Big sister is watching us

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 08 March 15:51

Alles normaal

Croissantje bij het onbijtje, sinaasappel-gemberjammetje met het gracieuze lange lepeltje uit het hoge glaasje plus zacht gekookt eitje. EmjE en ik, gewoontedieren en wie zal er klagen over deze heerlijke ochtend? De uitnodigende zon beschijnt ons als we bij Vrije Geluiden ontspannen. Boeken met Brands staat uitgebreid stil bij waanzin, thema van de boekenweek. Maarten het Hart over Magdalena, zijn moeder die erg wantrouwig was en hen verbood hun tanden te poetsen. Hij houdt echt veel van haar al noemde ze hem liefkozend een varkensbeest terwijl ze dieren haatte. Een andere schrijver vertelt dat hij ooit, in de studententijd, na een LSDtrip bij de hemel naar binnen liep omdat Petrus even niet oplette. Dat vind ik dan humor. Daarentegen raakte hij in een psychose na een slechte trip met LSD waarbij hij de hel bezocht. Sindsdien kampt hij met fobieën, vertelde hij openhartig, dus als ervaringsdeskundige kan hij er over meepraten. Ach ja, schrijvers, je hebt ze in soorten en maten en waanzin is zo’n zalig onderwerp waar we heerlijk in een vrij uurtje over kunnen navelstaren.

Temperatuur en lente in de natuur

Naar buiten zonder jas. Spechten timmerend in dwarse boomtakken. Telkens enkele seconden en dan stop. Daarna weer twee tellen, tokketokketokketok. Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten. Missy die naar hartelust door droge bladeren dolt is weer eens iets anders dan thuiskomen met een hond die meteen onder de douche moet. Het liefst rolt en reupt ze door pikzwarte modderpoelen. Zo’n hond vind dat gelukkig geen metafoor ergens voor, maar ik bid een schietgebedje: misschien kan de wandeling op deze prachtige dag afgerond worden zonder dat ik met een zwarte stinkhond thuis kom?

7337ee413d917e73b9b1ffca40f97240_medium.Vandaag stoeit ze met de jonge Herder van de hoek. Wat jonger maar al flink wat groter dan zij. Dat intimideert haar in het geheel niet. Ze gaan flink te keer, die twee, tot ze zich beiden de tong aan flarden hebben gespeeld. Hijgend op een vermoeid sukkeldrafje lopen we de berg weer op, naar huis, waar de buurtjes sinds maandagmorgen van hun gezinsuitbreiding genieten: een Kooikerpuppie. Zodra Missy dat wollige bolletje ruikt, wordt ze hysterisch en jawel hoor, halverwege de straat, het is onmogelijk dat ze vanaf de andere kant van het gebouw iets horen kan, is het ook deze heerlijke zonnige zondagmorgen raak. Bijna niet meer te stoppen piept en jankt ze de hele buurt bij elkaar tot we om het hoekje het Bonte Hondenpad op lopen en alle bewoners met aanhang in het oog krijgen. Iedereen is buiten, wil iedere minuut van de zon meeplukken.

Mijn directe buurtjes met de piepkleine Sky, Gemmie en haar vriend plus hun twee Border Collies, Luca en Sofie. Er is geen houden meer aan met mijn enthousiaste ruigharige monstertje Missy. Bijna stikt ze van verwachtingsvolle opwinding, wurgt zichzelf als ik niet snel de haak van de riem los maak. EmjE zal een half uurtje moeten wachten op ons kneuterige gezelschap, want het zou wel errug pesterig zijn als ik Missy haar moederlijke drang onthouden zou.

Vanaf de eerste blik op het Kooikertje was Missy intuïtief zeer voorzichtig met het acht weekjes oude beweeglijke bolletje wol. Hij mag in haar oren hangen, met die venijnige kleine tandjes haar bek bewerken, onder haar doorlopen en op zoek gaan naar tepels, die er helaas niet zitten en ook niet zullen komen.
Missy is dan wel een Roemeense van, naar wordt beweerd, mindere komaf, een lage kaste zo gezegd, maar daar is in de omgang met dit kleine hondendingske niets van te merken. Het is eerlijk gezegd op het kleffe af. Het moest niet maggen. Iedereen van het Dolle Hondenpad kijkt er vertederd naar.

Behalve mijn bovenbuurvrouw.

38c11e0d7d949ccca74fb7f4b5e9e750_medium.Dat is een pittige tante van bijna tachtig en ik groet haar altijd keurig als ik haar tegen kom op weg naar onze buurtsuper. Ik ben een beetje bang voor haar, zal ik maar zeggen.(grapje, vermeld het er even bij, want anders wordt het misschien niet als zelfspot begrepen?)

Mien, heet ze geloof ik. Riek, of Ans, ik ben de laatste tijd zo waanzinnig vergeetachtig. Het wordt onderhand toch echt alarmerend.

Mijn bovenbuuf, laat ik haar maar Lola noemen, kwam hier bijna twintig jaar geleden wonen. Met haar man. Hij is al jaren dood. Ik weet niet waaraan hij stierf, maar zij kan het héél goed alleen rooien, vertelde ze toen we kennis maakten. De hoeveelheid woonjaren is dan ook de reden dat ze denkt in de afgelopen tijd meer rechten te hebben opgebouwd dan anderen, bijvoorbeeld wij, de nieuwkomers.

Ons paadje is gezellig, sociaal en meelevend. Laatst zaten we allemaal een avondje bij Gemmie. De volgende keer verzorgen Hans en Viola ons buurtpartijtje en in de zomer organiseren wij met zijn allen een Dolle Honden BBQfeestje. De jonge honden van de begane grond kunnen het verdomd goed met elkaar vinden en dat schijnt Lola minder op prijs te stellen. Schijnt, begrijp me dus niet verkeerd. Het is een vermoeden dat is gestoeld op diverse opmerkingen die er vanaf haar galerij op ons neer zijn gedaald, die toevallig het buurtkrantje niet hebben gehaald.

Het laatste nieuwtje heb ik van horen zeggen. Ik zou niet weten of deze scoop in de categorie vuile was thuis hoort, of dat het beter in een kappersblaadje kan worden gestald. Toevallig hoorde ik het van drie afzonderlijke buurtjes, die het me, op zeer uiteenlopende ogenblikken, toe fluisterden. Er zal derhalve zeker een kern van waarheid in zitten, neem ik aan? Vandaag heb ik een ontspannen dag dus ik mag me ook wel eens bezondigen aan een minder filosofische instelling, vond ik.

Onrust aan het Bonte Hondenpad

Van de week hing Lola met haar fikse boezem over de reling en schudde haar witte hoofd toen onze jongste blom (Viola van Hans) met Sky thuis kwam. Lo begon met die schelle stem in het wilde weg een aantal zinnen naar beneden te duwen. Je kunt bij haar dus ook nooit doen of je een beetje doof bent.
“Ik vind er hier niets meer aan,” wierp ze ontevreden naar beneden. Mijn buurvrouw, pas halverwege de veertig, in Lola's ogen waarschijnlijk een snotneus, zit net als haar Hans in de bejaardenzorg. Zij zijn altijd wel bereid een luisterend oor te bieden.
”Nee? Och, toch. Hoe komt het zo?” informeerde Viola uiteraard bezorgd en het hek kwam meteen los van de dam.
“Met al die honden hier!” spoog Lootje en Viola wreef demonstratief de spatten van haar anders zo vriendelijke verpleegstershoofd.
”Het lijkt hier onderhand wel een hondenasiel, met al dat geblaf!” barste de ware aard van Lola 's ongenoegen uit de voegen. Hans zijn vriendin laat zich niet makkelijk intimideren, haalde haar schouders op en keek eenvoudig niet meer naar Lola op. Toevallig had ik, toen ik net Missy had, ook al eens een opmerking om de oren gekregen dus onbekend komt het mij niet voor, Lola's ergernis.
Vanmorgen hoorde ik, toen we allemaal even van de zon genoten, dat Hans inmiddels lid van de bewonerscommissie is geworden en dat hij met een meetlint bezig was kwam omdat hij van plan is aan mijn schuur een hondenhekje te bevestigen, als ik dat tenminste goed vind.
"Zodat onze huisgenootjes straks, met het mooie weer, lekker samen buiten kunnen spelen zonder door de buurt te gaan zwerven, " zei Hans met zijn onnavolgbare Arnhemse accent. "Prima, " zei ik en ben uiteraard benieuwd of Lola daar wel tegen kan, denk dat ik er maar eens een burensoap over bij ga houden.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Aantrekkelijk geschreven blog. Mijn complimenten!
Dank je wel, ach ja zo af en toe eens wat luchtigs. We moeten de humor niet uit het oog verliezen
Ja, ik geloof ook dat humor heel belangrijk is! Maar los van het aantrekkelijk luchtige, ik vind dit blog verrekt goed geschreven!
wat een leuke soap lol
Die hond van jou is geweldig als ik het even mag zeggen
Al dat hondengespuis bevalt me wel
Leuk hè? Nooit geweten hoe leuk een hond kon zijn.
Oei, als 'dorpsoudste' heeft ze het vast moeilijk met dat respectloze jonge spul beneden zich. Gelukkig kan ze nog altijd uit de hoogte op jullie neerkijken. ;)
Inderdaad, dus we laten haar lekker van bovenaf naar beneden spuwen, zetten wel een paraplu op.
Ach, Lola en het hondenspul. Er zijn altijd wel mensen die een beetje vrolijke drukte niet kunnen velen.
Dus ik ben benieuwd. levert vast wel weer een aflevering op
Ik volg alvast de burensoap....komt me bekend voor.
Ken jij ook een soapbuurtje?
Jazeker!
Tja honden, je blijft ermee lachen. Hoe jouw Missy op die pup reageert komt me heel bekend voor. Honden zijn altijd zorgzaam naar jongen, dat is een feit. Wij hadden eens een stropershond die was zo zorgzaam dat ze geen enig hond kon zijn. Die was steeds schijnzwanger tot we er een tweede hond bij namen. Ze was zelfs heel voorzichtig met de kitten die bij ons geboren was.
Die arme bovenbuurvrouw van jullie heeft het maar zwaar trouwens met al dat gespuis. ( En voor wie dat niet snapt... Dat is een grapje.)
hahaha, ja het jonge hnden gespuis
Geweldige oplossing! Maarre, om boven te komen loopt Lola dan niet over het hondenpad? Tja dan word je als langstkromhebbende mooi geconfronteerd met het recht van overpad...

Ik ruik een aanstaande rijdende rechtersoap ...
Nee, zij gaar via de deur naar het trappenhuis en de lift, dus alleen wij gaan over die grond