Elly maakt havermout (deel 1 van 6)

Door Doortje2 gepubliceerd op Thursday 05 March 11:04

Het verhaal hieronder wordt lang dus ik houd de inleiding kort.

Ik ben dus een paar dagen bij mijn zus Elly. Je weet wel: die muts die hier ook wel eens poogt te schrijven. Ik heb even afstand genomen van Plazilla, maar dit is een noodgeval.

Goed, we gaan meteen over tot de kern van de zaak.
Elly vraagt aan mij op deze zonnige donderdagmorgen: ‘Doortje, zal ik havermoutpap maken?’ Nou, dat wil Doortje wel natuurlijk! Een goed ontbijt is een knallende start voor de rest van de dag. Hoopvol kijk ik richting Elly, die actief in de keuken bezig gaat. (Op zich al een unicum)

Afijn, ze doet een kastje open, en er komt een zakje kokos uit zetten.
Natuurlijk is dat zakje open, waardoor de hele inhoud van dat zakje geheel geleegd wordt over de vloer. Jeetje, wat een ellende, want nu moet ze iets gaan opruimen en schoonmaken natuurlijk. Helemaal enthousiast pakt ze een doekje om de kokos van de vloer te nemen, maar dan valt haar oog op de inhoud van het kastje. Ze woont hier drie jaar en nu opeens gaat er een wereld voor haar open. ‘Nee, hebben we ook een staafmixer? En wat is dat? Zal ik het weggooien?’ En meer van dat soort kreten.

Na lang wikken en wegen, in de zin van: alles op het aanrecht zetten, naar de schuur brengen, weer terug halen, in de prullenbak proppen, er weer uit halen, enzovoorts, zal uiteindelijk de inhoud van het kastje ongewijzigd blijven. Maar ik wil niet op de zaak vooruit lopen.

We leven intussen een half uur verder en mijn hoop is nog steeds op de havermout gevestigd. Eigenlijk loopt het al richting lunch, maar mij is dit ontbijt beloofd en dan zal ik het als ontbijt gaan nuttigen ook!

‘Elly, de havermout?’ probeer ik luchtig als een reminder te zeggen…
“Oh ja!’

Met nieuw enthousiasme pakt ze een zakje havermout.
De helft van de inhoud van het kastje met genoemde narigheid van hierboven, laat ze acuut in de steek, en ze gaat hier wijdbeens overheen staan om culinair bezig te zijn met het bereiden van de havermout. Ze weegt 40 gram havermout af, omdat zij denkt dit nodig te hebben voor een halve liter melk. Opeens twijfelt ze. Ze loopt naar haar laptop, breekt haar benen over haar hondje die piepend wegrent, en raadpleegt het internet, waarna ze inderdaad de bevestiging krijgt dat de verhouding 40 gram: halve liter juist is.
‘Hmm.. ik moet een keer een mapje hebben om recepten in te bewaren’, hoor ik haar mompelen. Ze gaat opnieuw het bewuste kastje in en haalt daar wat verfrommeld papier uit. Ik vraag maar niets, want ik wil het niet weten. Het zouden recepten kunnen zijn, who gives a fuck.

Vertwijfeld kijkt ze opeens naar het weegschaaltje op het aanrecht, waar die 40 gram havermout in een bekertje op staat. ‘Heb ik nou het bekertje meegewogen of niet?’ Ze opent het kastje achter haar en haalt daar een schaaltje uit, gooit de havermout over, en weegt vervolgens het bekertje. Helaas krijgt ze de weegschaal niet op 0 en moet ze de handeling overnieuw doen. Jawel, ze had het goed gedaan met het bekertje, dus de havermout wordt weer in het bekertje gedaan. Het schaaltje staat nu ook op het aanrecht, waar zo van lieverlee geen centimeter ruimte meer is.

Ze kijkt weer naar het rottige kastje en ze ziet dat het doekje de gemorste kokos niet afdoend heeft weggehaald. De stofzuiger wordt als hulpmiddel gepakt en na het zuigen blijft deze daar gewoon staan. Wijdbeens over die stofzuiger, ziet ze toch opeens die placemats en tafelkleedje weer liggen, en dit keer besluit ze om deze te verdonkeremanen, voor haar man thuis komt. Ze loopt naar de afvalcontainer en komt met placemats en kleedje weer terug. ‘Nee, misschien zijn ze wel van zijn moeder’, is haar verklaring.

Toch heb ik nog steeds hoop op die havermout.
Ze gaat met nieuwe energie verder, na zich eerst afgevraagd te hebben wat ze de hele dag al in die keuken aan het doen is. Een garde! Waar is de garde als je die nodig hebt? De laatste keer lag ie in het onderste kastje maar dit keer niet. ‘Oh ja, daar ligt ie!’ Er wordt hevig geklopt in de melk en ik krijg steeds meer het vermoeden dat het haar gaat lukken.
Ze komt de kamer in en gaat aan haar computer zitten.
‘En de havermout?’
‘Komt goed, Doortje’.

Weet je,
Ik heb in de tussentijd dit geschreven en ik zit nog steeds te wachten. Ik heb geen idee of het vandaag gaat gebeuren. Ze zit nu een spelletje te spelen op het internet en mijn maag begint luidruchtig te protesteren.

 

Wat is uw advies?

Reacties (47) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als ik dit zo lees valt het met mij best wel mee, ha.
advies: vooral blijven schrijven :)
Zelf afmaken en haar niets geven....
Ik denk dat je best een geheime voorraad aanlegt, pindarotsjes bijvoorbeeld
ik geef hier in maar geen advies, wel genoten van dit artikel ;-)
Oh dear. Alsof ik erbij ben :)
Maar tja, advies kan ik ook niet geven.
Ik ben een koffiebabe en ga nu ontbijten en dat ontbijt zal zeker niet bestaan uit dat... tja, waar lijkt het op?
Elly2 tegen Yrsa
1
Het was (uiteindelijk) best wel lekker :)
Verras haar morgen nou eens met Brinta. Dat is echt lekker. -))
Weet ik, is heel lekker :)
Absoluut. Weet je wat. Ik kom met een geweldig voorstel.

Jij maakt voor mij Brinta en dat mail je maar door -))
En dan eet ik het op.
Nou, dit is a offer you can't refuse. -))
Ontbijt, havermout, opruimen, kokos, stofzuiger en internet.
Ik lees dat je inmiddels je ontbijt achter de kiezen hebt. Dat valt niet tegen, zo aan het begin van de middag.

Jouw reactie, een verhaal schrijven op nuchtere maag, kan ik dan weer wel heel goed begrijpen. De inkt kruipt immers waar het niet gaan kan.

In zaken van chaos ben ik een slecht raadgever, dus jouw vraag speel ik graag door aan de andere Plazillianen. Die zijn hier vast beter in.
Behalve ik. -))
Ik word af en toe zo moe van mezelf! Nu het zo duidelijk 'op papier' staat, begrijp ik eindelijk hoe dat komt :)
Zou je denken?
De inkt kruipt inderdaad waar het niet gaan kan ;)

Dat ik dit stukje schrijf (dat nergens over gaat en binnen 10 minuten klaar is) is even ontspanning. We hebben gelachen, en niet zo zuinig ook.