De uitverkorene

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 07 March 14:08

Eerst is Amy drie weken van slag geweest en als de herinnering zich af en toe, een half leven later, geheel onverwacht aan haar opdringt, denkt ze nog wel eens dat ze het allemaal heeft gedroomd. Dat ze lang geleden iets heeft meegemaakt dat te waanzinnig was om te geloven. Te onmogelijk was om serieus te nemen, wat ze uiteraard nu wel doet. Haar drie kinderen zijn er het springlevende bewijs van.

04b83f4c034a3cb888dd384d5ffd6190_medium.

Het gebeurde op de eerste dag van mei die haar moeder vroeger Mariamaand noemde. Ze gooide het ding met een verwrongen gezicht in de pedaalemmer. Het was een luguber grapje, besloot ze en dat ze met niemand samenleefde die dat grapje had kunnen organiseren, wilde ze niet eens bedenken. Ze verdrong het eenvoudig. Ma leefde toen al niet meer en Amy kon zich enkel nog de zachte uitdrukking op het lieve gezicht herinneren als haar moeder sprak over het gevoel dat zij bij de meimaand ervoer.

“Nieuw leven, ontluikende knoppen, broedende vogels. Dat alles ten teken dat de natuur doorgaat, meiske,” zei ze dan voor de zoveelste keer en vaak had Amy gezucht, want ze kon die verhalen inmiddels wel dromen.
“Ook als de wereld oorlogen uitvecht en mensen elkaar naar het leven staan, Amy.” Haar mams vertelde dan met zoveel zichtbaar plezier over de processie die in de kerk begon. Over de bruidsmeisjes die een brandende kaars in de gevouwen handjes hielden. Over de kapelaan, de pastoor plus alle misdienaars in vol ornaat, die door de bruidjes naar het altaar werden begeleid. “Zij droegen die prachtige heilige monstrans met zoveel eerbied, kind. Het zijn symbolen, maar wie die devotie niet voelt mist zo veel, Amy. Dat alles voltrok zich onder de plechtige indrukwekkende sfeer van Gregoriaanse gezangen, die men tegenwoordig meer en meer uit het huis van God wil weren. Niet alle vooruitgang is een verbetering, maar ja, je houdt het niet tegen,” verzuchtte ma dan en ging thee zetten of strijken. Bij die verhalen kreeg Amy altijd weer die vreselijk penetrante geur van wierook in haar neus. Die verstikkende blauwe walm prikte en als kleuter viel ze er ooit bijna flauw van. Ze wist toen nog niet dat haar ergernis over die repeterende verhalen ooit om zou slaan in verwondering. Later werd het zelfs bewondering voor het oprechte geloof van de vrouw die haar baarde, die in een God geloofde, waaraan zij als haar enige dochter geen houvast vond.

Die bewuste vreemde ochtend waarop het haar voor het eerst overkwam, gaf ze zich geroutineerd over aan de gebruikelijke rituelen nadat ze het ding in de vuilnisbak had gegooid. Ze vertrok fris en opgewekt naar de zaak. Zoals altijd. Alsof het niet was gebeurd.

Amy was toen een aantrekkelijke dertiger geweest, wiens leeftijd moeilijk te schatten was met het open en frisse gelaat. Ze behoefde niet veel make-up, was altijd smaakvol gekleed. Niet te sexy, noch te zakelijk, maar toch wel zo zinnenprikkelend dat veel mannenhoofden omdraaiden als ze voorbij liep. Gelukkig heeft ze dat zelf nooit in de gaten gehad en nadat haar eerste liefde haar bedroog was er nog geen man gekomen die haar hart stelen kon. Amy had geen hekel aan mannen, zou wel een maatje vinden, later, wist ze. Zij had gestudeerd en verdiende goed. Het was in de tijd dat je de baan kon kiezen waar je zin in had. Het was zelfs gebruikelijk dat goede krachten bij de concurrent werden weg gekocht. Zo was het met haar ook gegaan en dat was vleiend. Ze genoot van haar aangeboren doortastendheid, het analytisch vermogen en de leidinggevende gave, ook omdat de nieuwe functie haar voldoende uitdaging bracht. Deze baan had ze al een jaar en hij bood ruimschoots mogelijkheden op promotie. Ze moest zich overdag dan ook goed concentreren en wat haar die morgen was overkomen verdween uit de werkelijkheid zodra ze haar kantoor binnen ging en vriendelijk de eerste orders uitdeelde.

De volgende ochtend, toen ze voor de wekker wakker werd, was 'het' echter weer gebeurd. Dat alarmeerde haar uiteraard, want allereerst betekende dit dat ze het de vorige dag verdrongen moest hebben. Ten tweede diende ze zich er nu wéér van te ontdoen. Hoewel het deze keer ook meteen in de prullenbak belandde kon ze er die hele dag toch niet echt van loskomen. Ze moest moeite doen om zich op haar personeel en de taken die zij aan moest sturen te richten.

Na een week iedere morgen hetzelfde mee te hebben gemaakt begon ze het 'normaal' te vinden, bijna te verwachten, al verwonderde ze zich er wel over dat de menselijke geest kennelijk wel heel flexibel kon zijn. Dit was immers niet normaal? Ze begon zich overdag steeds vaker in haar kantoor terug te trekken, ook als er iets moeilijks moest worden opgelost. Daar zat ze zich achter de gesloten lamellen af te vragen waarom haar dit overkwam. Ze was toch geen kip?

Na weken iedere dag het ei weg te hebben gegooid begonnen de nachtmerries over kinderen die niet geboren konden worden omdat zij ze telkens weggooide. Ze werd er na eenentwintig dagen om drie uur in de nacht zwetend van wakker toen haar moeder in die beschuldigende droom verschenen was. Ze stond in de schemerige verte haar dochter met een bestraffende wijsvinger aan te staren. Ma zei niets, maar Amy had toch gehoord wat haar moeder haar vertelde en ze meldde zich na die vreselijke nacht voor het eerst in haar leven ziek, kroop die ochtend terug in bed, nadat ze het nieuwe ei kwaad had weggegooid. Ze sliep droomloos tot de middag. Daarna wist ze wat haar te doen stond en ze maakte een lange boodschappenlijst omdat ze eten voor drie weken in moest slaan. 

Zo lang zou ze nodig hebben, wist ze via haar moeder en ze vroeg zich daarna duizend en één dingen af. Het was in haar hoofd een waanzinnige warboel van malende levensvragen waar echter geen antwoord op kwam. Totdat Amy zich voor het eerst over gaf aan wat komen zou. Zonder zich allerlei aardse verstandige dingen af te vragen, zonder zich zorgen te maken, want voor haar gevoel was ze in een nieuwe dimensie beland.

De volgende dag maakte ze van een dik flanellen laken een nest in haar bed, waarin ze voorzichtig het ei van die dag legde en ze genoot van het verrassende gevoel dat daarna door haar hele lijf gloeide. Dit ei zou ze koesteren, het was domme bekrompenheid geweest dat ze al die andere eitjes had weggegooid, niet had aangevoeld dat ze daarmee zichzelf weggooide, begreep ze, want haar moeder had gisteren eindelijk verkondigd dat zij, Amy Naaktgeboren, het keerpunt van de evolutie worden zou.

Toen Amy eenmaal had besloten de natuur zijn werk te laten doen hield haar moeder haar dagelijks gezelschap, sprak over nieuwe werelden terwijl Amy op het ei broedde.
“Vanaf nu zullen meer vrouwen geen man meer nodig hebben om kinderen te baren. Hun heerschappij heeft lang genoeg geduurd. Zie wat zij ervan gemaakt hebben.”
“Maar ma, een kind zonder vader, dat kan toch nooit evenwichtig opgroeien?”
“Dat, mijn kind, is een hopeloos verjaard standpunt. Kijk eens wat de mensheid onder leiding van het manvolk ervan heeft gemaakt. Men gelooft niet meer in trouw en de liefde is verworden tot een machtsspel dat aaneen hangt van uiterlijkheden. Vandaar dat de tijd is aangebroken om die oude regels overboord te gooien. De natuur heeft er zijn eigen oplossing voor gevonden. Vrouwen zullen zonder tussenkomst van mannen kinderen krijgen, hen in liefde opvoeden en mannen zullen enkel nodig zijn als kameraden, helpers voor de zware klussen en natuurlijk voor het genot in het seksuele spel.”
“Maar ma, dan hebben we het dus enkel over lust, zonder liefde?”

“Liefde is iets wonderlijks, te mooi om lichtzinnig over te denken. Een geschenk en zolang men zich gedraagt alsof het een wegwerpartikel is, of iemand zomaar in te wisselen is, hoeven we dáár niet zoveel waarde meer aan te hechten. Wellicht als het Aquariustijdperk voorbij is zullen alle rassen, mannen en vrouwen, rijk en arm, het begrepen hebben, elkaar in gelijkwaardigheid vinden en de aarde delen. ”
Amy had haar moeder tijdens haar leven nooit zo vrijuit over deze ingewikkelde materie horen praten en ze begreep hoe wijs haar moeder was geweest.
Toen na, op de kop- af,  drie weken broeden, zag Amy samen met haar mams het wonder gebeuren dat haar ei open brak. Ze was meteen verloren. De liefde die zij voor het wezentje voelde overtrof alles. Hiervoor zou ze vechten als een leeuwin en zeker, ook zonder partner zou het groot worden. Het was een piepklein meisje, helemaal compleet dat met gemak op haar hand paste.

Ze belde naar de zaak dat ze een burn-out had en tijd wilde hebben om tot zichzelf te komen, die ze in werkelijkheid gebruikte om de nodige voorbereidingen te treffen. Op een vakantiepark waar niemand haar kende huurde ze voor onbepaalde tijd een huisje, haalde haar oude rugzak van de zolder en stopte daar voor de eerste dagen wat eten in. Een potje appelmoes, wat brood, een blikje knakworstjes en de nog niet gewassen kleren waaronder de jeukende sokken, die ze, nadat zij ze daar gewassen had, 's avond bij de open haard dragen kon. In de eerste dagen schafte ze de rest van de benodigde spullen aan om haar te kleine wonder te kunnen verzorgen. Speelgoedflesjes, poppenkleertjes, zachte gastendoekjes want Janneke paste in het begin makkelijk in een schoenendoos en normale papieren zakdoekjes waren groot genoeg om als luier te dienen.

Na zes weken begon het kleine ding te lachen. Amy voelde zich een koningin omdat haar kleintje zo goed groeide en negen maanden later was de tijd rijp. Haar kind leek een normale gezonde pasgeborene en ze kwam, de koning te rijk, thuis waar ze Janneke meteen aan de buurtjes voorstelde. Ze waren blij haar weer te zien, feliciteerden haar van harte. Ze zeiden dat ze wel zoiets hadden vermoed, toen ze negen maanden geleden hals over kop vertrok en had gevraagd of zij de planten konden verzorgen, haar huisje in de gaten wilde houden.

Ze gniffelden en kirden toen de blakende baby in de moderne Maxi Cosie schaterlachte wat uiteraard vroegwijs was voor een pas geboren kindje. Dat het meiske zo helder en verstandig uit de ogen keek, al wat kleine woordjes sprak, was het enige dat verried hoe bijzonder Janneke Naaktgeboren was.
 

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Heel origineel en heel mooi
Dank je wel. Ja het idee kwam meteen met het lezen van de opdracht bij me op
Bijzonder verhaal, bijzondere ontdekking.
Dank je wel
Hahaha, wat leuk!
En nogal een ontdekking.
Ja, het klopt ergens wel ook een beetje, want er zijn steeds meer dieren die zich zonder paring voort weten te planten.
Inderdaad hoe kom je erop? Erg leuk verhaal
Het ging vanzelf
Dat is meestal zo is mijn ervaring.