Bestemming

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 05 March 16:09

Eindelijk! Mijn laatste ritje voor de vakantie.
Ik rij al drie jaar van hot naar her en heb nog nooit een pakje niet kunnen bezorgen. Dagelijks wurm ik mezelf door het verkeer, kriskras door het hele land. Zes dagen per week, soms dag en nacht. Ik bezorg alles: van (waardevolle) postzegels tot mahoniehouten bureaus; zolang het maar in mijn busje past. Ik word veel gevraagd en ik lever altijd. Ik heb nog nooit mijn bestemming gemist. Waar dan ook, al moet ik helemaal naar Quatscholonië. Ik kom mijn afspraken altijd na.

de87ba3802d4ee0be56ab239a1701a54_medium.

Met een grijns schuif ik mijn - voorlopig - laatste lading in mijn busje. Volgens de bijgeleverde instructies mag ik onder geen beding het pakket openen, de auto gedurende de reis verlaten en er met niemand over praten. Ook mag ik geen lifters meenemen. Ik zou niet eens willen. Dat zijn eisen die ik zelf ook hanteer. De klant gaat voor alles!
Ik tik het adres in de Tomtom, het eindstation is in Brussel dus het wordt een lange dag. Dat is geen probleem want ik rij graag, zeker onder het genot van een goed muziekje wat in mijn geval luistert naar de naam: opera. Daarbij blèr ik vaak zo hard mogelijk mee (wel met de ramen dicht) en de tijd vliegt voorbij.
Ik neem plaats achter het stuur, controleer de spiegels, schuif een cd van Enrico Caruso in de speler en geef gas.
Onder begeleiding van een opperbest humeur, een stralende hemel en een dito zon, start ik de dag uitstekend. Na twee uur zonder problemen rijden, moet ik opeens van koers veranderen voor een overstekende vos. Noodgedwongen wijk ik uit naar de verste rijbaan waarbij ik twee wegwerkers de schrik van hun leven bezorg (inclusief die van mezelf). De slalom-actie - die in een gemiddelde actiefilm niet zou misstaan - duurde waarschijnlijk nog niet eens tien seconden, maar daarbij miste ik wel liefst drie auto’s op een haartje en twee mannen in oranje hesjes op nog minder.
De gehele coureurstunt vond overigens plaats al zingend ‘O sole mio’, al zullen de laatste klanken wellicht wat schreeuwig hebben geklonken.
Tijd om te stoppen om de gemoederen te sussen heb ik niet dus kar ik met dezelfde snelheid door. Ik ben namelijk nog steeds een man met een missie. Helaas denkt niet iedereen zo gelijk want tien minuten later hoor ik achter mij een sirene.
Geërgerd kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel. Ik overleg even met mezelf en kom tot de slotsom dat het oponthoud wat mij onvermijdelijk gaat kosten, niet opweegt tegen mijn reputatie als topkoerier dus waag ik het erop en druk mijn gaspedaal tot de bodem in. Daarnaast heb ik altijd al eens willen weten of mijn busje de grens van 200 km per uur zou kunnen halen. Tot mijn genoegen kan hij dat. Zelfs nog iets meer. Mijn tomtom maakt overuren. Inmiddels zijn er meerdere sirenes bij gekomen en race ik met een heel gevolg richting Brussel. Ik verlaat de snelweg en probeer in een lokaal gehucht de blauwe lampjes kwijt te raken. Na anderhalve kilometer hobbelen op een onverharde weg waarbij zelfs de kleinste kuiltjes mijn wagen nog doen opspringen als een wild paard, duik ik een maisveld in en ploeg daar nog even verder. Op goed geluk schiet ik over een sloot en manouvreer me door een weiland vol huppelende koeien.
Mijn navigatiesysteem is intussen behoorlijk van slag. Maar ik niet. De kalmte zelve - de paar verdwaalde zweetdruppels op mijn voorhoofd tel ik niet mee - vervolg ik mijn weg. Mijn gevoel vertelt me waarheen. Politie is in geen velden of wegen meer te bekennen.
Via tussendoor weggetjes weet ik Brussel te bereiken. Vandaar neemt Tom het weer van me over en ruim voor mijn geplande aankomsttijd arriveer ik op mijn bestemming dat in een tamelijk louche buurt blijkt te liggen.
Terwijl het ontvangscomité uit een vervallen pand naar buiten komt, schalt net het laatste nummer uit de luidsprekers: ‘Ave Maria.’

Ik open de deuren van mijn busje en trek de enigszins gebutste doos met een ruk naar voren. Door de schok schiet de tape los en een kleine bebrilde man met een potlood snorretje - die ik herken als de topcrimineel die vorige week uit de gevangenis is ontsnapt - rolt half bewusteloos uit de doos. Oeps. De mannen achter mij trekken hun pistolen. Ik sta aan de grond genageld. Op dat moment klinken er politiesirenes van alle kanten en vliegt er een helicopter over. Ze hebben me weer gevonden en dit keer vind ik dat een stuk minder erg, al laat ik dat niet direct blijken.
Ik wend me verontschuldigend tot het verbouwereerde boevengilde. ‘Ik dacht echt dat ik ze had afgeschud.’ Ik haal mijn schouders op en stap heel rustig weer in mijn busje. Mijn werk zit erop.

La Palma, here I come!

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen
Hij is goed!
Briljant gevonden. Spannend, sensationeel humoristisch ... alles.
Dank je.
Oeps, hahaha, had je ze toch niet afgeschud.
Leuk ritje.
En ik had nog wel zo mijn best gedaan :)
Dank je.
Heerlijke aflevering. Ik heb er echt van genoten, zie je door het maisveld crossen en over de sloot kachelen
(Net als bij mij met een Ave Maria er in, das dan wel weer leuk) Blijkt je buit levende haven van een hoog geboeftegehalte en die heerlijk laconiek laatste zinnen, das echt smullen
Ik heb me lekker uitgeleefd :)
Dank je wel.