Ik stapte in de koekenpan en viel.

Door Theun50 gepubliceerd op Tuesday 10 March 13:58

Sinds mijn vrouw officieel gepensioneerd is, leid ik een heel ander leven. Het ontbijt nam ik zo wie zo al voor mijn rekening, maar als het opgegeten was verliet ik onbekommerd het huis om te gaan rotzooien in mijn domein; de schuur.
Maar dat is een beetje verleden tijd.

Nu zegt ze, als ze ’s morgens na het ontbijt naar boven achter de computer ploft:
‘Je moet de bordjes en de koekenpan wél meteen afwassen, Theun.’
‘Waarom?’
‘Anders koekt 't zo aan.’ ‘Goed, maar daar is het toch een koekenpan voor?’
Mopperend loop ik naar de keuken. Als ik daar ben aangekomen, hoor ik haar roepen:
‘Nookdevorrekenmesspe.’
Zo klinkt het tenminste in mijn oren. En omdat ik dit taalgebruik niet kan plaatsen, loop ik dus terug naar de trapopgang en vraag:
‘Wat zei je eigenlijk?’
‘Ik zei: en ook de vorken en messen.’
‘Ja, allicht. Ik ben niet achterlijk.’
Ik slof weer terug naar de keuken en begin de ontbijtboel af te wassen. Als ik daarmee halverwege ben, roept ze:
‘Mearmklawaer.’
Dat klinkt als een onheilspellende ziekte die je in Nederland alleen maar kunt genezen met behulp van een medicijnman die weet waar het over gaat. Weer slof ik terug naar de trapopgang. Als ik met een diepe hoorbare zucht onderaan de trap sta, zegt ze:
‘Ik riep: met warm kraanwater. Was je wel af met warm water?’
‘Nee, met koud.’
‘Dan krijg je het niet goed schoon. Vooral de koekenpan niet.’
‘Onzin. De koekenpan is al schoon.’
‘O ja? Laat 'm dan eens zien?’
Met inmiddels afgesleten sloffen loop naar de keuken, pak de pan, loop de trap op naar de slaapkamer en houd de pan in de lucht. Ze kijkt.
‘Die pan is niet schoon,’ zegt ze. ‘Kijk maar. In die ribbeltjes zitten nog restjes eigeel. Dat komt er nou van als je geen warm water gebruikt.’

Als ik gedesillusioneerd weer terug ben in de keuken, roept ze weer iets.
Uit mijn mond ontsnappen, niet voor publicatie geschikt, een paar woorden en zet de zeiknatte koekenpan op de keukenvloer.
’Wat zeg je nu?’, roep ik.
‘Geen warm maar héét water, roept ze.
‘Je moet niet meer roepen want ik versta het toch niet!’ bulder ik naar boven.
Opgefokt ijl ik weer naar de keukenen, stap pardoes in de natte pan, surf richting achterdeur en val languit op de laminaatvloer. Onze hond, opgeschrikt door het kabaal, staat in de deuropening naar mij te grijnzen.
‘Wat was dat, die herrie die je maakte?’ vraagt "zij" van boven.
‘Nou, ik stapte in de koekenpan en viel.’
‘Hoe kan je nu in Godsnaam in de koekenpan stappen als die op het aanrecht staat?’
‘Omdat die op de keukenvloer stond.’
‘Wie zet er nou ook een koekenpan op de grond?’
‘De hond’, bulder ik keihard naar boven.
"Zij" van boven: ‘Je hoeft niet zo tegen me te schreeuwen. Kan ik het helpen dat ik hier boven zit?’
‘Nee hoor, natuurlijk niet, let maar niet op mij’, fluister ik in mezelf.
‘Ik kan, als ik hier boven zit, niet voortdurend op je letten, en de hond ook niet’, roept ze.
Nee, maar dat had ik inmiddels al ervaren en ach,…..het is maar een verhaaltje.
Of,…toch niet?

Theun50.

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hahaha, geniaal!
hahahahahaha, sorry, lig in een deuk. hahahahaha
Ik lag ook in een deuk, na die val.
Koekenpan , ja die moet wel aankoeken,dat is het, want koek heb ik nog nooit gebakken.
Ik had de stemmen in mijn hoofd van de Big Bang Theorie zoals daar moeder en zoon over en weer schreeuwen.
leuk om te lezen
haha ... wat een man lijden kan!
Nou moet ik huilen.
zakdoekje nodig??
Ja, stuur maar per E-mail.
:-))
haha geweldig mooi hoop dat alles nog heel is
Alles is weer geheeld!
Vaatwasser kopen?
Hoezo, heb jij er eentje over dan?
Jep.....
0-oh, daar kan wel een cursusje communicatie tegenaan. Of een telefoonlijntje met boven natuurlijk :)
Wij gebruiken een walknie-talknie.