De handdoek in de ring

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 26 February 23:44

Twee maanden gaan voorbij zonder berichtje van mijn dochter. Ze publiceert nog wel regelmatig afleveringen in haar blog. Indien de plannen niet zijn gewijzigd is ze al een hele week terug in Nederland als mijn fictieve rigide Karel in de clinch raakt met heel zijn familie waar hij totaal niets van begrijpt. Een vlaag van niet te stuiten woede en hysterie ontaardt in een vreemde vorm van zelfmutilatie, zonder dat hij zich daar later nog iets van herinnert. Karel de Groot belandt uiteindelijk in de gesloten psychiatrisch afdeling van een ziekenhuis. Het boek gaat als een speer, maar mijn dochter is al twee weken thuis zonder contact met me op te nemen, ook niet per mail. Eerst leek het me beter haar wat rust te gunnen, maar moet ik na drie weken dan toch het initiatief nemen, het risico lopen verkeerd te worden begrepen? Het kan er na bijna een maand natuurlijk ook op lijken dat ik totaal geen belangstelling heb. Wat is het toch een ondoorgrondelijke situatie en hoe weinig kan ik bij haar vertrouwen op een redelijke interactie. 

6c1092f99e5f4971e01f4b478f17cb7e_medium.Communicatie schijnt wel zo ongeveer het gevaarlijkste te zijn wat haar overkomen kan, maar als ik niet bel zal ik mezelf daar vragen over blijven stellen: belde ik haar niet uit valse trots? Nam ik geen contact met haar op uit angst voor de volgende grote mond of liet ik het maar waaien omdat het toch nergens toe leiden zou, terwijl er zoveel is gebeurd dat haar aan het denken kan hebben gezet?

“Hallo meis. Fijn. Je bent terug hoor ik, pfff, gelukkig. Alles goed?"
"Oh, jij, ja hallo ja, alles is goed, pfff"
"Ik heb me erg zorgen om je gemaakt. Ben geschrokken van de-”
“Jaja, het zal wel, maar dat hoeft helemaal niet en je belt ook weer erg ongelegen.”
“Oké, wanneer denk je dat het jou beter uitkomt?”
”Ik zit hier met al die administratieve troep en als ik ergens een hekel aan heb is dat de boekhouding. Daar ben ik gewoon niet goed in, liet ik niet voor niets altijd door profesionals doen, maar daar is nu even geen geld meer voor.”
“Ja met die boekhouding worstelde-“
“Dat loopt allemaal erg op als je vier maanden het land uit bent.” Had je dat niet voor je vertrek kunnen bedenken? 

“Of ben je vergeten dat ik ZZPejer ben?” Ik iets vergeten? 
”Nee.”
“Nou, ik moet eerst die hele zooi van de BTW op orde hebben en zien aan nieuw werk te komen. Vóór die tijd heb ik helemaal géén zin in jou.”

“Hoelang denk je daarvoor nodig te hebben, want dan wee-?”
“Ja zeg, weet ik veel.”
“Maar hoe was het dan in Buenos Aires? Dáár kun je toch wel iets over vertellen?”
“Dáár ben ik nu echt helemaal niet mee bezig. Sjonge, ik ben alweer weken terug en zit meteen weer in die ellende hier. Je snapt toch wel dat ik onthecht ben nu ik weer in Nederland zit?”
“Wanneer kan ik je dan het beste bellen?”
“Ik bel jou wel als ik het hier op orde heb.”
“M****, dit is toch geen manier om met elkaar om te gaan? Heb je mijn mailtje niet ontvangen? Je bent zo lang weg geweest en er is ondertussen zoveel-”
“Oh nee, hier heb ik géén zin in en ik heb helemaal nergens moeite mee, dahag.”
“Hallo, laten we dan in ieder geval een afspraak maken om elkaar te ontmoeten zodat we bij kunnen praten?”
“Sylvia, ik bel jou over twee weken, dan heb ik het hier wel weer op de rit.”
“Dat is goed, maar dan ben ik op vakantie, zit ik met EmjE in Simpelveld. Daar heeft ze een huisje gehuurd. Dan moet je me mobiel bellen en-.”
“Al goed, nou tot dan.” Vriendelijkheid is tegenwoordig ook niet alles, zeker? 

Overklast

Dit is niet één, maar tien maten te groot voor mij. Ik geef het op, kan me niet heugen ooit een vriendelijke dochter te hebben gehad. Er is te veel te vaak op mij bot gevierd. Als het mijn kind niet was zou ik er geen moment aandacht meer aan besteden. Geen spatje energie aan willen verliezen. Wat heeft al mijn sterke geduld en het niet klagen opgeleverd? Niets. Is het echt een onmogelijk onaardig mens, mislukt probeersel dat zelf denkt dat dit normaal is? Een rasechte egoïstische, enkel op zichzelf gericht die dan ook nog denkt alles voor anderen over te hebben omdat ze voor hen denkt en hen overheerst?

"EmjE, kan het nog vreemder? Moet de dood van die Hans nou ook al verzwegen worden? Ik voel me belachelijk om mijn bezorgdheid en wat kan het mij dan nog schelen? Ze is mij onderhand totaal vreemd." Ze haalt haar schouders op en het telefoongesprek van vorig jaar galmt weer als een roeptoeter in mijn hoofd.
"Je vroeg of er nog niemand had gezegd dat er iets met mij mis is, weet je nog? Aan welke persoonlijkheidsstoornis leid ik dan naar jouw mening?"
“Nou, volgens mij ben jij gewoon een narcist.” Zoals de waard is vertrouwt hij ook hier wellicht zijn gasten.
“Oh... ik kan me toch wel goed in anderen inleven. Dat kan een narcist echt niet."
“Nou, je hebt anders ook achterdeur-nascisten.” Op die fiets, haha, de psychologie staat tegenwoordig ook voor niets en hupsakee, een schuifdeur-narcist, hoezee. 
“Oh ja? Daar heb ik nog nooit van gehoord of over gelezen. Welke kenmerken hebben zij dan?”Heeft men een nieuwe omkeer-ziekte ontdekt of heeft jouw psycholoog die term gebruikt... 
“Ja hoor eens, dat weet ik zo niet hoor!” ...om jou over jezelf te laten nadenken?

"M****, ik heb het echt zelf wel onderzocht, diverse psychologen hebben mij bekeken ook. Geen domme jongens, maar manisch-depressief ben ik niet. Ik denk ook niet dat ik meer dan één mens ben. Ik hoor geen stemmen en van borderline heb ik óók de symptomen niet, dus," haalde ik kalm de wind uit haar zeilen.
"Ik vond het anders altijd wel een rustig idee, die persoonlijkheidsstoornis van jou."
"Nou meid, als het jou rustig maakt, hang je mij toch lekker een stoornis om de nek. Kies maar iets dat jou uitkomt. Ik word er niet warm of koud van en wat zou het trouwens betekenen als ik wel gestoord zou zijn? Duw je me dan als een mislukte taart in de prullebak?" Ze blies alleen maar.

Na 30 van de 34 jaar haar emotionele woedetroep te hebben opgevangen koester ik enkel nog die heerlijke ongeschonden eerste jaren. Het zij zo, ze is een complete vreemde. Ik ben niet verantwoordelijk voor haar noch voor wat haar vader deed. Ze is prima af met paps. Die heeft haar verraden, in de steek gelaten en al wat zij kan bedenken is dat ik dáár zeggenschap over had? Waarom zou ik nog langer rekening met hen houden, me anders gedragen dan me eigen is? Als het bij Niek niet lukte, waarom zou het zonder hem dan beter gaan zolang zij vastgeroest blijft in die onredelijke haat? Mijn kind is vermist, maar ik kan er de politie of de tv niet achteraan sturen met 'opsporing verzocht'  Zou het niet makkelijker zijn geweest als ze toen echt gestorven was? Maar zo mag ik niet denken. Dan kun je rouwen, het verwerken, maar dat dit onderhand een slijtageslag is terwijl zij amper weet wat ze anderen aandoet, is niet te ontkennen. 

EmjE en ik, we gaan straks een weekje ontspannen op onze truttige ouwe mutsen manier, rustig wennen aan het idee, want bellen? Zij? Welke van alle beloften is ze nagekomen? Hoeveel cadeaubonnen voor een maaltijd, die zij verzorgen zou, moeten nog worden verzilverd? Mijn kostje zou een halve maand gekocht zijn. Brengen jullie de vlakschuurmachine wel weer terug? Na drie jaar had ik hem nodig en ze waren hem kwijt geraakt. Ik maak het geld wel aan je over, zei ze en het zou mij, dat domme mens, niet opvallen dat ze niet om mijn rekeningnummer vroeg? Kom zeg, ik ben wel goed maar niet gek. Die centen heb ik nooit gezien. Twee druppels haar vader. 

Wordt vervolgd: Om te bescheuren

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zoveel pijn en woede in die cursieve stukjes, zo lees ik het tenminste...
Klopt, dan ineens is het geduld eenvoudig op, met alles en haar met haar vader
het is héél moeilijk om de gepaste woorden te vinden als reactie
Zo ondoorgrondelijk en wreed!
Blij dat je het blijft volgen, meis en soms kunnen woorden ook niet echt weergeven wat je, net zo machteloos als de schrijver, zou moeten zeggen
Verbijsterend.
"Mijn kind is vermist, maar ik kan er de politie of de tv niet achteraan sturen met 'opsporing verzocht' "
Op een gegeven moment is stoppen de meest logische optie.
Ik weet ook even niet wat te zeggen.
Ik ben er stil van
Ik was dat toen ook.
Ik sluit me bij Karazmin aan. Schriftelijk aanvragen, in drievoud opstellen (je moet bewijzen hebben nietwaar) en dan wachten....en wachten....en wachten tot mevrouw eens geen zorgen aan haar hoofd heeft om een deftig gesprek met je aan te gaan.

Zij is namelijk de belangrijkste persoon in de wereld en de enige met zorgen en dagdagelijkse taken. De rest van de wereld loopt flierefluitend door het leven zonder ook maar één zorgje. (mijn god!)
Ja, maar straks wordt het eindelijk verhelderend. Zet je maar schrap
Misschien moest je een telefoontje schriftelijk aanvragen? In drievoud op het daarvoor bestemde formulier en alles netjes en correct ingevuld?
Het is inderdaad te bespottelijk voor woorden.