Patronen tekenen zich af

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 02 March 08:12

Weggezet worden als aasgier is niet zo’n groot probleem. Zelf gebruik ik ook beeldende taal. Uitgescholden worden is een peulenschil vergeleken bij uitgesloten blijven. De angst die deze roofvogel vertegenwoordigt is echter zeer veelzeggend. Het moet vreselijk zijn om op je vijfendertigste nog te denken dat je moeder je vernietigen wil. Ik weet uiteraard dat die angst onzinnig is, doch daar koopt mijn dochter niets voor. Wie er, al lang volwassen, nog van overtuigd is dat vrouw die je baarde zulke kwade bedoelingen heeft lijkt mij reddeloos verloren.

af2257db6c6a4fc1fff1367c1a0b4612_medium.

Er op wachten?

Alle voor mij kenmerkende hoop, positieve inzet opnieuw laten verdraaien?Nogmaals op mijn bek gaan? Er is voldoende geduld en begrip getoond. Constant heb ik flexibel grenzen verlegd. Na de gesprekken bij Niek begreep ik hoe verloren een kind is dat zich op haar tweeëndertigste nog door woedende afweer laat leiden. Ze voelt zich aangevallen door wat anders is dan zij. Dat is veel, zo niet alles. Waarom zou ik dan nog in haar buurt willen zijn? Weggehoond ben ik echt wel voldoende. Eerst door mijn ex, die aan de hand van die dominante nieuwe liefde, mijn trouw bedonderde. Daarna deed zijn dochter het nog eens dunnetjes over. Voor mensen zoals ik is het onmogelijk om zulke rare streken echt te begrijpen, al was ik ze gewend van mijn moeder.

De waarde van de waard 

Mijn vader heeft me voor hen gewaarschuwd.
”Meiske, jij bent eerlijk, maar dat zal niet iedereen je in dank afnemen. Dergelijk volk zal je aanvallen en er zullen lieden komen die jou zelfs de schuld geven van wat ze zelf op hun geweten hebben. Let dan goed op, want zo leer je hen kennen.” Ik kon hem niet geloven toen hij, bij die gelegenheid, ook dat verhaal vertelde van de waard die de gast beschuldigde van diefstal, zonder dat dit bewezen was want getuigen die hem op heterdaad hadden betrapt, waren er ook niet. Ik was ervan overtuigd dat eerlijkheid natuurlijk altijd winnen zou.

Naïef

Zeker, maar dat mag je op je tiende ook nog wel zijn. Toen mijn man me zeventien jaar later vroeg of ik wel zeker wist dat ik zijn kind verwachtte, galmde mijn vaders stem opnieuw door mijn hoofd. Nu hoorde ik hem wel degelijk. Vanaf dat moment begreep ik: Wie mij idiote vragen stelt kon wel eens geen rein geweten hebben. Voor de baby die hij bij me achterliet om zijn egocentrische geluk na te jagen, maakte het vier jaar lang geen enkel verschil. Ze hechtte zich zonder problemen aan mij. Ze werd een echt pappa's kindje in de 43 dagen die hij in bijna vier jaar voor haar zorgde. Dat sprookje eindigde met een oerknal toen haar held trouwde met de vrouw die de belofte aan mij na kwam en zijn verleden opruimde.

Het patroon

d56c6ad0452383ef97245222b3203c9d_medium.

Dat ze nog steeds onbewust wordt geregeerd door de ongelooflijke geestelijke warboel die haar vader scheldend creëerde, is keer op keer bewezen. Juist omdat hij niet terug kwam, werd de aangerichte schade niet hersteld. Ze heeft zijn wrede methode en bijpassende wereldvreemde zelfbeeld automatisch over genomen.
Ze had het als kind uiteraard zelf niet door, maar het patroon tekent zich door de tijd wel af. Telkens als bij M****, een doorbraak dreigde, ze op het punt stond haar weerstand los te laten, sloot ze zich af en kroop in haar hoofd waar kennelijk een betere wereld bestond.

  1. Op haar vijfde knikte ze enthousiast toen ik vroeg of we zouden proberen het contact met pappa te herstellen: De brief lag al klaar, EmjE had toegezegd haar te brengen, maar ze durfde ineens niet meer en ik beloofde haar ieder jaar te vragen of ze er dan al wel het lef voor had.
  2. Dramatherapie leek een prima remedie en langzaam maar zeker werd ze rustiger, blijer, weer meer kind. Ze leek beter in haar vel te komen: het tweede seizoen weigerde ze er naar toe te gaan en geen enkele therapeut kan een kind helpen dat zo stug weigerde als zij.
  3. Ze was tien toen ze geconcentreerd een film bekeek waarin een man zijn gezin terroriseerde. Schrijnend hoe respectloos hij zijn vrouw behandelde.
    “Bah, wat een nare man,” liet ik me ontvallen.
    ”Wat? Hoezo? Hoe kom je daar nou weer bij?” Het klonk kleinerend, zoals haar vader en mijn moeder me vaak neer probeerden te halen.
    ”M****, toch. Wat die man doet mag echt niet! Zo hoor je niet om te gaan met de mensen waarvan je houdt,” was ik me van geen kwaad bewust en dat ze woest zou worden had ik helemaal niet verwacht.
    ”Oh nee? Nou, jij bent anders echt niet goed wijs. Die vrouw en die kinderen hadden aardiger voor hem moeten zijn.” Ze was zo zeker van haar zaak dat het hart mij meteen alarmerende door het hoofd bonkte en ik ging er speciaal voor zitten, wat ze erg vervelend vond. ”M****, natuurlijk niet. Die vrouw doet helemaal niets verkeerd en haar man hoort niet te slaan of te schreeuwen. Een vader mag niet altijd gillen tegen de kinderen. Dat is niet lief of zorgzaam toch?” Ze bekeek me kwaad, alsof ze zat te overwegen welke straf ik verdiende.  “Je ziet toch hoe bang de kinderen daarvan worden?” vroeg ik nog, maar ze was niet bereid er nog over te praten. Dat was de eerste keer dat ze me wegwuifde en overduidelijk niet voor rede vatbaar was. Misschien was ze toen nog beïnvloedbaar, maar ik kreeg haar met geen tien paarden naar de kinderpsycholoog, die ik naar aanleiding hiervan had opgezocht. Wist ze toen al niet meer wat van haar, paps of mij was?  

De omgedraaide wereld

Op haar twaalfde werd ze woedend omdat ik, zoals ieder jaar, vroeg of ze er nu misschien aan toe was haar vader te ontmoeten, “want nu hebben zij al jaren kinderen en het zou zo leuk zijn voor je als je-,”
“Hou eindelijk eens op met dat domme gedoe! Ik wil het niet. Klaar af en je hoeft het me ook nooit meer te vragen.”
Ik raadde haar aan hem dan tenminste op zijn verjaardag een kaart te sturen, maar toen was het hek van de dam. Ze bekogelde me met de intens dodelijke blikken, die later permanent bleken te zijn. “Hoe durf jij eigenlijk zoiets smerigs voor te stellen? Wat gemeen! Zie je wel, jij hebt ze gewoon niet allemaal op een rijtje.” riep ze voor mij volkomen onverwacht en ik zat haar waarschijnlijk wezenloos aan te staren, met de mond vol tanden.
”B**** stuurt jou met je verjaardag toch óók een kaart? Daardoor weet je dat je een zus en broer hebt. Hoe moet hij weten dat jij aan hem denkt als jij nooit iets van je laat horen?”
”Jezus, mens, je denkt toch zeker niet dat ik zijn kinderen in gevaar wil brengen?”
“Hoe kan een verjaardagskaart een gevaar zijn voor hen?”
”Ach jij, wat snap jij daar nou van.” Het kind dat ooit zo geweldig kon detecteren en op haar derde al feilloos oorzaak en gevolg herkende, was volkomen overwoekerd door woede die zich aan alle kanten naar buiten vrat en ik wist inmiddels zeker dat ze onnatuurlijk aan paps vast gebakken zat.

De doorgedraaide wereld

Ik snapte inderdaad niets meer van wat haar bezig hield. Die middag, vier jaar later, zat ik in het kantoor de boekhouding op orde te brengen toen haar mentor van school belde, zoals dat te doen gebruikelijk is. Hij liet weten dat ze er met de pet naar gooide sinds ze verliefd was. Een uur later stapte ze met C. volkomen hyper het atelier binnen. Natuurlijk sprak ik haar er op aan dat de mentor had gebeld. Ze stond midden in het atelier met haar handen te wapperen zoals mijn moeder dat deed zodra ze de controle over een situatie dreigde te verliezen.
​Happend naar adem stootte ze haar vriendje aan die tenminste nog schuldbewust, maar met gebalde vuisten, naast haar stond. “Nou ja zeg C. Wat zei ik je? Nou zie je het zelf ook eens,” werd ze kwaad en sprak in raadselen. Hij knikte nog verbaasd waarna ze het op een schreeuwen zette alsof ze op de markt de laatste vis van de hand wilde doen.
“Jij smerige heks. Zie je wel, ik heb het altijd al geweten, maar nu is het bewezen. Wat ben jij een kreng, zeg. Je bent het meest onbetrouwbare wijf dat ik ooit ontmoet heb.” Voordat ik haar erop aan kon spreken draaide ze zich om, greep C. bij de hand en vertrok op hoge poten naar haar kamer. Hij keek nog even om, maar ik zag geen verontschuldiging op zijn gezicht. Hij bewonderde het dat ze zo’n grote bek op had durven zetten? Mijn onbetrouwbaarheid was bewezen? Omdat haar mentor had gebeld? Weer werd in woord en gebaar duidelijk dat eenvoudige logica in haar wereldbeeld niet voorkwam, dat ze koste wat kost het laatste woord hebben moest. Het kind dat ooit zeer gevoelig aanvoelde wie er betrouwbaar waren had deze gave totaal uit het oog verloren, afgezworen en ze paste alles perfect in haar dominante wantrouwige straatje.

De wereld op de kop

Na al haar ervaring binnen relaties, met vrienden, studie en het werk in de buitenwereld is het tijd dat B****'s dochter verder kijkt dan haar wijsneus lang is. Ze hoeft bij mij echter géén schuldige te zoeken en haar verwijten laten me koud. Haar verloren zekerheden waren op haar vijfde duidelijk. De gebeurtenissen die daarvan getuigen staan als schreeuwende alarmlampen in mijn hart. Een kind van vijf weet nog niet wat ze met haar wijsneuzigheden en boze reacties verklapt. In de twaalf jaar daarna heb ik de angsten niet weg kunnen nemenen, de opgelopen schade nooit kunnen helen. Niets van mijn ferme zelfverzekerde persoonlijkheid is sterk genoeg gebleken. Ze leerde niet opnieuw vertrouwen. Ik ben een mens van vlees en bloed, géén wraakzuchtige perfectionist, heb zoals iedere ouder fouten gemaakt. Zeker weten, maar een gevoelloze dictator ben ik nooit geworden. Van mij kan ze dat niet hebben overgenomen. 

Wordt vervolgd: Versplinterde Spiegels

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ze aanbid haar vader die op een hoge sokkel staat met naast hem de andere kinderen. Terwijl zij op haar knieën omhoog tuurt en verblind door de zon hem alleen vaag en stralend ziet.

Ik kreeg me daar even de kriebels bij haar commentaar over die filmvader.
Ja, ik kreeg daar ook de kriebels van, toen was het wel duidelijk dat er één en ander niet was zoals het hoorde
Ik ga snel verder naar het vervolg.
Jezus, mens, je denkt toch zeker niet dat ik zijn kinderen in gevaar wil brengen .... wil ze hiermee 'bewijzen' dat ze haar vader liefheeft?? Of is het juist anders en heeft ze schrik van zijn reactie??
Ze herinnert zich maar al te goed de scenes van vroeger .. toen hij haar kwam afhalen en schreeuwend door je huis vloog!

Zullen haar ogen OOIT open gaan?? Of blijft ze hardnekkig in haar standpunt? Triest, triest ...
Ik merkte dat ze hem echt altijd verdedigde en beschermde, alsof ze met hem getrouwd was, een klassiek geval foute binding
Niet te geloven hoe die foute binding vastgeroest is!!!
Ik denk te begrijpen waarom ze zich zo vaak terugtrekt als er vooruitgang komt in haar ontwikkeling. Omdat ze bang is om te veranderen, van gedachten over haar vader te veranderen, die confrontatie die nodig is voor een doorbraak, kan ze nog niet aan en dus trekt ze zich liever terug. Dat is althans mijn verklaring.

”Jezus, mens, je denkt toch zeker niet dat ik zijn kinderen in gevaar wil brengen?”
Dit is een belangrijke zin! Nu begrijp ik waarom ze vroeger geen contact met hem zocht. Ze durfde niet zijn leven overhoop te halen, vreesde dat hij dan opnieuw zou gaan schreeuwen of iets dergelijks.

Het ziet ernaar uit dat ze zijn agressie verward heeft met liefde...

Ik denk trouwens dat er ooit wel een ontknoping komt in die vreselijke warboelige patroon in je relatie met je dochter. Ik denk dat in het leven zulke zaken nooit onopgelost blijven. Natuurlijk, je kan het uitstellen, en je dochter probeert dat, maar iedereen verandert nu eenmaal vroeg of laat, en er kan geen verandering zijn, zonder een doorbraak of confrontatie.
Die confrontatie weigert ze en dus... tegen de tijd dat ik dood ben is het te laat en ik vind dat het nu van haar moet komen
Dat begrijp ik. Nu, misschien is dit volkomen misplaatste troost en ik excuseer mij op voorhand, maar als zij dit niet in haar huidig leven oplost, zal ze het meenemen en het dan hopelijk met jou oplossen in een volgend leven.
Ik geloof niet echt in een puntensysteem als karma, maar ik geloof wel dat onopgeloste zaken met ons meereizen als we sterven en wedergeboren worden.
Ben ik helemaal met je eens. Het lot is niet voor niets zoals het is. Ik ben blij met jouw reacties. Ook omdat je deze stijl van schrijven kennelijk makkelijk vind dan die van vroeger? Of jij bent er zelf in gegroeid... want ik geloof echt dat je pijlsnel gaat in je ontwikkeling. Heerlijk joh.
Jouw stijl is iets waaraan ik elke keer bij het begin van de lezing moet wennen. Toen ik na mijn lange pauze je weer las, dacht ik bij de eerste stuk: 'Verdorie, zo vol gevoelens en zo weinig beschrijvingen.' Maar ik wen daaraan, en je hebt veel verstand van hoe je een verhaal in elkaar moet zetten. Stuk na stuk verhoog je vakkundig de spanning en je beschrijft de persoonlijkheid van je dochter zo raak.

Wat ook helpt is dat dit eerder als een verslag aanvoelt dan een verhaal. Voor een fictief verhaal zou ik veel meer moeite hebben met je stijl, denk ik.

Dank je, al vind ik dat het nogal wat traag gaat. Maar ik ben ongeduldig. :)
De gebeurtenissen die daarvan getuigen staan als schreeuwende alarmlampen in mijn hart. Deze zin waaruit je begrip en liefde voor haar toont is de liefde die zij niet ziet helaas, hard hoe jij in de wereld van haar beleving zo die modderstroom elke keer over je heen gegoten krijgt.

Stiekem denk ik zo een geval wel is, komt dat omdat zij het tegen jouw durft te doen omdat ze jouw ergens als enigste toch wel vertrouwt en in haar onderbewust zijn je liefde als houvast heeft, omdat ze ergens je verdraagzaamheid merkt. ook al zou ze dat nooit toegeven?

Of is dat een stille hoop, omdat ik het je zo gun dat ze je geduld en liefde ergens opgemerkt zal hebben? X
na nog weer eens een poging, maar dat lees je de volgende aflevering pas, heb ik afscheid genomen van het idee dat zij te genezen is, want dat zal ze zelf moeten willen/doen.
Op zo'n jonge leeftijd zo tegen je te keer gaan.... Ik ervaar het als schokkend.
Ik ervoer dat ook zo...maar haar bereiken? Dat lukte niet. Ik noem het niet voor niets soms een slijtageslag
Wat zij tegen jou durft te zeggen, dat hoefde ik thuis niet te flikken. Mijn kind bij mij ook niet.
Dat ging mij uiteraard ook véél te ver. Zoiets behoort een kind aan te voelen want wie hakt de hand af van wie je voedt? Praten met een gesloten kluis is echter onmogelijk.
Het is ook zo tekenend in welke situaties ze zich zo liet gaan. Ik hoop dat ze er ooit van doordrongen raakt dat angst aanjagen niet hetzelfde is als respect afdwingen.
Als ze een hondje was, zou ik haar denk ik een typische 'angstbijter' noemen.
Ja of zo'n trillend gevalletje op te dunnen pootjes