Een monster op school.

Door Echteverhalen gepubliceerd op Tuesday 03 March 10:33

Het plaatje

Ik trof een malende directrice... Geen stabiele, heldere, inschattende vrouw. Al kwam ze over als een plaatje. 

Ook geen gelijke anders herkende zij mij. Maar ze strijd met me. En is steeds agressiever in haar aanpak. Verzamelt mensen. Terwijl wij dezelfde bleven en er eerder geen punt mis met ons was in gesprekken met haar. 


Volgens de huisartsen waren er geen problemen.

De kinderen hadden griep. En complicaties. En dat kan zeker nog eens een keer. M'n dochter heeft zelfs weer een virus opgelopen, op die vieze school. Dat virus gaat zeker nog 3 weken duren, wie weet maanden. Nooit eerder waren ze ooit zoveel ziek. 

Al eerder door de mangel geweest, dus ergens pakt ze dit ook aan om te katten, te gebruiken, een punt te maken, naar "haar omgeving"... Ze laat mensen binnen, zonder eerlijk weerwoord. Zegt dan niet je zou misschien beter in je eigen stad een kunnen school zoeken. Ze hoort ook niet eens de redenen binnen komen, waar ze zojuist ja tegen zei. Als jij dit goed vind, vind ik dat ook. 


En dan gaat ze malen. Op eigen houtje. Zelf denken dat ik, en zij en zij en zij... en dirigeren naar haar idee. Zonder communicatie, echt vanuit eigen beweging contact. Ze uit en stuurt een ander. Verstopt zich zelf en zet toch stiekem de volgende stap, zodra ze iemand op haar malende weg eens zo ver kreeg. Komt er vast nog een persoon die wel met haar mee wil gaan. Net stratego. alle steentjes gaan een keer om. 


Maar ze vergeet dat ze zelf de baas is en de anderen voor haar werkten. Dus niet eens zijn, maar dat moeten doen. In zekere zin, zijn ze voor haar toch al bezig... En gaande weg belanden ze in haar molen aan leugens en spinsels, en pijntjes en kwaaltjes. 


Geen eens echte mooie ronde stukken zeep, geen eigen psychische of behoefte aan lichamelijke" hygiëne" en geen eigen echt direct eerlijk contact, met nog wel haar studenten en ouders van deze kinderen. Wel beschuldigen. Niet alleen ons, maar allemaal... Een sfeertje alsof we te arm zijn voor schoolfruit. Te arm voor een goed huis. Arme zielige wezens zijn we in haar wereld. Er zit zelfs een miljonairs dochter in m'n zoontjes klas... Het was een schande de scheve weegschaal. 

Terwijl ze zelf vele klachten zou moeten kunnen verwerken, maar liet liggen. Haar plan, was haar wil en wet. Plots ook eens tegen mij, met een lang staartje, tot zelfs in de nieuwe schooldeur... Van de volgende school. Waar we gelukkig zijn... En we haar best wel eens inmiddels weg willen hebben. En vrij willen zijn. Met deze school voor onszelf. Ze is niet m'n familie, of een vriendin, die me nog eens moet zien. Maar ze wil ons nog even proeven. "Begrijpen". Beleven. 

Was er wat te beinvloeden? Er waren werkers, en er was een directrice. En er was ik. Tussen mensen die wel gelijk zijn. Om haar heen op dat lege pleintje van dat kleine schooltje, en op de nieuwe school. Ik had haar simpelweg de zorg even toevertrouwd, omdat ze eens vertrouwd over kwam. En kinderen naar school moeten. 

Maar vergeet nooit. De zorg die je uit handen geeft, maakt zo'n maler een wederhelft in gesprekken. Ze bepaalt 50% mee over het onderwijs. De rest verzon ze er zelf bij... 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.