Zeemeerminnen bestaan !

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 12 March 20:14

Ja, het is de ontdekking  van de eeuw, dat besef ik. En ik heb er heel lang over moeten nadenken of ik deze ook wereldwijd bekend zou maken. De kans is immers groot dat andere zoekers nu gaan proberen Mermelina te vinden en dat wil ik absoluut vermijden. Ze is immers gelukkig diep in het water. Hierbij heb ik eigenlijk het eerste tipje van de sluier al opgelicht, haar naam is Mermelina. Mermelina is een zeemeermin, een echte zeemeermin.

 

Ik zal ongeveer een jaar of 10 zijn geweest zijn toen ik met mijn ouders op vakantie was in Italië. Zoals elk jaar trokken we met de auto naar de Middellandse Zee voor drie weken.  Terwijl mijn ouders en zus relaxten in het mulle zand of baantjes trokken in het zwembad ging ik regelmatig op avontuur in de kleine baai vlak bij ons huisje. Visjes en krabben vangen met mijn schepnetje  of schelpjes rapen waren toen mijn favoriete bezigheden. Daar was ik ook mee bezig toen ik Mermelina voor het eerst ontmoette. Het was nog vroeg in de ochtend die dag toen ik over het lokale strandje richting pier trok, Zoals altijd blootvoets vanwege mijn altijd jeukende sokken en gewapend met mijn knalgele rugzak waarin mijn schepnetje, klein pennenmesje ooit geërfd van mijn opa en een schopje. Toen ik bij de houten pier arriveerde zag meteen een geheimzinnige zilverachtige glinstering in het water. Zelf dacht ik aan een heel grote vis. Toen plots een heel fijn aanlokkelijk stemmetje begon te zingen

Oh help mij hier, uit de nood

Help mij snel anders ga ik dood

e02d07297d552a2c8017398af80426cd_medium.

Ik stapte voorzichtig het water in en zag tot mijn verwondering een bloedmooie jonge zeemeermin. Opnieuw zong ze me toe

Oh help mij hier, uit de nood

Help mij snel anders ga ik dood

Verlos me vlug van deze pijn

Help me om weer vrij te zijn

In mijn kinderlijke onschuld had ik helemaal geen schrik tijdens deze wonderbaarlijke ontmoeting en liep zo snel ik kon op haar af. Ik zag meteen dat ze er ernstig aan toe was, ze had zich stevig in een vissersnet vastgedraaid en er zat een grote vissershaak in haar staartvin. Ook haar schubben waren zwaar beschadigt door het schuren tegen de pier. Het kostte me wel wat tijd om haar te verlossen uit deze warboel. Maar toen ze eindelijk weer vrij was, was ze dolgelukkig en danste rondom me heen.

Toen zong ze weer met volle verleiding

Breng je me terug naar huis?

Ik laat je graag zien mijn thuis

Reis vliegensvlug met me mee

Diep naar de bodem van de zee

Voor ik haar een antwoord had gegeven zat ik al op haar rug en begonnen we aan onze tocht in de magische onderwaterwereld. Eens onder water stelde ze zich voor. Haar naam was Mermelina en ze leefde op de bodem van de zee in een  groots onderwaterpaleis net achter de verzonken stad Atlantis. Intussen zag ik vele vissen voorbijflitsen, de mooiste onderwaterbloemen zwommen we langs. Haaien zeiden beleefd goeiedag en schildpadden zag ik tikkertje spelen met de zeepaardjes. Net achter Atlantis kwamen we aan in het grote rijk van Mermolio de koning van de zee . Toevallig was Mermolio de vader van Mermelina. Mermelina leidde me vliegensvlug door de gangen van het immens gouden onderwaterpaleis tot bij haar vader Mermolio, daar vertelde ze haar  verhaal en hoe ik haar redde. Mermolio was heel dankbaar omdat ik zijn dochter bevrijd had uit de vissersnetten en zei me dat ik voor eeuwig welkom was in de grote onderwaterwereld achter Atlantis. Samen speelden Mermelina en ik nog een tijdje in de kleurrijke onderwatertuinen van het paleis. Daarna kwam het afscheid en moest ik terug naar boven, mijn ouders zouden immers ongerust kunnen worden. Mermolio wilde me echter niet laten gaan, het was volgens hem veel te gevaarlijk dat ooit iemand zou ontdekken dat zeemeerminnen echt bestonden. Maar Mermelina kon haar vader overtuigen me te laten gaan. ‘Zeemeerminnen daar geloven de mensen boven water niet in, papa’ zei Mermelina. En ook ik beloofde hem dat ik nooit zou vertellen waar het grote paleis van Mermolio te vinden zou zijn. En zo bracht Mermelina me terug naar de pier in de kleine baai. Bij het afscheid zong ze me nog lief toe

Geloof me maar op een keer

Keer ik terug, zie je me weer

Tien lange jaren ben je vrij

Dan keer je weer terug naar mij

53da1c64fd1b5baef08ce07196a714f0_medium.

En zo keerde ik terug naar mijn ouders, zonder te vertellen dat ik heel diep op de zeebodem was geweest met Mermelina een echte zeemeermin. Wat dat liedje betekende ontdekte ik tien jaar later toen ik opnieuw in Italië was. Geen idee wat me aantrok maar ik moest en zou naar Italië op vakantie gaan. Twintig jaar was ik intussen.

De avond van de derde dag liep ik wat onrustig rond in de kleine baai richting pier toen ik de zilveren glinstering in het water zag. Mermelina flitste het door mijn hoofd, ze is terug.

Even later hoorde ik haar goddelijke stem weer zingen

Kom terug met me mee

Naar de dieptes van de zee

Laat ons samen gaan op reis

Naar het wondermooie paleis

En zo vertrok ik voor de tweede keer met Mermelina naar de dieptes van de zee. En opnieuw hadden we de tijd van ons leven.  In het paleis was een feestje ter gelegenheid van Mermolio zijn verjaardag. Die nacht dansten Mermelina en ik urenlang. Ook de volgende dag verbleef ik op de bodem van de zee als gast van Mermolio en zijn dochter. Samen wandelden we uren in de uitgestrekte koraalriffen, relaxten we tussen de roggen en zeeanemonen of dansten we met de zeepaardjes. Tot we die avond opnieuw afscheid namen van elkaar. Opnieuw had Mermolio liever dat ik beneden bleef, trouwde met Mermelina en in het paleis kwam wonen. Gelukkig kon Mermelina haar vader opnieuw overtuigen dat we nog veel te jong waren om te trouwen en dat ik wel te vertrouwen was om onderwaterwereld achter Atlantis geheim te houden . Ook ik beloofde hem opnieuw dat ik nooit zou vertellen waar het grote paleis van Mermolio te vinden zou zijn En iets later bracht Mermelina me  terug naar de wereld boven de zee. Als afscheid zong ze me opnieuw met betoverende stem toe.

Geloof me maar op een keer

Keer ik terug, zie je me weer

Tien lange jaren ben je vrij

Dan daarna trouw je met mij

 

Opnieuw verstreken er tien jaren. Dat jaar was ik net dertig geworden en de woorden van Mermelina was ik al lang vergeten. ik leefde mijn leven in de wereld boven de zeespiegel, werkte, ging sporten met vrienden, het traditionele huisje-tuintje-gezinnetje volgden. Eerder toevallig besloten we om op vakantie te gaan. Zomervakantie in Italië, zelfde kleine stadje met de kleine baai en pier waar ik altijd met mijn ouders kwam vroeger. De dag dat we aankwamen kwamen de herinneringen aan vroeger weer terug. De dag daarna stond ik heel vroeg op om te gaan joggen. Net toen ik de pier voorbij liep zag ik de o zo bekende  zilveren glinstering in het water. Mermelina was weer terug. Opnieuw zong ze me zo verleidelijk toe

Oh lieveling hier ben ik weer

Ga met me mee nog een keer

Laat ons samen gaan op reis

En trouwen in het onderzeepaleis

0ec0a19ef4a0eb3a6db3e69f938fd4a9_medium.

Ik liep de zee in naar Mermelina. Daar vertelde ik dat ik niet meekon, ik had een leven boven de zeespiegel, had een gezin, kinderen. Het was onmogelijk te vertrekken. De zeemeermin barste in tranen uit van verdriet.  ‘Alles voor ons huwelijk staat klaar in het paleis, mijn vader verwacht ons’ snikte ze. ‘Ik ben dochter van Mermolio, je moet met me meekomen, bespaar ons de schande’. Ik kon Mermelina niet aan haar lot overlaten en zo vertrok ik voor de derde keer naar de wereld onder de zeespiegel. Het paleis was fabelachtig mooi versierd. We werden begroet door zeemeerminnen uit alle delen van de oceanen. We werden alle twee versierd met een kraal van roze zee bloemen en werden door engelachtige stemmen richting altaar geleid. Daar zong Mermolio ons toe.

Wij van de wereld onder zee

Zijn vandaag heugelijk en tevree

Mermelina zal vandaag trouwen

Ons rijk zal een prins aanschouwen

We zullen dansen en springen

We zullen samen de goden bezingen

Vandaag vieren we deze mooie dag

Van een prinses die trouwen mag

Daarna begon een prachtige huwelijksplechtigheid die uren duurde. De dieren van de zee bezorgden ons een spectaculaire show, andere zeemeerminnen zongen de mooiste ballades. Na de huwelijksplechtigheid barstte een heus onderwaterfeest los dat 4 dagen duurde. Er werd gezongen en gedanst, gevierd en gefeest. Onderwatervuurwerk werd afgestoken.  Mermelina en ik werden rondgedragen en  overstelpt met geschenkjes.  Maar ook aan dit feestje kwam een einde, de zeemeerminnen vertrokken terug naar hun oceaan, de dieren gingen terug over tot de orde van de dag en ik moest terug naar huis. Intussen van de politie van Italië al 3 dagen naar me op zoek. Ik overhaalde Mermelina om me terug te brengen naar boven, ik had haar en haar familie de schande bespaard, we zouden leven als man en vrouw als ik me in het water bevond maar ik had ook een leven boven de zeespiegel. Mermelina bracht me terug tot aan de pier, huilend zong ze opnieuw betoverend mooi haar lied

Geloof me maar op een keer

Keer ik terug, zie je me weer

Tien lange jaren ben je vrij

Later heb je een kind erbij

Toen verdween ze opnieuw in het donkere water. Iets later vond de politie me uitgeput op het strand. Ik vertelde hen dat ik was afgedreven in het water en vier dagen op het nabijgelegen eilandje had gezeten om op krachten te komen en dat ik daarna ben terug gezwommen naar hier. Hetzelfde vertelde ik mijn vrouw en kinderen. Ik kon en mocht nooit de waarheid onthullen over de mooie wereld van de zeemeerminnen en mijn  huwelijk met Mermelina.

8942e65b4de91349837640ace3996adc_medium.

Jaren gingen voorbij. Ik had genoeg van de zondagen vol familie, kip met appelmoes en frieten en andere dagdagelijkse routineuze dingen. Ik scheidde en ging alleen verder in mijn zoektocht naar de zin van het leven. Voor ik het besefte was ik veertig geworden. Heimwee dreef me die zomer terug naar het kleine stadje in Italië. Het kleine stadje met de kleine baai en de houten pier en ….. Mermelina. Dagen lang zat ik op het strand, heel vroeg in de ochtend, heel laat op de avond, midden in de nacht maar Mermelina verscheen niet. Ik zwom urenlang in de hop dat ze me zou komen plagen en kittelen maar niets gebeurde. De tweede week dacht ik heel even een kleine geheimzinnige zilverachtige glinstering te zien maar er gebeurde niets. Mijn zeemeermin bleef onder water. Opnieuw enkele dagen later toen ik de moed Mermelina ooit nog te zien had opgegeven gebeurde er een wonder. Die ochtend voelde ik de zon harder stralen dan ooit, de zee riep me dieper en dieper. En opeens keek ik in mooiste ogen ter wereld, de wondermooie ogen van een kleine zeemeermin.

7fa2af7dcdc7eda4f43ad7e54d09b4a5_medium.

Het meisje had de stem van haar moeder en zong me betoverend toe

Dag mijn mensenpapa lief

Ik ben jouw kleine hartendief

Reis snel met me mee

Naar het diepe van de zee

En zo reisde ik voor de vierde keer naar de bodem van de zee, naar het rijk van Mermolio, naar mijn vrouw Mermelina. De kleine zeemeermin die me onder water meenam stelde zich voor als Mermaluna, de dochter van Mermelina en mij. Ze vertelde me dat Mermelina ziek was en zelf niet naar boven kon komen om me te halen maar dat ze dagelijks aan me dacht en aan Mermaluna elke dag vertelde over haar mensenpapa die leefde boven de zeespiegel. Toen ik arriveerde in het grote onderwaterpaleis vloog Mermelina me rond de nek en kuste me duizend kussen. Met ons drie beleefde we magische dagen, we speelde te gekke onderwaterspelletjes, dansten met de zeepaardjes, surften met de haaien of raceten met de schildpadden. Opnieuw vlogen de dagen voorbij en de dag brak aan dat ik terug naar huis moest. Ik had immers nog altijd het leven boven de zeespiegel. Huilend namen we opnieuw afscheid van elkaar. Mermelina en Mermaluna brachten met teug naar het oppervlak.  En zongen samen het afscheidslied

 

Geloof me maar op een keer

Keer je terug, zie je ons weer

Nog tien lange jaren ben je vrij

Maar ooit keer je definitief naar mij

 

Dit jaar wordt ik 50 en ga deze zomer opnieuw naar Italië. Naar het kleine stadje met de kleine baai en de houten pier.

 

© 2015 Gymbo

Pictures: Google.com

 

 

 

 

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk verhaal!!
Dank je wel
Gelezen
Dank je Jury B
Joepie ik heb een stiefzus onderwater. :-D
:)
Wat een prachtige sprookje! Erg mooi.

:0)
Gelezen.
Dank je Jury A
Gelezen en beoordeeld!
Dank je Jury C
een sprookje voor volwassenen. Erg mooi.
Dank je wel