De onweerstaanbare billen van Eline

Door Appelpit gepubliceerd op Sunday 01 March 22:47

Kort-verhaal over een geheimzinnige opdracht

‘Douchen?’
Ik kijk de vrouw verbaasd aan.
‘Dat heb ik vanmorgen al gedaan hoor! Ruik maar, zo fris als een hoentje.’
Ik steek allebei m’n armen in de lucht en doe lachend een stap in haar richting.
‘Daar gaat het niet om,’ zegt ze serieus.
‘Het is een desinfecterende douche. Als je klaar bent moet je dit aantrekken.’
Ze geeft me een doorzichtig pakketje met iets lichtblauws er in. Ik wil het meteen openmaken, maar ze slaat paniekerig mijn hand weg.
‘Niet hier openmaken! Je moet er eerst mee door de douche en door de sluis!’

‘Door de douche’ zei ze. Dat klinkt niet echt als een relaxte douchebeurt en dat ís het ook niet. In de spierwitte cabine moet ik op een paar rubberen voetstappen gaan staan en dan sproeit er van alle kanten water op m’n lijf. Het stinkt naar ziekenhuis. Het plastic pakje moet ik vasthouden.
Daarna word ik droog geföhnd en moet ik door een sluis naar een kleedhok. Daar mag ik de kleren uit het plastic halen. Een belachelijke, lichtblauwe overall met een capuchon, een paar sokken en witte sneakers. Geen onderbroek… Langzaam trek ik de kleren aan. Ik voel me een idioot.

10e008a8555e2d5fc6d4fd09e826be87_medium.

Ik heb er al bijna spijt van dat ik deze klus heb aangenomen. Maar het betaalt goed en het valt de laatste jaren niet mee om rond te komen met m’n eigen vervoerbedrijfje. Dus ik haal m’n schouders op en doe de deur tegenover de sluisdeur open.

Ik weet niet wat ik verwacht had, maar niet dat ik in een soort doorzichtige vliegtuigslurf terecht zou komen. Door het plexiglas zie ik de serieuze dame van daarnet. Als ze me ziet, begint ze in een microfoontje te praten en ik hoor haar stem boven me uit een speakertje komen.

Ik moet doorlopen naar de volgende ruimte, zegt ze, en dan in de auto stappen.

In de auto stappen? Nieuwsgierig loop ik naar de witte deur aan het eind van de glazen tunnel en doe die open. Daar, in een lege, lichte hal, staat de auto. Het is een ruime stationcar en als ik het portier open, zie ik dat hij is ingericht als een soort kleine kampeerwagen. Er staat een grote doos in met flessen water, een thermoskan, verpakte sandwiches en nog meer etenswaren. Er is geen passagiersstoel, zodat je vanaf de bestuurdersplaats makkelijk overal bij kunt. Achter de doos levensmiddelen staat een geheimzinnig, zwart kistje met bovenin twee rijen kleine gaatjes. Zou dat het pakketje zijn dat ik moet bezorgen?

21242b0845bad27ec58283c16861bb40_medium.

Terwijl ik het interieur van de auto sta te bekijken, klinkt er een zacht klikje, gevolgd door geruis. Uit een speaker in het dashboard komt een mannenstem.

‘Wilt u de deur van de auto sluiten alstublieft?’

Ik doe het en meteen hoor ik aan alle kanten een geluid alsof de boel vergrendeld wordt. Ik voel aan het portier en het kan inderdaad niet meer open.

‘Wat krijgen we nou?’ zeg ik kwaad. ‘Waarom sluiten jullie me op?’

‘Een veiligheidsmaatregel’, zegt de stem. ‘Het is u bekend dat u de auto niet mag verlaten voordat u in Griekenland bent. U heeft daarvoor getekend en het is heel letterlijk bedoeld. U blijft ín de auto tot u binnen bent in Nea Karvali om de zwarte kist af te leveren.’

‘Maar als er nou iets gebeurt,’ protesteer ik. ‘Als de boel in de fik gaat of zo… dan moet ik er toch uit kunnen!’

‘Er is een noodvoorziening’ De stem legt me uit waar ik onder een klepje een verborgen hendel kan vinden om de deuren te openen. Tot drie keer toe herhaalt hij dat het alleen in noodgevallen mag en dat ik dan onmiddellijk contact moet opnemen. In de auto is alles aanwezig dat ik nodig kan hebben tijdens de rit van zo’n 24 uur. Zelfs een chemisch toilet.

Ik vraag me af waar ik eigenlijk precies voor getekend heb. Het hele pak papier heb ik even vluchtig bekeken voordat ik er mijn handtekening onder zette. Eigenlijk had ik voornamelijk aandacht voor het vette bedrag dat de klus zou opbrengen. Ik ben niet zo’n lezer…

2500 kilometer lang in de auto blijven. Daar had ik niet op gerekend. Nou ja, over een week ben ik terug en dan hoef ik me voorlopig niet druk te maken over geld!

‘Geen vragen meer?’ zegt de stem nadat hij het hele interieur van de auto heeft uitgelegd en nog een preek heeft gehouden over het belang van de missie. ‘Dan wens ik u een goede reis.’

De muur voor me blijkt een roldeur te zijn, die nu langzaam open gaat. Ik zet de motor aan en rij de zonnige ochtend in. Op naar Nea Karvali.

6140d8395ecc02d688ea4230d30d56ed_medium.

Ik ben de stad nog niet uit als ik Eline zie. Ze steekt vlak voor m’n neus over en loopt over de stoep in mijn rijrichting. Ik kijk naar haar hooggehakte benen onder het korte rokje en naar haar billen die onweerstaanbaar wiegen bij elke stap. Altijd een zwak gehad voor Eline. Ik wist dat ze hier in de stad woonde, maar dat ik haar hier nu zomaar zie lopen … Achter me wordt getoeterd. Het stoplicht is op groen gesprongen. Langzaam rij ik langs de stoep en zonder er bij na te denken druk ik op het knopje om het raam te openen. Er gebeurt niets.

De frivole zin die ik voor Eline bedacht had, stokt in mijn keel en ik vloek. Opgesloten! Nijdig trek ik op, maar vijftig meter verderop draai ik de auto naar rechts een zijstraat in en stop. Door het raam zie ik haar snel op me af lopen. Pas als ze vlakbij is ziet ze me. Ik zie de verrassing op haar gezicht, maar meteen daarna betrekt ze. Ze wijst met een zenuwachtig gebaar op haar horloge. Toch stopt ze voor mijn autoraam en wacht tot ik het open.

Fuck, denk ik. Wat kan mij het ook schelen! Ik open het klepje waar de noodhendel achter zit en haal die over. De deur springt op een kier en ik duw hem verder open om uit te stappen.

‘Sorry sorry sorry!’ roept Eline en gooit haar armen in de lucht. ‘Ik vind het zó leuk om je te zien, maar ik ben op weg naar een sollicitatiegesprek en ik ben LAAT!’

Voordat ik iets terug kan zeggen, slaat ze haar armen om me heen, kust me vluchtig op mijn mond en loopt dan om de auto heen en gaat bijna rennend op weg naar haar afspraak.

a1096fc5e0166777f0d9cff2bdddcfa8_medium.

Terug in de auto zie ik haar mooie billen verdwijnen in een portiek verderop. Ik trek de deur dicht en hoor weer overal geklik van sloten. Een beetje ongerust bedenk ik dat ik de auto niet uit had mogen gaan en dat ik volgens de regels nu contact op zou moeten nemen. Maar wie zal het weten en wat zou die ene minuut nou uitmaken? Ik besluit het voorval te vergeten en gewoon weer op weg te gaan. Misschien maar beter dat Eline geen tijd voor me had, hoe spijtig ik het ook vind. Ik zou haar vast iets verteld hebben over mijn leuke opdracht die me zoveel geld gaat opleveren. En dat ik er ab-so-luut niet over mag praten heb ik nog wel opgepikt uit de preek van de stem.

De rest van de dag ben ik voornamelijk aan het rijden. Met af en toe een pauze om iets te eten of om onhandig te pissen in het chemische toilet. Ik heb besloten om me verder maar aan de regels te houden. Als ik bijna niet meer uit m’n ogen kan kijken van verveling en vermoeidheid, zoek ik een plek op een parkeerplaats om een dutje te gaan doen.

Ik schrik wakker met de gedachte dat er iets heel erg mis is. Achter in de auto klinkt een vreemd geborrel. Komt het uit het kistje? Ik staar in het donker naar de nog donkerdere plek waar het staat. Er lijkt een groenig licht omheen te hangen. In mijn binnenzak voel ik naar mijn contract. Ineens wil ik weten wat ik eigenlijk naar Griekenland moet brengen. Ik knip het lampje van de auto aan en blader door de papieren. Stond er niet iets in over de lading die ik vervoer? Ik vind een vage foto die ik nu herken als het zwarte kistje achterin.

‘De vervoerde materie moet ademen maar dient niet in aanraking te komen met de buitenlucht’ lees ik, ‘gebeurt dit toch, dan kan dit verstrekkende gevolgen hebben. Allereerst voor u als vervoerder, maar wellicht ook in wijdere kring.’

Foute boel, denk ik. Ik weet niet wat voor rotzooi er in dat kistje zit, maar misschien is het wel materiaal om een atoombom van te maken of zo. Ik wil er zo snel mogelijk vanaf zijn.

Hoewel ik pas een uurtje geslapen heb, start ik de auto en ga weer op weg.

21242b0845bad27ec58283c16861bb40_medium.

Met de radio aan rij ik stevig door. Ik houd mijn pauzes kort en ik betrap me er steeds vaker op dat ik in de achteruitkijkspiegel zoek naar het zwarte kistje. Het borrelt niet meer en het ziet er doodnormaal uit. Steeds als ik iets te eten pak uit de doos, inspecteer ik het kistje. Is er iets bijzonders aan te zien? Ik ruik eraan maar het ruikt nergens naar. Ik probeer door de gaatjes te kijken, maar die zijn daar te klein voor. Als het niet met een metalen slot was vastgeklonken, zou ik ermee geschud hebben, maar dat kan dus niet. Er gebeurt niets. Het is en blijft gewoon precies hetzelfde kistje als toen ik vertrok. Maar het voelt niet goed. Het liefst zou ik de auto met kistje en al langs de weg zetten en er ver bij weg lopen, maar ik ben al bijna in Griekenland. Nog even en ik kan het afleveren, mijn geld opstrijken en het achter me laten. Hoewel ik me een beetje beverig voel rust ik niet langer. Ik schuif weer achter het stuur en jakker verder. Nog tweehonderdvijftig kilometer, dan ben ik in Nea Karvali.

Ik weet dat het niet verantwoord is, maar vanaf de Griekse grens neem ik helemaal geen pauzes meer. Ik rij harder dan ik zou moeten en eigenlijk is het een wonder dat er geen ongelukken gebeuren. Af en toe trekt er een grijs waas voor mijn ogen langs. Vermoeidheid? Dat moet het zijn. Ik denk er niet verder over na. Wíl er niet over nadenken.

Het is avond als ik Nea Karvali bereik. Mijn gps leidt me feilloos naar het betonnen gebouw dat ik herken van google maps. Ik voel me oneindig opgelucht als ik voor het gebouw stop. Volgens de instructies toets ik een nummer in op de telefoon die ik in het dashboardkastje vind. Er wordt opgenomen, maar ik hoor alleen onbegrijpelijk gepraat in de verte. Dan begint er verderop een lampje in de muur te knipperen en ik zie een soort garagedeur open gaan. Ik ga er van uit dat ik daar naar binnen moet en rij langzaam een sluis in. Achter me zakt de deur dicht. De kleine ruimte waar ik met de auto in sta is schemerig en ik val half in slaap terwijl het om me heen begint te suizen en brommen. Er lopen druppels over de ramen naar beneden. Blijkbaar wordt de boel grondig schoongemaakt, denk ik vaag. Dan schrik ik op omdat er voor me weer een garagedeur open gaat. Ik kan de sluis uit.

Twee mannen in dezelfde blauwe overalls als de mijne lopen naar de auto toe. Ze hebben stofmaskers voor hun mond en dragen allebei een apparaatje dat ze langs ramen en deuren van mijn auto bewegen. Ze lijken een nogal opgewonden gesprek te voeren. Dan hoor ik sloten losklikken en gebaart één van de mannen dat ik naar buiten kan komen.

‘Is de auto open geweest?’ vraagt hij in het Engels zodra ik wankelend ben uitgestapt. Hij gooit de autodeur achter me dicht.
Ik schud mijn hoofd.
‘Geen bijzonderheden onderweg?’
‘Geen bijzonderheden.’
De man kijkt me lang aan. Dan kijkt hij naar zijn collega en ze lijken elkaar woordeloos iets te zeggen.
Met een pennetje noteert mijn ondervrager iets op het scherm van zijn apparaatje.
‘Je bent vroeg. Heb je snel gereden?’
Ik knik. ‘Ik wilde er maar vanaf zijn.’
Weer noteert hij iets.
Dan knikt hij me met een neutrale blik toe en wijst op een deur verderop.
‘Je zult wel moe zijn.’
Ik knik weer.
Aarzelend zet ik een stap in de richting van de deur.
Was dit het echt? Hebben ze niets gemerkt? Kan ik gewoon gaan?
‘My money?’ vraag ik nog
‘Dat wordt morgen overgemaakt,’ zegt de man die het woord doet. Hij wijst naar de deur. ‘Go now’

Ik heb al mijn energie nodig om rechtop naar de deur te lopen; met een diepe zucht open ik deze en laat ik de ruimte met de auto en het zwarte kistje achter me. Ik ben er vanaf. Ik heb het gered. Morgen staat er een smak geld op mijn rekening en dan ga ik Eline bellen om samen een weekje de beest uit te hangen.

De gang die ik in loop, heeft aan het eind een witte buitendeur. Daarachter moet de auto staan waarmee ik naar huis kan. Ik heb een paar kilometer terug een hotelletje gezien waar ik eerst een nachtje lekker kan uitrusten. Maar híer wil ik zo snel mogelijk weg.

Er is iets met de vloer. Het lijkt wel of mijn voeten er aan vast kleven. Ik beweeg me als in een droom. Te langzaam. Als ik eindelijk de deurklink te pakken heb en naar buiten val, begint er een alarm te rinkelen. Ik ben helemaal niet buiten.

Ik ben in een wit kamertje waar alarmerende rode lampen knipperen en een oorverdovend gerinkel klinkt. Meteen ben ik weer klaarwakker. Het gerinkel stopt en dan hoor ik een vrouwenstem. ‘U bent in quarantaine. U wordt ervan verdacht drager te zijn van een nieuw, dodelijk virus. Binnen enkele uren zal duidelijk zijn of we u kunnen laten gaan of niet. Maakt u het zich in de tussentijd gemakkelijk.’

21242b0845bad27ec58283c16861bb40_medium.             21242b0845bad27ec58283c16861bb40_medium.              21242b0845bad27ec58283c16861bb40_medium.

Ergens vanuit mijn binnenste borrelt een hysterische lach naar boven.

‘De vervoerde materie moet ademen maar dient niet in aanraking te komen met de buitenlucht’ zo stond het toch in het contract … ‘gebeurt dit toch, dan kan dit verstrekkende gevolgen hebben. Allereerst voor u als vervoerder, maar wellicht ook in wijdere kring.’  

Een virus. Natuurlijk. Daarom had ik onderweg .. het was geen vermoeidheid…
Maar ik ben wel moe
Onmogelijk moe
Ik zak op de witte bank die tegen de muur staat
Alles in de witte kamer verdwijnt in een grijze waas
Ik knipper met mijn ogen

Kan ze niet meer open houden

Ik slaap

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
...U kunt schrijven mevrouw! Mooi verhaal...
Gelezen en beoordeeld.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen
Zo'n prachtig blauw jurkje zou ik ook niet kunnen weerstaan ;)
Leuk verhaal.

Ik zou wat zuiniger omspringen met de witregels. Dat leidt af.
Dank je wel. Deze lay-out krijg ik als ik plak vanuit Word. Ik zou het eerst in kladblok moeten zetten, maar dat lukt me (nog) niet op deze laptop met Windows 8. Ik ben het namelijk helemaal met je eens dat het een beetje veel van het goede is met witregels zo.
Ik heb hetzelfde. De shift + enter zou dat moeten oplossen.
Ha, dat werkt. Dank je.
Héél erg goed geschreven!!
Boeiend van begin tot slot geschreven.