil sterven. Dat kunnen we tweetjes echt niet zonder hun hulp.”

“Nou en dáárom…” pufte hij terwijl ik me afvroeg wat ik over het hoofd zag.

“Oké Broer. Sorry dat je het zo op vat. Ik vind het geen probleem om zulke dingen met elkaar af te stemmen en nu was iedereen bij elkaar, maar weet je wat? Ik zal het eens aan iedereen vragen of zij nu denken dat jullie niet helpen willen. Volgens mij heeft niemand iets in die richting gedacht.”
“Ik weet anders zeker van wel.”
“Prima Broer, jij denkt maar wat je wilt. Ik vrees dat jouw gedachten dan enkel in jouw hoofd bestaan en ik zal er wel te dom voor zijn om je te begrijpen. IK heb zeker niet de bedoeling gehad om jullie te kakken te zetten. Zoiets geks komt niet eens bij me op.”
“Nou, dan weet je het nu!  Jij ook altijd met die stomme ideeën waar wij het mee eens moeten zijn. Dat zijn we dus helemaal niet! Als je dat maar weet.”
“Ik hoor het ja. Ik snap niet hoe dit in jullie op kan komen,” dacht ik hardop. Inmiddels was mijn moeder weer binnen en ik zei dat we te moe waren om hierover door te bakkeleien, groette hem en hing op. Ook ma begreep er niets van, maar het was duidelijk dat het Boerlief helemaal niet zinde. Dat was nog het meest onbegrijpelijke omdat ik het al weken geleden met hem besproken had. Zoiets kon hij toch niet vergeten zijn? Of had hij weer eens niet geluisterd naar mijn prietpraat? De rare draai die hij er nu aan gaf ging onze pet te boven en het had weinig zin om hier energie aan te verliezen. 

Verried hun woede dat ik per ongeluk een spijker op de kop had geslagen, dat ik zonder het te willen met mijn openheid een geheim had verklapt dat ze al die tijd verborgen hielden? Hoefde ik straks niet op hen te rekenen? Dat zou toch wel heel  triest zijn.

Deel zes: Wij zijn Oké

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"Verried hun woede dat ik per ongeluk een spijker op de kop had geslagen, dat ik zonder het te willen met mijn openheid een geheim had verklapt dat ze al die tijd verborgen hielden?"

Yep, I think you did...!
Wat is me dat voor een 'mens' .. alhoewel ... MENS????
Dit gaat echt ver hoor en niemand kan zoiets begrijpen!
Gaat 'zijn' reputatie (wat de mensen voor hem zouden kunnen zeggen) vóór op het helpen van zijn moeder???
Neen ... ik kan dit niet plaatsen !!!
Onverwerkt oud zeer en nooit los zijn gekomen van jeugdtrauma's, zo heb ik het destijds gezien. Dat kan al zijn ontstaan in de tijd dat ma met die Post Natale Depressie kampte, heb ik wel eens ergens gelezen.
Ma en ik hadden het inmiddels allemaal wel afgehandeld en daar had hij nooit het nut van ingezien. Of niet gedurfd?
Ik denk eerder niet gedurfd!!
Of toch met zijn dunk van zijn imago zal hij het niet nodig geacht hebben (niet ingezien)
triest mens!
Wat een lomperik die broer van jou..., een botte boer.

¨Ook ma begreep er niets van, maar het was duidelijk dat het Boerlief helemaal niet zinde.¨ ;-)

Verder denk ik dat je gelijk hebt, je sloeg de spijker op zijn kop.
Ik kon het me amper voorstellen, maar ja, ik had geen blinde vlekken meer, zal ik maar zeggen en liet bij hem wat van hem was, bij ma wat van ma was en probeerde er zo goed mogelijk tussendoor te laveren
Misschien is hij heel erg geschrokken en reageerde uit een soort van paniek.
Ja, zou kunnen, maar dan is hij wel constant in paniek zodat hij ook niets hoort en toch toestemt als je met hem overlegt?
Heel vreemd die broer van jou. Die van ons zou er niet eens over piekeren om zo te reageren. Maar ja wij zijn dan ook een hecht gezin waar er niet eens over nagedacht wordt om elkaar niet te helpen.
Later zal hij zijn motivatie uit de doeken doen, maar op dat moment was ik me van geen kwaad bewust
Nee logisch, het was ook wel een hele rare reactie.
Jij hebt ook geen gemakkelijke jeugd gehad en toch reageerde je heel anders en veel beter op je moeder dan je broer.

Daar heb ik veel respect voor.
Dank je wel meis,
In wezen vind ik mijn broer heel zielig...al is hij zoveel ouder Hoe jammer dat hij zijn jeugd nooit heeft gezien als iets om van te leren, maar ja...twee bijna onverenigbare werelden die in één gezin voorkomen.
Daar gaat dit verhaal eigenlijk ook om.
ja, wel pijnlijk zo'n reactie, terwijl het een heel normaal voorstel is.
Voor iemand als hij kennelijk toch niet.