Humor lucht zo op

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 09 March 23:51

De tijd heelt

50ad0f1845267f77d7cf423ecede467f_medium.Ik kan het daar hartgrondig mee eens zijn. Iets waar ik vroeger echt verdriet van had, blijkt in de herinnering steeds minder tranen op te roepen. Na verloop van tijd lijkt het soms zelfs leuk te worden als je de moeite neemt diezelfde affaire in wat gezonde satire te laten marineren. Het wordt er zeker een kruidigere beleving van. Het drama blijft natuurlijk zichtbaar, vooral voor getrainde kijkers, maar zodra je de beleving ontdoet van bijkomende omstandigheden wordt het toch al afstandelijker, soms alleen daardoor al lachwekkend. Ik denk dat veel stand-up comediens het ook ongeveer zo doen. Je kunt jezelf uiteraard wel altijd bloedserieus nemen, maar dan mis je en passant toch een hele boel lol. De geschiedenis kan er minder zwaarmoedig van worden en timing is uiteraard ook van belang. Dat kan met een lap tekst wel eens minder geslaagd uitpakken.

Verjaarspartijtjes

Er zijn natuurlijk ook de verhalen die het meteen al in zich hebben om doorheen het hele leven staande te blijven omdat je er zo bij gelachen hebt. Die Anneke Dotes zijn op zijn minst zo waardevol. Zo kan ik met mijn nicht Gonnie en haar broers nog steeds gieren om een voorval van vijftig jaar geleden. Destijds zorgde het in ons gezin, plus de rest van de familie, voor heel wat oproer. Gon en ik zien het telkens weer voor ons en dan rollen niet alleen mij de tranen langs de wangen. Dat is in haar omstandigheden minstens zo opbeurend als die hele emmer pillen, die ze dagelijks naar binnen moet werken. 

Het corselet

Je kunt ze nu nergens meer zo stevig en onaantrekkelijk krijgen, maar destijds droegen veel vrouwen zulke dingen om hun ouder wordende lijf een beetje in toom te houden. Mijn moeder kon er niet tegen aangeraakt te worden. Haar kennende -ze vertelde het later zelf in geuren en kleuren- ergerde ze zich er kapot aan dat iemand op het winkelcentrum het lef had zo dicht tegen haar aan te lopen. Ik begon te gniffelen want toen ze het vertelde was ze nog steeds echt heel errug boos, maar dat stelde ze natuurlijk niet echt op prijs.
“Telkens stootte die kerel met zijn tas tegen mijn benen. Natuurlijk werd ik woest, maar ik wilde me niet laten kennen, gunde die vervelende kerel niet dat ik om zou kijken.” Uit heel haar intonatie was toen al op te maken dat ze er later zelf nooit om zou kunnen lachen, iets wat ik meteen al wel zou hebben gedaan, maar goed...
7f9d33f2a74b5e6820d2958c9e1306cc_medium.“Pas bij de Hema, snap je dat? Pas helemaal aan het eind. Ik was dus het hele winkelcentrum al over gelopen! Bij de Hema kreeg ik genoeg van die vervelende kerel, draaide me woest om en toen zag ik pas dat er helemaal niemand was. Oh, als ik er nog aan denk! Aan de buitenkant van mijn handtas hing een corselet waarvan de puntige toeters in maatje 100 D ook nog naar buiten wezen.” Oef, ik stelde me voor hoe ze op haar neus zal hebben gekeken dat er in geen velden of wegen een opdringerige man te zien was geweest. Ze zal hebben gezocht naar wat die tikjes had veroorzaakt en met een hoofd als een boei dat ding in de veel te kleine handtas hebben gefrommeld. Ik kwam niet meer bij en zag het voor me hoe ma, die altijd graag de dame uithing, neus in de wind, met dat zwengelende rose monster maat 52 langs al die winkels was geflaneerd. Bijna voelde ik hoe zij zich ondertussen liep op te vreten over de onverlaat die haar treiterde, maar hem niet wilde plezieren, hihi. Zij zag er de lol absoluut niet van in, maakte het alleen nog bonter toen ze kwaad en opgefokt door vertelde.  
​“Ja, lach jij maar. Ik zweer het je, ik heb ze flink aangepakt, die luie verkoopsters daar. Ik ben terug naar Brons gegaan, heb de eerste de beste winkeljuffrouw die ik tegenkwam bij de kladden gepakt en die eens flink van katoen gegeven.” Sorry, maar nu ik het opschrijf moet ik er toch weer erg om lachen. Ik neem aan dat die arme verkoopsters niet wisten waarvoor ze zo onder uit de zak kregen. 

“Zeg, wat zijn jullie voor een personeel? Letten jullie hier eigenlijk wel op de klanten?” had ze woedend geroepen. Pas toen ma het roze ding uit de tas trok en voordeed hoe hij aan de buitenkant van de tas was blijven hangen werd het hen duidelijk. Zouden ze ook pretlichtjes in de ogen hebben gehad?
“Jullie hebben mij zo naar buiten laten gaan, verdorie. Door jullie onoplettendheid heb ik voor spot en spiegel tussen al die mensen gelopen. Kijk, je moet er dus helemaal niet vreemd van opkijken als er hier gestolen wordt, als jullie mij met dat stomme ding niet eens naar buiten hebben zien gaan.” Oef, ik hoorde hoe ze daar in de winkel te keer was gegaan en ik vroeg me af hoe ze die arme winkeldames ook nog de schuld van dit onzalige gebeuren in de schoenen durfde te schuiven. Gon en ik laten de bobbelstenen maar even met rust want dan komen vanzelf de andere verhalen. Dat is het voordeel als je met iemand het verleden deelt, die ook gevoel voor humor heeft en de mensen zelf gekend heeft. Zo zijn er binnen families denk ik altijd wel de bekende gebruikelijke voorvallen die na verloop van tijd steeds leuker, fantastischer of sterker in worden gekleurd.

Onze tante

ae4aefa9d620f5a17489477adf68d612_medium.Zo was daar  ma’s middelste zus, nogal zwaar geschapen en voornamelijk in de middensectie. Nou schrok zij er niet voor terug om zichzelf te laten zien en vooral rond carnaval, als ze de kamer vol zat en heel de familie bij ma de verjaardag vierde, kreeg ze het na twee advocaatjes op de heupen.

“Zeg jongens, dit jaar ga ik als Maja de Bij,” kreeg ze die keer de lachers op haar hand. Ik lag meteen al door de hal te spartelen van dat idee, zag het voor me en kwam niet meer bij. Die dikke ronde ton in een bruin-geel gestreepte trui. De drie gezusters waren allemaal wel handig dus er zouden echt ook wel van die prachtige, met glitters versierde, plastic vleugels voor op de rug in elkaar worden geknutseld. Nou was die tante niet moeders mooiste. Dat luie oog maakte voor mij dat hele plaatje zeker perfect af.

“Tante, dan moet u ook twee voelsprieten met een beugel op het hoofd zetten. Zo dat je die beugel tussen het haar niet meer ziet. Die maak je van die dunne beweegbare plastic buisjes. U weet wel waar de elektrische bedrading mee weggewerkt kan worden. Die zwabberen zo leuk en het liefst met een rood knipperlichtje er bovenin.”

Geheid dat we, zodra we uitgelachen waren, om de beurt met een kwinkslag kwamen. “Nee tante, natuurlijk géén rokje. Dan haal je juist het perfecte effect van die trui weg. Daaronder moet u gewoon de benen in een zwarte wintermarjo hijsen. Ik heb er nog wel één, die is mij toch te groot.” Natuurlijk kwam een ander van de feestvisite met een volgende suggestie
“Leuk tante, daaronder pantoffels, van die grote pluchen die ze bij Brons verkopen.”
“Ja, die staan naast de grote rose corseletten, die per ongeluk aan je handtas blijven plakken.”

Ik zag tante 'Maja' helemaal voor me, terwijl ze keurig netjes in haar beste japon op onze bank aan het advocaatje met slagroom zat. Er was weinig fantasie voor nodig om haar in die outfit te zien lopen in het bejaardenhuis waar ze als vrijwilligster werkte. Ze zou zeker de meeste oudjes aan het lachen maken, al kan het uiteraard ook zo zijn geweest dat ze als Maja wellicht niet helemaal decent gevonden zou worden. Ze bleef er zelf ook altijd zo stoïcijns bloedserieus onder en juist dat maakte ons dan weer aan het lachen. Ooit is ze als engeltje gegaan. Daarvoor leende ze bij ons die witte onderjurk die normaliter Sinterklaas onder zijn rode mantel droeg. Een andere keer behaalde ze de eerste prijs toen ze zichzelf als slagroomtaart had uitgedost. Een hoepelrok met meer dan honderd make-upwatjes erop genaaid. Nee, haar kreeg je niet snel gek en ze maakte eigenlijk zeer uitgekiend gebruik van haar meer dan gezette omvang. 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
super ... ik heb genoten en gelachen
Zulke verhalen mogen er meer komen!!
Ik wissel serieus met luchtig af, hihi
Heerlijke familieverhalen!
Ja, uit het oude doosje
(Aan)sprekende herinneringen. Tijd heelt geen wonden maar je focus verandert in de tijd.
Inderdaad, het beeld van de beleving kun je zelf aanpassen en soms gaat dat eenvoudiger dan je denkt, heb ik gemerkt.
Ja ja, vertel mij wat. Heb daar heel andere dingen over gelezen
Ik zie me je tante en je moeder zo voor me. Wij hebben nooooiiit wat te vertellen over onze gedeelde jeugd. Maar ja wij zijn dan ook heel zere neus...
Overal is humor, als je het maar ziet wordt het leven ineens een stuk vrolijker.

Heerlijk komisch verhaal uit de oude doos.
Ja, er liggen er nog wel een paar...wie weet...
kostelijk. Die tante ook trouwens.
Ja, in mij zitten ook nog veel leuke herinner dingen.