Geen schoon schip

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 11 March 12:03

Aandacht

Ma genoot wel van mijn aandacht, maar dat had zijn grenzen. Een kritische noot mocht ik niet kraken en recente emoties waren onbespreekbaar of werden ontkend. Ze bleef echter wel, zoals altijd, haar commando’s geven en kon schijnbaar heel moeilijk accepteren dat ik baas was over mijn eigen leven. Als het me te gortig werd kreeg ze de wind van voren. Het hielp meestal drie weken en dan waren we weer bij af, haha. Ik kon dat het beste met humor aanpakken. Het vermoeden rees dat ma niet in de gaten had wat van haar of van mij was. 

Durf te vragen

Indien ik de juiste vragen stelde kwam ik achter de motivatie van keuzes die ze in haar leven had gemaakt. Nadat we een bepaald onderwerp uitvoerig hadden besproken, leek dat echter geen uitwerking op haar gedachtegang te hebben. In die tijd heb ik haar niet op enige vorm van zelfonderzoek betrapt en over seks, liefde of oorzaak en gevolg mocht ik niets vragen. Punt uit. Basta. Taboe. Over hoe zij de oorlog had doorstaan wilde ze niets kwijt en ook mocht niet aan de dood gerefereerd worden, wat me bevreemde van iemand die een kindermoord in gedachten had gehad. Of was dat juist de reden dat Broer en zij afstandelijk en star om elkaar heen bleven draaien zonder ooit hartelijk tegen elkaar te zijn? Wilden ze geen van beiden vrede met het verleden sluiten? In wezen waren dat mijn zaken niet en ik besloot me daar niet tegenaan te gaan bemoeien.

Luistertijd

Wel kon ma zich verliezen in verhalen over hoe fijn het was de succesvolle verkoopster bij een gerenommeerd kledinghuis te zijn geweest en we bekeken graag de oude foto’s die ze er nog van had. Dan gloeide haar gezicht van heerlijke herinneringen. Ze was er trots op financieel onafhankelijk te zijn geweest en ooit bekende ze vóór mijn vader haar allergrootste liefde te hebben gehad. Bijna tot tranen toe geroerd was ze. Het bezorgde mij een brok in de keel omdat ik zelden iets van sentiment bij haar zag. Met onvaste stem bekende ze hoe verknocht ze aan hem was geweest en dat haar hart brak toen ze het met deze, naar het leek, bijna halfgod uitmaakte.
"Weken ben ik er ziek van geweest en hij zat zeer goed in de slappe was, ook."
“Waarom ben je niet met hem getrouwd? Dan was je leven anders gelopen, toch?”
“Ja, dat denk ik zeker, maar mijn ouders vonden het geen partij voor mij.”
“Wat was er dan mis met hem?”
“Volgens hen deed hij louche zaken," fluisterde ze.
"En klopte het? Had jij ook dat idee?" Ze schudde haar hoofd.
"Volgens mij sleepten zij, maar vooral mijn moeder, dat er met de haren bij, want ik was echt helemaal weg van die man. Voor hem zou ik alles over hebben gehad.”

Ik moest er stiekem om grinniken. Dat ze haar grote liefde door de vingers had laten glippen sprak mijns inziens van het tegendeel en met die klemtoon op hem verried ze volgens mij nog véél meer. 

Tijd

Soms was het bijna koddig dat zij, net als mijn kind, niet wist wat van mij was. Sinds ze niet meer werkte en mijn vader gestorven was had ma uiteraard tijd over. Die vulde ze graag met bedenken hoe ze mijn tijd in kon delen. 

“Zeg, als je de zondag nou eens besteed aan koken. Je haalt er zaterdag alles voor in huis. Dan hoef je de hele week alleen maar iets uit de diepvriezer op te warmen.” Ik vroeg me af welke geweldige vondst ze nu weer verzonnen had.
”Wat is het nut daarvan? Mag ik geen vrije dag hebben, of zo?”
"Er is anders nog niemand van werken dood gegaan."
"Oh, ik begrijp het. Ik werk niet voldoende volgens jou? Ik heb het te leuk?" 
“Ja, maar dan kun je toch meer geld verdienen.” Het verbijsterde mij dat ze dit serieus meende, maar ze zat trots te knikken alsof ze mij de beste foef aan de hand deed om nog meer geluk te vergaren.
“Denk je nou echt dat ik in de middagen óók nog les kan geven? ” Ze knikte heftig, want dat was toch logisch? “Dan komt er immers meer geld in het laadje?”

“Uit hoeveel personen denk jij eigenlijk dat ik besta?" vroeg ik, maar dat had ze niet verwacht en keek me aan of ik te stom was om voor de duvel te dansen.
"Ma, denk even na. Ik heb géén zelfreinigend huis. Heb jij het idee dat de administratie zichzelf doet als ik hier bij jou zit thee te teuten? Haha. De ochtenden zitten vol en bijna alle avonden. De middagen zijn voor mijn kind en de rest van de werkzaamheden, huishouden, boekhouding, inkoop, lessen voorbereiden, etc. De enige vrije dag opgeven omdat jij vindt dat ik 's middags ook nog wel les kan geven? Géén privéleven hebben voor een beetje geld? Dank je feestelijk. Haha, als jij je verveelt ga je je eigen leven maar op eens rijtje zetten, ma. Op mijn dertiende kookte ik voor het hele gezin omdat mijn ouders beiden werkten en ik mocht van jullie geen steun verwachten, weet je nog? Nu hou ik verdomd veel ballen tegelijk in de lucht, maar ik heb geen meervoudig-persoonlijkheids-syndroom, zodat ik Jantje, Pietje, of Klazien wat taken toe kan schuiven terwijl ik les sta te geven. Of denk je dat ik uit drie lichamen besta? ” Gepikeerd ruimde ze de theekopjes weg.

Sorry 

c0e745a55bc40bd28bba9df5c944a362_medium.

Na zeven jaar wilde ik haar eens aan de tand voelen waarom ze mij ooit voor hoer had uitgescholden. Ze ontkende dat ten stelligste wat het knalrode hoofd hevig tegensprak.

“Ma, doe niet zo mal. Dat riep jij toen ik het na de scheiding naar de zin wilde hebben met dat vriendje. Je weet dondersgoed dat je het nog meende óók.”

 

Toegeven? Zij ging liever gewoon dood. Het woordje sorry stond niet in haar woordenboek. Nu ik zeker wist dat ze nooit moedergevoelens had gehad waren veel dingen van vroeger op de plek gevallen. Hoe ik me onder haar opvoeding had gevoeld besprak ik ook rustig met haar, maar de voorbeelden van mishandeling zeiden haar niets. Ze haalde haar schouders op. Ik moest niet zeuren, vond ze en ik begreep hoe zinloos het zou zijn te willen dat ze haar fouten erkennen zou. Wat zij had gedaan was volgens ma de normaalste zaak. Hoewel het me bevreemde accepteerde ik het. Dit hoorde bij haar en ik was blij zelf anders in elkaar te steken. Aangezien haar kleinkind angstaanjagend veel deed zoals oma, voelde ik me soms het stoute, exotische broodbeleg tussen twee emotioneel uitgedroogde sneeën.   

Familieverhoudingen

Broer had zich tegen mij al vaker, op niet mis te verstane wijze, uitgelaten over hoe nijdig hij nog steeds was over zijn jeugd. Hij sprak er echter nooit de personen op aan die dat op hun geweten hadden. Tussen ma en hem gold een wankel vredespact waar geen woord aan vuil werd gemaakt. Iedereen die zijn zintuigen gebruikte zag en voelde dat onder hun lieve vrede een woeste orkaan sliep en ik legde het af tegen de opgekropte geheimen die zij koesterden. Zoals mijn vader had voorspeld trok ik inderdaad aan het kortste eind zodra ma kiezen moest. Tot het me begon te vervelen, ik haar confronteerde met de voorkeur die ze nog steeds voor Broer had en ik sloeg de spijker meteen recht op zijn kop.
“Komt hij hier ooit gewoon voor de lol, ma? Omdat hij zo gek met jou is?” Ze keek me verdrietig aan voordat ze toegaf dat hij dat niet deed.
“Helpt hij jou uit zichzelf ergens mee?” Ook dat kon ze hem niet nageven.
“Toont hij enige interesse in wat jij denkt of voelt?" Alweer ontkende ze.
"Hoe denk jij dat het komt?” vroeg ik en wachtte. Zelf legde ze de link niet met hoe ze het vroeger had gedaan. Dat hij destijds wellicht gehospitaliseerd was, zich niet kon binden, wilde er bij haar niet in. Dat soort navelstaren was volgens haar te ver gezochte onzin.
“Het is net de omgekeerde wereld ma. Hij doet weinig of niets voor jou, maar jij blijft als een verloren kind achter zijn liefde aan vangen.” Haar gezicht verried dat ze die uitleg heel goed begreep.
“Heb je gemerkt dat hij nooit iets overlegt? Hij nodigt jou uit en je belt mij met het grootste gemak voor hem af, vermeldt niet eens dat je al iets met mij hebt afgesproken. Waarom verzwijg je dat? Hoe denk je dat dit er voor mij uitziet?”

“Ja, maar kind, als ik hem zijn zin niet geef is het meteen oorlog.”
“Ja, nou en? Wij hebben toch ook vaak woorden? Gaan we daar dood aan?”
“Nee, maar jij blijft komen, ook als we het oneens zijn met elkaar.”
“Durf het er bij hem dan ook eens op aan te laten komen, ma. Maak schoon schip, voor het te laat is, want er is tussen jullie zoveel opgekropt. We zijn allemaal volwassen. Ooit zullen jullie toch moeten communiceren? Het word echt tijd. Leer een conflict zo af te handelen dat iedereen er tevreden over is.”
Dat vond ze veel te eng, gaf ze toe en de hoop dat dit ooit veranderen zou vervloog.

f3ef4a3c232cf2cae694b07562589657_medium.“Ma, ik voorspel het je bij deze:
Als jullie de oude zaken nu niet uitpraten, ontploft de boel op het moment dat je hem het hardste nodig hebt. Ooit ga je dood. Laat het daar niet op aankomen, ma.”

Aan haar sterfelijkheid mocht niet gerefereerd worden, wat je niet van iemand zou verwachten die voor het belang van iedereen een moord had overwogen. Moeder en zoon wilden het verleden niet opruimen of tenminste de ruimte geven? Dat zou op een zeer ongelegen ogenblik worden ingehaald, vreesde ik en omdat zij niet los wilden komen van een, in het verre verleden ontstaan, reactiepatroon zat ik er straks waarschijnlijk ongewild midden tussenin? 

Deel drie: Het nut van ontrouw

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
“Nee, maar jij blijft komen, ook als we het oneens zijn met elkaar.” Die zin blijft hangen...dat zegt heel veel.
Ja, zo iets simpels als het er over eens zijn dat je het oneens kunt zijn was tussen die twee al niet mogelijk.
Weet met verwondering en bewondering gelezen
Dank je wel
En zo in het ook. Ze kan en wil er niet over praten. ZIJ uw de persoon die het bij het juiste eind heeft. Zo herkenbaar!
Klopt, er is maar één waarheid, en dat is de hare
'ja maar'...
Waar heb ik dat nog gehoord?

Inderdaad, ik heb er niet voor niets zo'n hekel aan gekregen, hihaha