Dankbaar moet je zijn, nederig en klein

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 28 February 12:43

Dankbaarheid

d65d3a9f1a7455e9933ad1a4d93bc4dc_medium.

'Dankbaar moet je zijn, nederig en klein.' zong Robert Long al in 1972, geloof ik, zes jaar voor de geboorte van mijn kind. Dankbaarheid was voor mij lang een onzinnig woord, zonder enige lading. Welk kind is dankbaar voor klappen, voor alleen gelaten worden, opgesloten zijn, gemiste troost, oneerlijkheid. Welk kind vindt het fijn wanneer het andere kind van diezelfde ouders wel telt en hij/zij niet?
Inmiddels ben ik in de zestig en woon in mijn laatste huis, waar ik onversneden en volledig gelukkig ben. Heerlijk in mijn vel beleef ik de winter van het leven in het warme domein waaruit men mij dood zal weg dragen. Ik herinner me ongelooflijk veel, tot in de smerigste details. Misschien is dat een speciale gave? Zoveel staat me nog zo helder voor de geest alsof het gisteren gebeurde.

Bang?

Kennelijk liet ik ma op dat moment beseffen dat ik niet bang voor haar was, me niets van haar aantrok, omdat ze me toesnauwde dat ik dankbaar moest zijn. 
“Huh?” keek ik verbaasd op en ze knikte heftig met die vuurspuwende ogen.
“Waarvoor? Dankbaar?”
“Voor alles wat we voor jou doen, natuurlijk!” riep ze wanhopig en haar hand kwam als vanzelf omhoog. Slaan deed ze sinds mijn vijfde niet meer en ze voelde de bui al hangen want die harde hand zweefde enkele seconden boven haar hoofd als een lamme aasgier. Een waanzinnig leeg, van alle kracht ontdaan, machtsmiddel.

Een kind houdt altijd van zijn ouders

Het is flexibel, kan veel hebben. Ik had vooral geestelijke verwaarlozing doorstaan, maar op mijn elfde klappen krijgen voor mijn eigen mening ging te ver, vond ik. Dat zal ze in mijn ogen gelezen hebben want haar hand zakte langzaam omlaag. Dankbaar? Hahah. Hoepel toch op. Een paar maanden geleden hebben jullie me laten weten dat ik er alleen voor sta. In die paar seconden zag ik het weer voor me: “Je mag worden wat jij wilt, studeren waar jij zin in hebt, maar wij gaan jou niet achter de vodden zitten zoals je broer. Iemand die niet wil is niet vooruit te branden. Wij hebben, wat dat betreft, al ons kruid aan hem verschoten.”

“Ik ben mijn broer niet, jullie hebben mij nooit hoeven stimuleren en ik heb altijd gewillig gedaan wat er van me werd gevraagd, óók alles wat Broer weigerde te doen.” kwam ik op mijn elfde in verweer als hun gelijke.
“Niets mee te maken, je hoeft op ons niet te rekenen,” baste ma en mijn geliefde pa protesteerde niet? Haar eis op dankbaarheid sloeg dáárom voor mij als de bekende vlag op een modderschuit.
“Dankbaar? Wat doen jullie dan voor mij?” vroeg ik naïef en opnieuw had ze de drang om me een mep te verkopen, nogmaals hield ze zich in.
“Ik heb mezelf niet gemaakt, ben er enkel omdat jullie het vieze kunstje deden,” siste ik en zag in haar ogen dat ze het begreep: haar macht was voorbij!.

Macht? Zonder respect?

Hoe kon het ook anders? Ze had al een paar maal onomwonden gezegd dat ze rilde van pa met zijn onuitstaanbare driften. Haar gezicht verried altijd hoe vunzig zij het vond als op tv een stelletje elkaar liefkoosde, zelfs als ze alle kleren aan hadden!
“Jullie zijn verplicht om voor me te zorgen tot ik het zelf kan,” hield ik brutaal vol. \
Ze kon me wel wurgen en ik keek onaangedaan naar de handen die naast haar bovenbenen in klauwen waren veranderd. Zonder spoortje angst zag ik die strakgetrokken, liploze, naar beneden getrokken halve maansmond en de harde inktzwarte ogen. Toch glitterde er óók een schittertje onzekerheid over haar hele gelaat en ik weet nog dat ik dacht: Ja, ma, de kruik gaat net zolang te water tot hij barst en nu is het te laat.

Ik werd linea recta naar mijn kamer gestuurd, maar dat deerde me niet. We wisten allebei dat ik haar alle hoeken van de kamer had laten zien als ze wel geslagen zou hebben en dat zij dit voorval dan niet eens aan pa zou durven verklappen.

Moeder is een eretitel

Ik zou nooit dankbaar zijn voor de verwaarlozing die zij op haar geweten had. In één van de gesprekken bij Niek zei ik: “ Mijn moeder had nooit kinderen mogen krijgen! Of ja, haha, pas als ze volwassen waren, dan had ze het lieve moederen over kunnen slaan, want dat kon ze helemaal niet. Maar ja, volwassen kinderen baren? Dan wordt de bevalling zo moeilijk he? Bang? Voor ma? Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Ze kon de pot op met haar roep om dankbaarheid. Ik hield ook wel van haar, hoor. Het was op haar manier een goed mens. Ze kon niet beter. Ik heb erg veel van haar geleerd over doorzetten en altijd naar creatieve oplossingen zoeken. Ma was geëmancipeerd, het hoofd van ons gezin. Ze spekte door haar werk de huishoudpot met extra geld, kon het echt gezellig maken, hield de financiële touwtjes fantastisch in handen. Daardoor konden ze dingen doen die anders nooit tot de mogelijkheden hadden behoord. Haar gezin marcheerde voor de buitenwereld geweldig. Er waren wel vriendinnen die naar ons opkeken, maar ik zag vanaf mijn vierde al haar manipulaties, hoe ze met halve waarheden iedereen op het verkeerde been zette. Later begreep ik hoe ze haar zin doordreef, ons tegen elkaar uitspeelde. Voor mij bleef haar liefdeloze onbegrip onverteerbaar, het is hoogstens met goede wil te tolereren.” Niek knikte, begreep me.

“Ik kon hun huwelijk ook erg goed los zien van mijzelf. Wat zij samen hadden was mijn pakkie-an niet. Nooit heb ik de behoefte gehad om als een surrogaat echtgenote voor mijn vader te zorgen of hem te beschermen. Misschien begrijp ik daarom M**** niet, die mijn geduldige zorgzaamheid niet waardeert, me altijd afweert en alles aan mij haat. Hoe ze achter vaders goedkeuring aanvangt vind ik bijna heiligschennis, de omgedraaide wereld. Altijd, vanaf dat hij verdween, heeft ze hem en zijn gezin beschermd. Alsof zij op haar vierde met hem getrouwd was en ik haar daarbij in de weg stond. Misschien is dáárom mijn liefde, zorgzaamheid en opvoeding totaal aan haar voorbij gegaan?”

“Het is in onze kringen, onder ons psychologen, een reactie die we heel vaak zien. Vooral bij een dochter die zo jong door de vader in de steek gelaten is.”
“Voor mij is het enkel maar de verlenging van de emotionele onmacht die haar zowel als mijn ex, moeder, broer, en wie weet misschien zelfs wel de halve wereldbevolking, in de greep heeft.”
8b805d0cbd76e6dd46b3bd196ab53e56_medium.

“Ja, het is doorgaans het één of het ander. Zoals in Ying en Yang. Jij kunt met je emoties uit de voeten, leert van je fouten, staat open en bent trouw aan jezelf. Jij krijgt je zin door eerlijkheid en het beste uit jezelf te halen. De andere helft moet slinkse wegen bewandelen om hun zin door te drijven,” zei hij droog.
Of die twee werelden elkaar ooit zouden kunnen accepteren was op dat moment voor mij nog een open vraag. Hij had toen nog niet voorgesteld om als mediator tussen mijn dochter en mij op te treden.

Wordt vervolgd: Patronen tekenen zich af

Reacties (48) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
daar valt niet meer veel op te zeggen lieverd
Ik volg je op de voet triest allemaal
Ik weet dat er meer mensen zijn die dit trieste lot treft, misschien spreek ik ook een beetje voor hen.
- stilte...
sssst, dank je wel
petje af voor je schrijven, mijn lippen zijn op elkaar geperst, zou zoveel willen zeggen, maar er komt niet een toevoegende zin uit.

Blijf je volgen!
Dank je wel, stilte zegt soms ook wel iets
ik lees alles met stijgende verbijstering en plaatsvervangende schaamte..

zelf heb ik het zo heel anders ervaren om kind te zijn, ik voelde me veilig, beschermd, gewenst, gedragen en nu mijn dochter 18 wordt geeft zij aan hetzelfde te ervaren, en dan dubbelop omdat mijn moeder ook haar leven deelt en er altijd voor haar is.. door dit te lezen besef ik wat een rijkdom het eigenlijk is, terwijl ik het als normaal beschouw..

wat had ik dit jou ook graag gegund, en dat meen ik oprecht!
Gelukkig had ik pa nog, die me wel het gevoel gaf gewenst te zijn en met hem heb ik ook echt kunnen praten.
Ja, en dan denk ik dus: Ying en Yang, het spel van voor en tegen,
Het was blijkbaar mijn bestemming om in dit gezin geboren te worden omdat ik als ziel opnieuw deze aarde aan mocht doen om deze zaken mee te maken,
Een andere verklaring heb ik er echt niet voor.
kennismaken met voor-tegen
met zwart en wit maakt zoveel tinten grijs
en inzicht maakt ons mensen wijs.
je bent zo wijs.. ik ben dan maar nog een groentje ondanks mijn 45 jaar.. pff.. ouders/ schoonouders leven nog, zijn goed gezond, hebben we goede band mee, broer en gezin goede band mee, dochterlief doet het uitstekend, beide een goede baan, allemaal gezond..

das zo tegenstrijdig dan
Geeft niets meis, mijn leven is zoals het is en je moet van al het moois genieten, het op handen dragen, dat zou ik tegen iedereen willen zeggen want vergelijken levert eenvoudig niets op en ik ben er sterk en autonoom onder gebleven
Weltevree is inderdaad een wijze en moedige vrouw!

Vergeleken met haar ben ik even "grasgroen" als jij!
Ik ben al in een later stadium van het leven (20 jaar ouder dan jij) dus een paar dingen zijn net even anders geworden;
-Van de wederzijdse ouders leven alleen nog onze moeders
-Wij hebben 4 geweldige kleinkinderen
- Onze goede banen zijn opgevolgd door twee goede pensioenen.
Maar verder hetzelfde als bij jou.
In dat tegenstrijdige dat jij aangeeft, zit naast het gevoel dat je een ander ook zo graag evenveel geluk zou gunnen, ook iets van; "onze portie ellende zal toch niet opgespaard zijn en in 1 klap plotseling toeslaan?"
Laten wij onze zegeningen tellen!


“Voor mij is het enkel maar de verlenging van de emotionele onmacht die haar zowel als mijn ex, moeder, broer, en wie weet misschien zelfs wel de halve wereldbevolking, in de greep heeft.”

Dit. Ik vind het verbazingwekkend hoe ontzettend moeilijk mensen het schijnen te vinden om -gewoon- te zeggen wat ze voelen. Zonder cynisme, achterdocht, op de persoon spelen, of andere bijbedoelingen. Volgens mij kunnen ze dat niet omdat ze zelf ook niet weten wat ze voelen.

Weer een indrukwekkend verhaal, Weltevree...
Dank je wel...
Dit artikel vind ik inhoudelijk en qua stijl zo goed geschreven dat ik het bij mijn favorieten heb geplaatst!
Bloost, wat een mooi compliment
ik durfde mijn moeder NOOIT tegenspreken. Mijn mening zeggen KON gewoon niet!
Dat is iets wat een mens meedraagt!!

Ik had er kennelijk al jong de moed voor om wel voor mezelf op te komen.
Ik had die moed niet en ben er soms zelf nog kwaad om!!
X X X
Ik was 40 jaar toen mijn moeder me nog zei 'en nu ga je op je knieën en vergiffenis vragen'
Dat was TEVEEL ... ik zei voor de eerste maal 'NEEN' tegen haar, vanaf toen kreeg ik toch wat moed .. erg hé!