De ontketende burger IV

Door Marcker gepubliceerd op Monday 09 March 09:05
IV
 
Als onderdeel van mijn zelfontwikkelde therapie om mentaal weerbaarder de staan tegenover de steeds ruwer wordende buitenwereld heb ik, in mijn hoedanigheid als anonieme maatschappijterrorist, enkele strategieën ontwikkeld waarvan ik denk en hoop dat ze heilzaam zullen uitpakken voor mijn doelen. 
 
Zo heb ik de strijd aangebonden met mijn aangeboren reflex om altijd en overal, op iedere vraag die me gesteld wordt 'ja' te antwoorden. De kunst bestaat er natuurlijk in om niet als een botte stoethaspel over te komen, je eigen beminnelijke zelf te blijven, maar toch een duidelijke 'neen' te kunnen formuleren.
 
Ik kwam uit bij de volgende, wonderlijk werkende formule: er werd me op het werk gevraagd of ik drie collega's kon meenemen met de wagen én ze thuis wou afzetten, iets wat me wel meermalen, wordt gevraagd, zo'n vijf keer per week. Tijdens de middagpauze, zoals altijd, vroeg een van hen,'hey, Arsene, jij zet ons wel even af straks, hè?' Ik antwoordde, 'ja, natuurlijk,' waarna ik plots in wilde paniek opsprong en mijn handen in afgrijzen tegen mijn kaken sloeg. 'Oh fuck! Glad vergeten, ik moet direct na het werk naar de dokter, sorry!' Ik zag de vraagsteller een beetje verwonderd naar zijn makkers kijken en hij vroeg, 'oei, wat scheelt er? Ben je zwanger?' Een lachsalvo knalde door de vol rook hangende kantine. Ik vraag hen nooit of het stoort dat ik eet terwijl ze zitten te roken. Ik zei, 'nee, was het maar waar! Mijn neef de grenzeloze arts is terug uit Siërra Leone en ik moet voor een ebola-prik naar het Tropisch Instituut.'
 
De snelheid waarmee ik plots de tafel voor mij alleen had was spectaculair noemen. Als een troep geschrokken mussen waren mijn vijf collega's in de verste hoek samengetroept - twee van hen komen met de fiets, gelukkig - en keken me met grote angstogen aan. 'Sinds wanneer is je neef terug?' piepte een van hen. Ik haalde mijn schouders op, 'hij logeert nu al twee dagen bij mij,' waarop ik onschuldig hoestte - als gevolg van de sigarettenrook uiteraard. Het groepje kromp in elkaar. 'Morgen kan ik jullie weer gerust meenemen,' bood ik haast smekend aan, maar drie paar handen wapperden afwerend, vergezeld van zinsneden als, 'neuneuh, ben je gek?' en 'doe geen moeite.'
 
De rest van de dag putte ik me bij iedere gelegenheid die zich voordeed uit in verontschuldigingen en zorgde ervoor dat ik op tijd en stond een fikse niesbui kreeg, liefst in de directe nabijheid van één van mijn dierbare collega's. Naar een sterke lamp kijken bijvoorbeeld, helpt. 
 
s' Anderendaags deed ik er nog een schepje bovenop en zei dat ik gerust mocht zijn nu ik ingeënt was en dat de incubatietijd van drie maanden enkel een formaliteit was - wisten zij veel. Sinds die bijzonder gelukkige inval heb ik de kantine voor mij alleen en kan ik in alle rust genieten van een rookvrije en serene maaltijd, zonder eerst vijf minuten te moet zoeken naar mijn lunchdoos, gevuld met boterhammetjes met seldersalade en speculoospasta, die mijn collega's bij wijze van grap - die kapoenen, plachtten te verstoppen.
Af en toe informeert een van hen eens naar mijn neef, die ik vanaf nu een vaste plaats in mijn leven heb gegeven, maar dat is de enige last die ik nog van hen heb. Opdracht meer dan geslaagd, dus.
 
Verder wil ik de aandachtige lezer nog even wijzen op een enigma in mijn vorige schrijfsel. Daar had ik het over de bijzonder bevallige kassierster van de supermarkt, die onder de ongelukkige naam Rob door het leven moest gaan. Het bleek een werkjas van een van haar collega's te zijn die ze toen aan had. Ze heeft nu haar eigen werkplunje. Ze heet dus Simone en, niet dat het er toe doet maar er zijn nu eenmaal mensen met een kritischer oog dan ik, ze heeft wel degelijk borsten. Ik voelde het in mijn broek.
 
Tot de volgende keer en wees gewaarschuwd! Misschien woont er wel écht een neef bij me die in Afrika gezeten heeft...!
Hatchie!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik wil hier wel een heel boek van lezen!!
Pas op, Kirsti, als het zo doorgaat wordt hij nog verwaand... .
Bijna verfilmbaar! ☺
Doet me denken aan de tijd dat ik 17 was, ten tijde van de gijzeling van de U.S. ambassade in Teheran. Er wordt aangebeld en twee Mormoonse jongens staan voor de deur (Hi, we're nineteen year old American kids who don't know shit about life. We wanna tell you about a book concocted by a known fraud that has been force-fed to us)
Ik had geen zin en zei met een ter plekke verzonnen accent dat ik moslim was. Die arme verbijsterde en geschrokken smoeltjes van ze! Ik heb er nu nog plezier om.