MADELIEFJES..........

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Sunday 08 March 22:20

Vroeger als kind kon ik uren in de tuin zitten kijken,als peuter op een plaid,met een emmertje en een schepje, kliederen met zand en water. Ik was niet van dat kleed af te krigen,met mijn grote kijkers tuurde ik naar de lucht en de grassprietjes,alles nam ik in mij op

Wankele eesrte voorzichtige schreden,over het gras,lopend naar de vrijheid.

Vrijheid een groot goed wat ik tot de dag van vandaag omarm en niet snel inlever

Ik was getrouwd, had een mooie band met mijn man,maar we lieten elkaar vrij, want huisje,boompje,beestje en elkaar bezitten was er niet bij,dat verstikt en is de dolksteek in vele vormen van relaties.

Als kleuter zat ik op een schooltje met diverse hoeken waar je expressieve vaardigheid kon uitleven. Mijn favoriet was zeer ambivalent de poppenhoek,en dat terwijl ik mer jochie was dan meisje en poppen mij niet echt konden boeien thuis,maar op school,was ik een zorgzaam wezentje dat de kinderen van plastic goed aankleede en met zorg vertroetelde,daar voelde ik me veilig en kon er zo in opgaan hoorde ik jaren later van de juf dat ik alles om me heen vergat..

Dat ik de zorgsector ben ingegaan verwonderde niemand gelet op de uitingen en signalen destijds.

Ik miste bij mijn moeder de warmte en mioeder band,ik ben geadopteerd en heb nimmer de warmte gevoeld als was ik geboren uit haar moederschoot.De kilte,haar bevriezende scherpe ogen die soms zo venijnig keken dat je als kind ineen kroop.

Haar tong nog feller dan gemeenste gif...

Als zij mij aanraakte kroop ik van walging en narigheid ineen

De poppen Madeliefjes

 

Thuis had ik een pluche haas,Wipstaart,hij was mijn stoffen broertje, overal ging hij mee naar toe.Waar ik was binnen en buiten zelfs op school was wipstaart.

Ineens was hij op een dag weg, mijn m oeder had hem weggegooid, ik was geen klein kind dat maakte me volstrekt belachelijk,ik moest maar eens een grote meis worden en geen suikerpopje

 

MADELIEFJES

plukken in de tuin, met mijn nageld een gleufje in de steel makend en kransjes rijgen

De krans der tranen,in mijn hartje en hoofdje brande de traantjes achter mijn ogen maar geen mens mocht ze zien, je werd door de grote mensen niet serieus genomen

Ach spuit elf heeft weer eens wat te zaniken,moet je niet serieus nemen

----------

Dat ik meer hoorde en zag dorst ik met niemand over te praten, ik wist intuitief dat dat slecht was en kwade geest, want dan zou God boos worden en mij nog banger maken voor die enge mamma.Pappa was lief, maar die enge heks mamma was jaloers en zei lelijke dingen over mij tegen pappa dat hij mij boos zou worden en me naar mijn kamer zou sturen............

Ook hij was niet opgewassen tegen haar venijn in de staart.Een spin die je afkneep in haar web

Ze had weinig vrienden en was in tegenstelling tot pappa niet geliefd

 

Madeliefjes op de kist van mijn vaer, hij ontviel ons jaren geleden aan een slopende ziekte...

De band met haar steeds slechter zeker toen ze iemand leerde kennen die op haar cdenten uitwas en een wig dreef tussen haar en mij.

Ik was ongehuwd moeder geworden, ze pakte mij mijn kind af,want ik was een duivel daarom was vader gestorven, ik was een gevaar voor de maatschappij in haar ziekelijke geestes beleving en alibi haar wangedrag goed te praten.Wat zij niet wist is dat veel mensen medelijden  hadden met mij en haar volstrekt niet serieus namen

 

Uiteindelijk heeft ze mij zonder pardon,onder invloed van haar vriendje de deur uitgesmeten,letterlijk de straat op, ik mocht niets meenemen,moest mijn huissleutel,inleveren en mijn kind werd mij afgepakt..

Geknakte Madeliefjes

traantjes waren opgedroogd,de kransjes troosteloos op composthoop, voor de nieuwe bewoners

Ik werd via politie naat blijf van mijn lijf gebracht,ondergedoken uit angst voor haar en haar vriendje, Ik was alles kwijt maar  mijn vrijheid had ik na jaren

Wipstaart en alles werden in  de puinen teruggevonden,huis is verkocht en gesloopt naar ik later  via via hoorde

Haar  heb  ik ruim 10 jaar niet gezien,gesproken,geen enekel vorm van contact...

--------------------

Madeliefje,vond haar geluk

Een gescheiden man,met  rugzak levenservaring

Samen met niets gingen  wijd e weg van het onzekere

een band samen gesmeed,deed ons samen lopen

We wisten niet waarheen,geld en goederen hadden we niet

Maar de zekerheid inside dat  het goed was

 

Groen was het gras onder mijne voeten toen we weggingen naar een nieuwe streek, een huisje kregen en VRIJHEID, de madeliefjes groeide, een kransje om onzer beider nek

Teken  van peace and love........

 

Madeliefje waaromhuil je?????

Ziekte en ellende kwam, geluk van korte duur, ziekte maakte einde aan onze lopende pas

de rolstoel en amputatie beide benen zijn lot

We gingen samen verder zij aan zij, een trouwring  aande vinger een aangepast huis en elkaar.

Tranen van verdriet op een bedje van madeliefjes en zonnestralen met de honden die we hadden

Samen sterk, bloed ,zweet en tranen

 

Madeliefjes op de ki9st van HEM

Mijn soulmate vverloor de strijd  tegen het slopende ziekzijn, en de madelief knakte

Op een ieken  kist  ging de aarde over madelief

Wit als sneeuw,puur en rein

De  wereld  stond stil.ik zat in het gras en keek naar de madeliefjes

tegen een gitzwarte hemel zonder perspectief

vier seizzoenen met tranen en donderbbuien

 

Huis werd verruild, spullen en  sporen  verbrand

een nieuwe weg brak baan

 

Een toets met haar, zij stondineens voor mijn neus

Ik had haar lief,gemist

Nam haar in mijn armen.....

Dat was vier jaar terug,we hebben samen veel gelachen en gehuild, madeliefjes geplukt en  foto´s gekeken, we weten beiden dat het goed is

 

Vergeven

Madeliefjes...

Ik mag  ze graag zien

Ik loop graag door de natuur, anders dan de doorsnee mens

Zorgzaam

en heb  ma lief

Madelief

Ik houd van je...........

Maar meer ik houd van mezelf...........

Ik heb het leven lief...........

MADELIEF!!!!!!

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi. Hoe kronkelig en moeizaam kan een levenspad soms lopen, maar gelukkig zijn er steeds die madeliefjes aan de kant van de weg.