Oprispingen van een astronaut.

Door Zevenblad gepubliceerd op Saturday 07 March 00:07
Op veler verzoek: eindelijk een artikel!
5a44c7ba5bbe4ec867233d67e4806848_medium.
   (dit is geen komeet, maar een kwal)
 
WERELDEN EN SCHIJNWERELDEN
Naarmate onze kennis van het universum vordert zien wij dat het vele malen groter is dan de mensheid ooit heeft kunnen bevroeden. De voorstelling van de platte schijf als het middelpunt van de kosmos is tenslotte pas 500 jaar geleden opgegeven. Sindsdien zijn wij gaan beseffen dat onze aarde slechts een minuscuul klein deeltje in een nauwelijks te bevatten ruimte is. Het beweegt zich om één van de ontelbare zonnen, volgens de wetten van de zwaartekracht.

Er is ook een ander universum: dat van de menselijke geest. Een microkosmos weliswaar, maar voor ieders persoonlijke leven niet minder belangrijk. Het menselijk brein biedt iedereen de ruimte om zijn eigen wereld te creëren. Voor zover mogelijk zal de mens - binnen zijn grenzen - die eigen wereld bij voorkeur zo inrichten dat hij zich daar zo prettig mogelijk in voelt.
Het probleem is alleen dat in een vrije maatschappij persoonlijke werelden met elkaar kunnen collideren en dat ook geregeld doen. Als een mens in botsing komt met de werelden van anderen vecht hij met de wapens die hem ter beschikking staan. Omdat dat soms een zeer ongelijke strijd zou worden hebben wij regels opgesteld om de orde enigszins te handhaven: wetten en gewoonten, omgangsvormen en tradities: algemeen aanvaarde regels dus. Uiteindelijk zou je dit algemene normenstelsel de grootstmogelijke gemene deler van onze beschaving kunnen noemen. Houdt iemand zich daar niet aan dan volgen er sancties: óf van de overheid óf van de maatschappij zelf. Dat geldt voor de terrorist net zo goed als voor de roddelende buurvrouw: beiden worden op de passende manier afgestraft. Tenminste zo hoort het, vinden wij.

ALLIANTIES
Mensen hebben altijd geprobeerd om allianties te sluiten met mensen die dezelfde doelen nastreven. 'Samen sterk' is het parool. Zo heb je geloofsgemeenschappen (inclusief sekten), politieke partijen, vakbonden, de maffia en legio andere belangenclusters. De keuze wordt vooral bepaald door de plaats die iemand in de maatschappij inneemt, maar ook door persoonlijke voorkeuren. Deze voorkeuren zijn meestal afhankelijk van de stand van iemands persoonlijke ontwikkeling, zijn verleden, zijn achtergrond, zijn seksuele geaardheid en natuurlijk zijn genen.  Je hebt idealisten, materialisten, geslaagden, verdrukten en gekwetsten, naïvelingen, profeten, rebellen, pedofielen - teveel om op te noemen. Iedereen bouwt gedurende zijn leven aan zijn eigen hoogstpersoonlijk wereldje ( the pursuit of happiness?) - en zoekt daarbij naar bondgenoten.

INTERNET
Sinds de opkomst van het internet zie je overal mensen die een uitgesproken behoefte hebben om hun eigen wereld aan het grote publiek te presenteren. Vroeger was dat beperkt tot ingezonden stukken in de krant die meestal nog eens door de redactie gekuist en ingekort werden. Nu kan iedereen openbaren ('delen' heet dat tegenwoordig) wat hij wil. Hij heeft een podium dat hem in staat stelt zijn boodschap praktisch ongekuist onder de aandacht van een groot publiek te brengen.
De bedoeling is om medestanders te recruteren: gelijkgezinden die je wereldbeeld bevestigen. Heeft men een schare geestverwanten verzameld die voldoende begrip, steun en toeverlaat bieden kan men zich gerust verder blootgeven: men waant zich namelijk in een veilige omgeving. Men heeft de neiging om grenzen op te zoeken en andere werelden te negeren. Op den duur kan bij sommigen de indruk ontstaan dat men in de enige echte wereld beland is en dat alles wat daar buiten valt achterlijk, bedreigend en vijandig is. Inmiddels is men haast vergeten dat er naast de eigen wereld nog zoiets als een 'real world' bestaat.

NAAKTSTRAND
Op een naaktstrand krijgt uiteindelijk iedereen het gevoel dat naaktheid de normale natuurlijke toestand is, maar begeef je je in je blootje in de binnenstad krijg je de wind van voren.
De Plazilla-incrowd is zoiets als een naturistenkamp waar men elkaar probeert te overtreffen in het zich blootgeven: hoe schokkender hoe beter, tot en met plasproblemen, drugsverleden, fetisjen en de meest bizarre aandoeningen en ongemakken, al dan niet geïllustreerd met 'selfies'. Men is letterlijk 'de schaamte voorbij'. 
Je aanhang versterkt de illusie dat dat een 'normale' wereld is die het waard is om  gedeeld en gekoesterd te worden. Je mag er, onder de vlag van eerlijkheid en vrijheid van meningsuiting, ongegeneerd tekeer gaan, je frustraties de vrije loop laten, de vuile was buiten hangen, mensen en instanties diffameren en heilige huisjes bekladden. Het is immers je goed recht om je binnen je familie uit te leven. Wie dat niet op prijs stelt moet er maar niet komen, en helemaal niet als hij andere normen hanteert en kritiek ventileert.
Er zijn weliswaar stille, maar verbeten gevechten om de onderlinge pikorde - ondanks de steeds weer benadrukte solidariteit - maar tegen 'aliens' vormt men een gesloten front. Men verdedigt zijn biotoop tegen alle aanvallen van buiten omdat men alleen daar beschutting en warmte vindt.
 
VRIJDAGMARKT
Het is een exotisch wereldje, waarin 'normale' maatstaven nauwelijks meer gelden. Elke uiting is evenveel waard. Maar probeer deze 'bekentenissen' maar eens met het publiek in een willekeurige supermarkt te delen: in het beste geval haalt men meewarig zijn schouders op en schuift zijn karretje verbijsterd een gang verder - in het ergste geval word je opgepakt en opgesloten. Er is namelijk nog zoiets als een 'real life', met algemene regels van 'moraal en fatsoen', en die kun je niet uitroeien door je kop in het zand te steken. Wat je in je zogenaamd veilige omgeving met je vrienden deelt ligt namelijk gewoon op straat. Je staat met je ontboezemingen midden op de Vrijdagmarkt, om een bekende metafoor te gebruiken.

ASTRONAUTEN
Voor de buitenstaander uit de binnenstad is het een vreemd wereldje: de één komt er voor de sensatie (als ramptoerist zogezegd), de ander als verkenner en onderzoeker die probeert de structuren en de motieven van een vreemde wereld te doorgronden: een steeds opnieuw gevulde grabbelton voor zielenknijpers en sociaal-culturele antropologen. Maar wie van buiten komt kan beter een astronautenpak aantrekken en een behoorlijke zuurstofvoorraad meebrengen. Het besmettingsgevaar is immers niet denkbeeldig: wat is er nu mooier dan een warm nest waarin men voortdurend omringd is door een schare begripvolle en loyale ja-knikkers?
 
VALKUILEN
Hoe verder men zich mee laat zuigen in de schijnwereld van het internet hoe meer men de aansluiting aan de 'real world' ongemerkt verliest, tenminste als men niet behoorlijk stevig in zijn schoenen staat. De 'eigen' wereld lijkt dan de enig ware, net als bij gelovigen.
Men voelt zich serieus genomen doordat men steeds opnieuw in zijn opvattingen bevestigd wordt en heeft niet door dat de vaste bodem langzaam onder de voeten verdwijnt.
De confrontatie met de buitenwereld kan hard aankomen. Maar ook dan staan de vrienden klaar om te troosten en te steunen, zodat je het realiteitsbesef nog een beetje uit kunt schakelen en de boze buitenwereld nog even buiten de deur kunt houden - terwijl je al met je poten in het drijfzand staat.

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
jammer dat ik geen antwoord krijg ...
Sorry, dat had ik over het hoofd gezien.
http://plazilla.com/page/4295156360/de-perfecte-profielpagina

Hoe lang ik hier lid ben? Sinds eind vorig jaar. Waarom wil je dat weten? Toch hopelijk niet om te toetsen of ik wel recht op een 'mening' heb?
oh nee hoor ... Ik dacht bij mezelf ..Voor iemand die hier kort lid is weet je al aardig hoe het gaat hier :)
Het is inderdaad ronduit affreus dat iemand als ik, die Salman Rushdie en Don DeLillo voor zijn lol leest, niet eens het verschil weet tussen Horatiaanse en Juvenaliaanse satire. Ik ben werkelijk geschokt. Bedankt voor het aanreiken van twee kapstokken waaraan ik mijn pogingen tot satire kan ophangen. ☺

Je schrijft inderdaad een knap stuk satire. Ik kan nu wel oeverloos gaan mitsen, maren en nuanceren, maar of dat nou de beste reactie is?

Ik herken mezelf en de Plazillianen die ik graag lees niet helemaal in het beeld dat je schetst. Soms wel, meestal niet. Maar ze zijn er wel degelijk, zonder meer.

Ik kan me een persoon herinneren van wie het voor mij volkomen duidelijk was dat hij echt niet goed in zijn hoofd was. In plaats van hem met kop en kont op te pakken en richting hulpverlening te slingeren, kreeg hij aaitjes, kopjes, knufjes, hartjes en duimpjes. Een snel werkend en vooral snel uitwerkend shotje 'feelgood', waar de patiënt niet bij gebaat was, maar de 'hulpverleners' nou net weer wel.
Ach, moet je horen wie het zegt. Viel ik vroeger niet altijd voor beschadigde vrouwen met 'issues'? Hielp ik ze niet van ganser harte omdat het mij goed deed voelen, om er dan achter te komen dat ze gewoon wegvlogen als mijn noeste arbeid er op zat? Het leven in de echte wereld is inderdaad hard. ☺

Zonder gekheid, je hebt op veel punten gelijk. Als je niet in balans bent, kan de virtuele wereld gevaarlijk zijn. Ik hanteer als lakmoesproef: wil ik dat mijn kind zich gaat rotschamen als hij mijn commentaar of artikelen over tien jaar leest? Dat werkt aardig zelfcorrigerend. En die paar keer dat ik dan toch op mijn bek ga, ach, dat hoort dan gewoon bij het leven.
Vroeger was hier een politieke partij in oprichting actief. Als ik de opmerkingen van hun leden wel eens las kon ik maar één ding denken: 'Stel nou dat het jullie lukt om landelijk bekend te worden en zo'n Rutger Castricum gaat hier research doen. He's gonna have a freakin' field day!'

Overigens vind ik het machtig interessant om te zien hoe een prikkelend en satirisch stuk als deze allerlei allianties openbaar maakt. Alsof je met een blacklight door de nachtelijke woestijn wandelt. Overal worden de schorpioenen zichtbaar. Puur een visueel beeld, mind y'all, geen beeldspraak over karakter en intenties van mensen hier.

Tot slot, mooie foto van die kwal. Wist je dat sommige eetbaar zijn? Een subtiele 'vissige' smaak, doet me denken aan Fleur de sel.
Bedankt voor je reactie, Gildor.
Je schrijft: "Ik hanteer als lakmoesproef: wil ik dat mijn kind zich gaat rotschamen als hij mijn commentaar of artikelen over tien jaar leest? Dat werkt aardig zelfcorrigerend."
Daarmee geef je aan dat je, rekening houdend met de mensen in je RW-omgeving, selectief bent in wat je op het internet schrijft. Jij bent dus één van degenen die stevig in hun schoenen staan, het verschil duidelijk zien en zich niet mee laten slepen door frustraties en de behoefte aan ongenuanceerde wraak - voor zover je die al hebt. Dat verdient méér duimpjes dan alleen de mijne.

Eenzijdig en ongenuanceerd stoom afblazen op het internet gaat zich op den duur wreken, ook al biedt het zich overgeven aan primaire impulsen op het moment dat je het doet verlichting. De kater komt misschien niet hier en nu, maar wel over een x aantal jaren. Maar dan kun je de gevolgen niet meer terugdraaien.
Zo, voor een eerste (?!) publicatie lijk je je al een aardig beeld te hebben gevormd van de site. Toch heb ik het gevoel dat ik dit al eens eerder heb gelezen. Oude wijn in nieuwe zakken?

Heb je gelijk? Ongetwijfeld heb je op een aantal punten gelijk, maar we zijn geen kleine kinderen hier. Iedere schrijver maakt voor zichzelf de afweging of ze iets wel of niet plaatsen. Dat is de eigen verantwoordelijkheid die elk weldenkend mens heeft. Dan geldt voor de lezer, waar jij zo mooi mee eindigt op jouw profiel: take it or leave it. Overigens is dit standpunt ook volledig van toepassing op Plazilla in het algemeen.

Daarnaast mis ik nog een aantal nuances in jouw overigens prima verwoord verhaal hierboven. Neerpenner heeft hier al een reactie aan gewijd, die ik niet wil herhalen, maar wel onderschrijven. Spijtig dat je Plazilla zo eenzijdig belicht, maar ook jouw mening mag gehoord worden. Wees welkom!

Het is al laat, daarom even lenen bij Wikipedia:

Satire kan verdeeld worden in twee vormen:
1) 'Horatiaans', vernoemd naar de Romeinse dichter Horatius, duidt op lichte satire die vooral bedoeld is om op geestige wijze spot te drijven met de dwaasheid van de maatschappij. Een bekend voorbeeld is Desiderius Erasmus' Lof der Zotheid.
2) Een meer harde, scherpe, bijtende vorm van satire wordt 'Juvenaliaans' genoemd, naar de Romeinse dichter Juvenalis. Hierbij wordt op agressieve en cynische wijze kritiek geleverd met de bedoeling het publiek tot denken of actie aan te zetten. Het humoristische aspect is hierbij soms minder belangrijk. Een bekend voorbeeld is George Orwell's Animal Farm.

Ik denk dat wel duidelijk is op welke van de twee vormen de ik de Plazillianen getrakteerd heb.
Het verbaast mij alleen een beetje dat zoiets op een schrijverssite niet onmiddelijk herkend wordt.
Ik bewonder in ieder geval dat je het aandurft om kritiek te uiten op hoe deze site werkt en je mogelijk de woede van anderen op de hals haalt. Het mag hier gerust wel meer kritischer zijn.

Ik ben het met je eens dat Plazilla warm is, en bij tijden, om jouw woorden te gebruiken 'klef, maar is dat erg? Bijvoorbeeld, het plazillaboek van Candice en Yrsa bundelt onze verhalen. Dat is een voorbeeld van de positieve warmte. En ik heb daar absoluut niks tegen. Integendeel, dat komt de sfeer ten goede. Net zoals ik niks tegen een warme sfeer heb. Ik bedoel, dat is toch beter dan een sfeer waarin iedereen constant elkaar met modder bekogelt?

Dat mag natuurlijk geen reden zijn om constant ja te knikken. Maar ik weet niet of hier wel zoveel jaknikkers zijn. Nu ja, ikzelf ken niet zoveel mensen. Zelf probeer ik ook altijd zo kritisch mogelijk te zijn bij een verhaal, maar tact is en blijft essentieel. Je mag dan gelijk hebben, dat is nog geen reden om geen rekening te houden met andermans gevoelens.

Ik herken eerlijk gezegd niet het Plazilla dat je beschrijft. Ik lees in ieder geval weinig emotionele artikelen, waarin men zijn eigen ego etaleert om weer een nieuwe shot emotionele troost te kunnen halen. Laat staan de gevechten om een pikorde. Pikorde? Er is hier inderdaad een zekere kern, maar daar blijft het dan ook bij.

En realiteitsbesef? Door te schrijven, geen emotionele artikelen, en te discussiëren met anderen heb ik toch wel aardig veel geleerd over mezelf. Niet altijd positief, hoor, zo kwam ik onlangs in botsing met een ander, waar ik veel leerde over hoe ik mij gedroeg in een conflict.
Zolang je eerlijk bent, en geen masker draagt, is deze wereld niet echt een illusie. Of ik deze woorden spreek of typ maakt toch niet veel verschil? Het draait om de intentie.

Natuurlijk heb je ook wel ergens gelijk. Er wordt weleens met modder gegooid. Er worden tirades afgestoken, er gebeuren smerige dingen achter de schermen. Maar ik trek me daar persoonlijk weinig van aan, ik bemoei me er simpelweg niet mee en doe gewoon mijn eigen ding.
En die dingen gebeuren ook in de echte wereld, jaknikkers en moddergevechten.
Het is maar hoe je jezelf gedraagt wat belangrijk is.

Het valt me wel op dat je hard bent voor Plazilla. Je hebt haar slechte kanten goed verwoord, maar je hebt, me dunkt, de goede kanten nog niet echt ondervonden. Dat wens ik je toe.

Ik hoop dat je me kan volgen, ik heb het gevoel dat ik me niet duidelijk heb uitgedrukt. Het komt hierop neer: Ik begrijp je, en ik kan je volgen, maar je beeld van de site is niet geheel juist of onvolledig.
profiel : Ik las hier enkele dagen geleden een stuk dat er op neerkomt dat gebruikers van deze site die niets over zichzelf prijs willen geven niet welkom zijn. Waar heb je dat gelezen ? en hoe lang ben je eigenlijk al lid hier ?
Het is een goed artikel, en ik moet het dus weer met mijn zus eens zijn. Niet omdat ik haar napraat absoluut niet maar omdat ik er ook zo over denk. Ik geef mezelf niet bloot, verre van dat. Er zijn natuurlijk dingen die ik vertel om uit te leggen waarom ik reageer zoals ik doe. Maar ik vermoed dat je dat wel weet. In feite kent bijna niemand me echt hier en dat wil ik zo houden. Er wordt hier trouwens genoeg gelachen en we kunnen onzinnige lol maken. Ik vermoei mensen ook niet met mijn problemen, maar als er een paard op mijn voet gaat staan mag iedereen dat weten. Ik blijf schrijven, verhalen af en toe een serieuzer artikel en hou je vast de fotoreportages van Praag en Tsjechië komen eraan.
Wat ik nog wel wil zeggen ius dat iedereen schrijft vanuit zijn eigen waarheid. Dat doe ik en jij ook.