Sociale proef, en hoe zou ik gehandeld hebben?

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Thursday 05 March 10:25

Deze Jongen Ligt Alleen En Bijna Bevroren Op Straat. Pas Na 2 Uur Gebeurt Er Iets Magisch!

Gisteren bekeek ik een filmpje via Facebook, in hoe verre het filmpje klopt en of het wel of niet in scene is gezet weet ik niet. Tegenwoordig is het toch allemaal afwachten. Maar het filmpje raakte me en zette me aan het denken. Ik zal in het kort omschrijven waar het overging. Het was een proef wat er gedaan werd hoe sociaal mensen zijn ten aanzien van hun dakloze medemens. In dit geval hadden ze een tiener jongen uitgekozen ik schat van een jaar 14 of 15. Slecht gekleed, met en T-shirt vol gaten en een kapotte spijkerbroek, het was koud de rest van de mensen hadden dikke jassen aan. De jonge had een kartonnen bord bij zich met een tekst erop dat hij dakloos was en vuilniszak. Hij probeerde aandacht te trekken, maar alle mensen liepen hem zomaar voorbij. De jongen had het koud hij ging tegen het laatst in de vuilniszak liggen om een beetje warm te blijven, maar nog stopte er niemand om hem te helpen. Volgens de makers van het filmpje duurde het twee uur voordat er iemand aandacht aan hem bestede. Dit betrof een man die zelf ook dakloos was, hij deed zijn jas uit en deelde die met de jongen, en hij ging een gesprek met de jongen aan hoe het kwam dat die dakloos was. Deze man zei; 'Dat dakloze elkaar moesten helpen in geval van nood.' Hij deelde zijn laatste geld met de jongen. Toen kwamen de onderzoekers te voorschijn en gingen een gesprek met deze man aan. Tot zover het verhaal.

Nogmaals ik weet niet of het echt was maar het filmpje raakte me op vele manieren, ten eerste de hardheid van de andere mensen die gewoon door liepen. En dat het uiteindelijk een andere dakloze was die hulp bood. Het deed me denken aan het verhaal uit de bijbel van de barmhartige Samaritaan. De gene waar je het minst van verwacht en zelf niets heeft de gene is die helpt, mededogen heeft. Het zette me aan het denken, wat zou ik gedaan hebben? Zou ik geholpen hebben? Of was ik net als de rest gewoon doorgelopen? Uit angst, want is deze jongen te vertrouwen? Het zijn mijn zaken niet, iedereen heeft problemen. Wat moet ik hier aan doen? En hoe moet ik het aanpakken als ik hem zou helpen? Zou ik hem mee durven nemen naar huis? Hem een slaapplaats aanbieden? Terug komen met een oude jas? De politie bellen die moeten het maar oplossen. Eerlijk gezegd ben ik hier zelf nog steeds niet uit, omdat ik zo'n situatie nog niet meegemaakt hebt. Ik weet niet wat ik zou doen. Tuurlijk liet ik mijn gedachten hierover gaan, vermoedelijk zou ik toch een gesprek aangegaan zijn. En dan? Ik blijf hier over nadenken. Want ik weet pas echt wat ik zou doen wanneer ik zo iets meemaak.

Verder was ik verbaasd dat iemand hier vrijwillig aan meewerkt, je hoorde de jongen gewoon klappertanden. Hoever ga je om te kijken wat mensen doen? Is het verantwoordelijk om zo'n kind (omdat volgens de filmmakers het 2 uur duurde voordat iemand hielp) zo lang te laten blauwbekken gewoon om iedereen te laten zien dat mensen eigenlijk helemaal niet zo sociaal zijn? En ik begreep ook dat één van de onderzoekers de broer van de jongen was. Laat je zolang je broertje in de koude staan? En hoe sociaal ben je dan zelf als onderzoeker? Waar ligt dan de grens? Wat vinden jullie? En wat zou jullie gedaan hebben wanneer je zo'n jongen zag?

Hier het filmpje voor de gene die het zelf willen zien. https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5CwCvpEMEJU

Angel light

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Even een gesprek aan gaan is denk wel gepast.
Ja dat dacht ik ook.
Ik zelf zou deze opname wel durven draaien. Zeker als je ziet wat er voor een impact uit voort komt. Het is een bijdrage leveren aan het zichtbaar groot Maatschappelijk probleem. Maatschappelijk autisme en individualisering zijn daar de steekwoorden bij. Ik had jouw woorden nog niet helemaal gelezen maar de barmhartige Samaritaan schoot ook gelijk door mijn hoofd. Als ik zelf zo iemand op straat zou vinden zou ik die bij onze opvang van de kerk brengen. Warmte, (naasten) liefde en normaal eten zijn dan welkom. En daar wordt verder gekeken om mensen uit een isolement of moeilijke omstandigheden te halen. In combinatie met Sociaal werk en de gemeente.
Ja dat begrijp ik, maar vind je zelf ook niet dat 2 uur erg lang is? In deze koude? Maar ik ben het met je eens dat je soms zulke dingen moet doen om mensen wakker te schudden. Ja daar deed het mij ook aan denken.
Je weet het niet - maar die twee uur kan fictief gebruikt zijn???? Film en journalistiek kan ook veel manipuleren! (helaas) xx
Ja dat begrijp ik, maar stel dat het echt 2uur is, vind je het dan nog verantwoordelijk? XX
Nee- totaal onverantwoordelijk!!! x
Het egoïsme en empathische onverschilligheid viert hoogtij in onze maatschappij! Goed geschreven artikel en een interessant thema:-)
Hoef het filmpje niet te zien. Politie bellen is geen optie, want er gebeurd niks strafbaars.
Probleem is dat er nogal wat drugsverslaafden zulke dingen ook doen, met het risico dat als je ze helpt ze je niet meer met rust laten en als je ze mee naar je huis neemt ... ze daar jatten wat ze maar kunnen jatten. Dat is een vaststaand feit. En dat schrikt mensen af om dus zo'n jongen te helpen.
Waar moet je mee helpen? Met geld? Voor wat .... drugs? Al zegt zo'n jongen van niet, dan weet je dat nog niet. Met eten? Zeggen ze niet altijd ja tegen en is maar een kleine hulp. Met onderdak? Neem jij dat risico? Ik niet. In bijna elke stad is er wel een opvanghuis en anders in de regio. Trap er niet altijd in dat het om een echt dakloos persoontje gaat. Is hard, maar je kan niet anders. Er zit teveel tuig tussen dat op andere dingen uit is.
Dus wat kun je doen? Je jas geven ... goede kans dat die persoon die gewoon verkoopt. Ben zelf verslaafd geweest en mij behandelden ze net zo als de andere mensen deze jongen behandelden. Maar ik help waar mogelijk iedereen die er recht op heeft, maar ik ben daarnaast heel voorzichtig en indien noodzakelijk keihard als ik dat nodig vind. En dan loop ik dus ook zonder te kijken door.
Een praatje aangaan? Doe ik alleen als mijn gevoel me zegt dat het goed zit. Zo niet, dan echt niet.
Ja dat bedoel ik dus. De laatste regel kan ik me helemaal in vinden,
' Doe ik alleen als mijn gevoel me zegt dat het goed zit. Zo niet, dan echt niet.' *__*
Kom een paar keer per maand in buurten waar meisjes (moeten) tippelen en daar probeer ik wel gesprekken aan te gaan, maar ook dan blijf ik uitgaan van mijn gevoel.
Vaak is dat in zulke situaties de beste graadmeter.
Nou ik zou zeker geholpen hebben.
Oké dat is nobel. *__*