De ontketende burger III

Door Marcker gepubliceerd op Monday 02 March 20:29

III
VREEMD zijn de wegen der voorzienigheid. Net nu ik vrede had genomen met het vooruitzicht dat ik, door mijn onstuitbare dadendrang, de rest van mijn leven in bewuste eenzaamheid door zou brengen, hebben mijn acties een onverwachte, hoopvolle wending in mijn leven teweeggebracht.

Het begon bij de supermarkt. Terwijl ik in de rij stond met mijn karretje om af te rekenen, telde ik, naar goede gewoonte, het bedrag op van mijn met zorg uitgekozen levensmiddelen.

  • een zuurdesem brood – klein
  • een pakje falafel
  • een blikje kitekat – tonijn
  • zoutloze boter
  • een groene ananas en
  • een warmwaterkruik – de winter is in het land.

Terwijl ik in de weer was met mijn koperen muntjes wou een vlotte yup met een paardenstaart die enkel een doosje tissues vasthad, mij voorbijsteken. Mijn vroegere ik zou zonder morren laten betijen, maar de brave man wist niet dat hij op het punt stond mij, de anonieme maatschappijterrorist, voor te steken. Ik maakte me breed en zei tegen niemand in het bijzonder, ‘ondanks de crisis is het toch nog goed druk! Wie had dat gedacht? Gelukkig ben ik tenminste op tijd vertrokken thuis.’ Ik rook bijna de verschroeide rubber van ’s mans schoenen toen hij ter plaatse afremde.

Vanuit een ooghoek zag ik een minzaam lachje van de kassierster die het blijkbaar wel kon smaken dat zo iemand eens op zijn plaats werd gezet. Ik was aan de beurt en glimlachte breed naar haar. Gelijk ging mijn hartslag in overdrive en voelde ik een vreemde gewaarwording. Een nest vlinders ging tekeer in mijn buik. Achter die grote bril en het haar dat achter haar oren was gestreken, zag ik het mooiste paar ogen dat ooit mijn blikveld had gekruist. Wat gaf het dat ze een schattig, donzig  puistje op haar bovenlip had? Wat kon het mij schelen dat ik tevergeefs naar een welving zocht onder haar te groot uitgevallen firmahemd? Ik voelde direct een verwantschap, alsof onze zielen reeds in een innige verstrengeling gewikkeld waren.

Ik telde opzettelijk traag mijn centjes om zo lang mogelijk van haar aandacht te kunnen genieten. Zij op haar beurt deponeerde diezelfde centjes met zulk een uiterste precisie in haar geldlade, dat de stiptheidsacties van de stakende douaniers in Zaventem maar zielig amateurswerk leken. Een en ander begon de steeds aangroeiende rij achter mij op de heupen te werken en een stem waarvan ik de eigenaar niet zag, wegens te klein, te dik en waarschijnlijk te lelijk, vroeg, ‘gaat dat niet wat sneller?’ 

Deze daad van verbale agressie was gericht tegen de caissière, die gelijk met een rode kleur een paar versnellingen hoger schakelde. En toen zei ik, terwijl ik met een ongenaakbare blik de rij schouwde, ‘wij hebben allemaal meer tijd dan deze juffrouw!’ Het bleef stil, muisstil, en ik zag ongemakkelijke blikken alle kanten uit schieten. Ik keek weer in die zalige kijkers van de kassierster en wat ik zag benam me haast de adem: pure bewondering! Ze overhandigde mij het kasticket en streek even met een vinger in mijn handpalm, die ik trouwens de rest van de dag niet meer gewassen heb.

Met ongeduld kijk ik uit naar volgende zaterdag, als het weer tijd is om mondvoorraad in te slaan. Mijn kat is wat van slag en verstopt zich de hele tijd onder de zetel, waarschijnlijk vanwege mijn voortdurend geneurie. Emoties waarvan ik het bestaan niet vermoed had staan ongeduldig in de rij om zich aan mij te openbaren. De falafel smaakte verrukkelijk bij het brood, kortom, even is de wereld perfect. Ik heb gestreden en werd beloond. De wereld ligt aan mijn voeten. De anonieme maatschappijterrorist wordt herkend door zij die er oog en hart voor hebben.

Ik heb haar naamkaartje gelezen. Er stond Rob op. Dat moet ik de volgende keer toch even ophelderen. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.