Mysterie; fictie of de dood

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 26 February 01:21

De snoepjes in de trommel slinken gestaag. Alle smaken zijn al geprobeerd. Er blijken meer sinaasappel- dan bosbessentoffeetjes te zijn en bij het citroensmaakje zit ik ineens weer onder de spiltrap in mijn oude huis voor de computer. Dat jaar heb ik de samenwerking met het team opgezegd; er werd te weinig gebruik gemaakt van het atelier en voor Ethiopïe zit er te weinig in de pot. Het is een mooie tijd geweest, maar ik woon overdag weer beneden. Een nieuwe computer staat op de oude plek, in de verloren hoek onder de trap waar de lichtbak voor de mandalaworkshops was geinstalleerd. Nu heb ik boven een klein atelier, maar schilderen komt er niet meer van. De inspiratie ontbreekt, alsof die creatieve tak van mijn levensboom is uitgebrand.

In Amsterdam heb ik een succesvolle EMDRsessie gedaan waarna, als extra bonus, geheel onverwacht een geheel nieuw creatief kanaal open staat. Tegenwoordig houd ik me met fictie bezig. Het plot komt van één a-viertje waarop ik minstens vijftien jaar geleden een idee had gekrabbeld en de hoofdpersoon is Karel geworden, een in regels en rituelen gevangen vrijgezelle boekhouder. Vanaf het moment dat hij voor het eerst iets doet dat buiten zijn vaste routine ligt, maakt hij de meest absurde dingen mee, beleeft dingen die ik van te voren niet heb bedacht. Het is alsof het boek zichzelf schrijft, mij alleen gebruikt om de knoppen te bedienen. Zonder moeite, als vanzelf, ontstaat een alter ego plus hele familie. Compleet met karakters, sociale netwerken en leefomstandigheden. Ik werk er iedere dag aan en 's avonds hebben wendingen plaats gehad, die me 's ochtends beslist niet voor ogen stonden. Een zalig proces, waar ik van geniet als van een extra gift des levens.

De ingeving

76c8ce908aa588eee979bc998b2a07ca_medium.

Terwijl mijn dochter in B. A. verblijft houdt ze een blog bij. In het Engels. Ze is er goed in en zoals ze schrijft, aan de foto’s te zien is, heeft ze daar al snel haar draai gevonden. Ik gun het haar van harte. Het is een plotselinge drang, na een maand of zo, die ik niet kan negeren.

Ineens ben ik erg nieuwsgierig naar wat haar muzikale fruitman tijdens haar afwezigheid uitvreet en ik Google op componist Hans M. Plotseling krijg ik het ijskoud, het bloed zakt razendsnel naar mijn voeten. Waar ik via internet op stuit is welliswaar een piepklein kattenbelletje in de Haagse Courant, maar toch spring ik met een hoofd vol wazige watten op, ga meteen ook weer zitten. Heb ik wel de goede Hans. M. te pakken? Natuurlijk niet. Vast niet. Nogmaals gooi ik Google er overheen en kom dan op Facebook terecht waar hij een tijd geleden zijn pagina heeft aangemaakt. De foto die er bij staat is heel flatteus, van tien jaar daarvoor of flink gefotoshopt, maar dat past wel bij hem, vind ik. Hij komt er voor zijn leeftijd in ieder geval prima vanaf. Het kan dus niet zo zijn dat het stukje in de H.C. klopt. Gelukkig. 

Het laatste bericht is gepost door zijn zoon. Plotsklaps staar ik met een bloedrode kop en opgedraaide zenuwen, een tijdlang wezenloos naar dat lachende nog steeds niet onaantrekkelijke hoofd. Al wat ik denken kan is: Dit gaat het leven van mijn dochter op de kop zetten. Keer op keer herlees ik wat zo kort en bondig wordt mee gedeeld: "Mijn vader, Hans M, zal zelf geen berichten meer plaatsen want d.d. ** d.d, is hij in het harnas, tijdens het werk, plotseling overleden. Belangstellenden kunnen de volgende drie weken via onderstaande code het condoleance register tekenen.

Ontaarde waarden

Een tijdlang loop ik te ijsberen door wat inmiddels niet meer herkenbaar is als een spiritueel atelier en zak dan met oude koffie op de kale turkooisen bank, staar minstens een kwartier nietsziend naar het kristal dat ik van mijn moeder kreeg, dat weer in de heringerichte Art Decokast staat. Wat nu... wat nu?
Ik zet verse thee, smeer brood, maar telkens als ik de pagina vernieuw, schittert daar toch nog hetzelfde van het scherm. Al zag ik hem niet zitten, dat wil niet zeggen dat mijn kind de steun van haar moeder nu niet kan gebruiken, denk ik telkens opnieuw, maar hoe kan ik M**** bereiken? Ze zal uiteraard meteen naar Nederland terugkeren. Ik wil aanbieden haar bij te staan met de nodige voorbereidingen voor de begrafenis en stuur een mailtje waarin ik met het vreselijke verlies meeleef, haar voor nu vast virtueel in de armen sluit en op het hart druk dat ze straks op me rekenen kan. Ze reageert niet, wat in dit geval niet echt vreemd is. Ze zal onderweg zijn, al in het vliegtuig zitten wellicht.

44d1eb40f27e293907bf28ee3218e8f3_medium.

Een dag later lees ik echter op haar blog dat ze zo verdrietig is omdat een goede vriend van haar gestorven is. Het kwam zo plotseling. Dat ze meteen naar Nederland vertrekt vermeldt ze niet, maar dat zal ze ongetwijfeld later, als alles voorbij is, meedelen.

Het gevoel je kind niet te kunnen steunen in tijden van nood roept het hele scala van afgewezen hulp in het verleden weer helder voor de geest. Ik wil me niet opnieuw in moeten dekken, af moeten schermen voor de afwijzing die altijd op de loer lag.

Misschien heeft zijn dood haar nu toch wel ontdooid? Kan ze me eindelijk toelaten?

Virtuele rouw

De dag daarna probeer ik inderdaad de code van het uitvaartcentrum op Hans M.’s FB pagina en doorloop de procedure om op het condoleance register te komen.
Er zijn al veel berichten binnengekomen. Op de officiële rouwbrief staat M**** nergens vermeld, maar aangezien ze zonder boterbriefje samenwoonden zal de familie anders besloten hebben, denk ik.Tot ik aan de jaartallen zie dat hij over zijn leeftijd loog, zelfs anderhalf jaar ouder is dan hij mij vertelde. Niet te geloven, hoe klungelig en kinderachtig, maar van de doden niets dan goeds?

Door alle liefdevolle bijdragen, vaak uitgebreide lappen tekst, leer hem ik kennen als een hartelijke man, die jongelui bij het werk wist te inspireren, die hechte vriendschappen had met collega's en zeer gewaardeerd werd voor zijn altijd opgewekte aanwezigheid. Ergens wordt hij als baanbrekend geroemd. Hij schijnt veel betekend te hebben. Vooral het opvallend aantal vrouwen springt in het oog Allen kennen hem vanuit zijn werkzame leven en loven hem uitgebreid, tot op het suikerzoete dweperige af.

De andere kant van de medaille

De Hans, die zich bij mij zo wereldvreemd manifesteerde, heeft duidelijk binnen zijn werk een veel innemendere kant ontwikkeld. Deze man zal node gemist worden. Ik blijf het wel vreemd vinden dat M**** niet als één van de eersten iets in het register heeft geschreven en blader regelmatig heen en weer.
Plotseling lees ik dat een collega schrijft over hun huwelijksfeest van nog zo kort geleden, waarbij ze als oude muziekmaten aanwezig waren. Het hart bonst door mijn oren, want het zal toch niet waar zijn dat zij…zonder mij iets te laten weten? Dat is toch het ultieme toppunt van ontkenning.
Ik steek eerst een sigaret op en lees dan sidderend verder.
"Het was zo' n heerlijk authentiek Grieks feest waarbij we natuurlijk allemaal hoopten dat jullie nog lang Waarom wordt M**** niet vermeld …van het prille geluk mochten genieten. Wij wensen je lieve vrouw Rafaéla en de kinderen heel veel sterkte om deze slag te boven te komen. Rafaéla? Twintig bladzijden verder wenst een neef diezelfde Rafaéla veel sterkte nu hun nieuwe liefde zo plotseling en onomkeerbaar tot een einde is gekomen. Ik kan het allemaal niet bevatten. Hoe houdt mijn kind zich in de verte nu staande zonder echt hechte vrienden? 

Hoe kan Hans met ene Rafaéla zijn getrouwd terwijl mijn kind in B.A zit? Is ze echt zo gigantisch beflikkerd? Dit kon ik niet voorzien toen ik een liefdesdrama voorspelde, maar hoe kan ze in haar blog dan toch nog zo liefdevol over hem schrijven? Heeft ze van dit huwelijk geweten? Mailt ze me dáárom niet terug? Komt ze voor de begrafenis zelfs niet naar huis? Ik kan het haar niet vragen, zou niet weten hoe, het gaat mijn pet te boven en ik zit met teveel losse eindjes. Is ze vanwege zijn overspel gevlucht? Wie heeft het uitgemaakt? Zit ze dáárom daar? Was ze hem beu en heeft hij haar vertrek benut om achter haar rug met Raffie te trouwen? Waren ze al een tijdje uit elkaar? Was 'even niets meer moeten' een simpele smoes, goed voor internetkennissen en kwam 'eindelijk eens doen wat ze zelf wil', door deze breuk?

Wat weegt zwaarder

Ik weet niet wat ik erger vind. Dat zij zichzelf mijn steun ontzegt, niet door heeft dat mijn deur altijd open zal staan. Dat ze zichzelf bij de neus neemt of bij de neus genomen is. Ze komt waarschijnlijk pas over twee maanden terug… Ik heb haar gebeld voordat ze weg ging. Niets heeft ze door laten schemeren van hun scheiding en we hebben elkaar beloofd meteen contact op te nemen zodra ze weer terug zou zijn. De overleden Hans en zijn rouwregister houdt mij dagenlang bezig, zelfs Karel heeft even vrij af.
Moeder zijn zonder het te kunnen te zijn, overal buiten worden gehouden, niet mogen bestaan. Het is alsof ik, na haar vaders verdwijning, mijn kind onvrijwillig en onder dwang voor adoptie moest afstaan en daarna toch wel haar vreselijke stiefmoeder moest spelen. Het blijft onbegrijpelijk. 

Wordt vervolgd: De handdoek in de ring

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verbijsterend, hoe heeft hij haar ooit zo kunnen bedriegen?

En verder, tja, ik kan me jouw pijn als verstoten moeder niet voorstellen. Haar trots, dat nekt haar nog eens als ze nooit iemand werkelijk in vertrouwen neemt.

Zevenblad noemt trouwens iets interessants op. Weet zij dat jij dit schrijft?
Over welke reactie van Zevenblad gaat dit?
Ik vond die Zevenblad ook wel interessant reageren, een tijd geleden, zo herkenbaar agressief er tegenin en zo, maar nee, ik weet niet of mijn kind dit leest, denk het niet
Oeps. Ik typte per ongeluk Zevenblad in plaats van Sed Res in. Je hebt zoveel interessante reageerders, dat ik ze door elkaar haal. :)

Ik weet niet wat goed is, of zij dit leest of niet. Ze zou jou en zichzelf dan eindelijk beter kunnen begrijpen, maar ze kan dit ook perfect mogelijk zien als een poging om haar zwart te schilderen.

Ik zou het niet bepaald fijn vinden, mocht ik een moeilijke relatie met mijn moeder hebben, dat zij het op internet uit de doeken doet. Nu ja, het is zo dat je haar niet bij de naam hebt genoemd.
Ooit moet je van je kind een volwassen reactie mogen verwachten. Ik ga geen rekening meer houden met wie mij niet kent, kennen wil, met wie geen interesse in me heeft.
Ik had het uiteraard persoonlijk met haar af willen handelen, als alles normaal verlopen was, maar nee, die kans kreeg ik nimmer. Dat zij het als zwart zou kunnen ervaren als ze het wel lezen zou kan me niet eens meer iets schelen, want het is MIJN leven en daarin oogst ze nu, in wezen, wat ze zelf heeft gezaaid.
Dat begrijp ik. Maar je laatste regels (van bovenstaande reactie) komen wel wat strijdlustig op mij over. Maar ja, je hebt dan ook veel erger van haar te verduren gehad.
Ja, dat was wel schrikken!
Ik had al vermoed dat de relatie spaak zou lopen maar dit !?!?!
Nee, niet door de dood en met al die losse eindjes kun je als moeder ook niets, zolang je kind dat alles verzwijgt.
niet te geloven
ik ga dadelijk verder lezen!
Met de volgende woorden vat je je pijn kernachtig samen: "Moeder zijn zonder het te kunnen te zijn, overal buiten worden gehouden, niet mogen bestaan." Tegen die harde keus van jouw dochter richt jouw vechtlust zich, in zo ongeveer elke column die je hier plaatst. Maar helaas vrees ik dat dit van je af schrijven, je dochter, die zich vermoedelijk toch al in haar privacy voelt aangetast als ze dit leest, nog verder van je vervreemdt.
Ik vecht niet meer, zet mijn ONTKENDE leven om in woorden. Wat kan het mij nu nog schelen dat ze zich nog méér van mij vervreemdt? Kan het nog vreemder dan?
Na 34 van de 37 jaar enkel haar troep op te hebben gevangen koester ik die ongeschonden tijd? Dat is het enige dat ik over heb
Het zij zo, ze is een complete vreemde voor me en ik wens geen verantwoording meer te dragen, me niet meer in te houden, niet meer vanwege haar depressief te hoeven worden.
Ze is prima af met paps. Die heeft haar gegeven wat ze nodig had.
Ik heb echt niet meer het gevoel ooit een dochter te hebben gehad anders dan één die zich op mij bot heeft gevierd. Daar ben ik wel klaar mee.
Mmm, ik heb toch nog steeds het gevoel dat je zoveel energie stopt in het schrijven van deze artikelen in de hoop dat je dochter die leest en probeert de dingen vanuit jouw perspectief te zien en dat er daarmee weer ruimte komt voor wezenlijk contact tussen jullie.

Dat je behoefte hebt om de ellende van al die jaren af te reageren en daarmee ruimte voor jezelf te creëren, snap ik overigens.
Nee, dit is mijn leven.
Dat laat ik niet ontkennen.
Heb ik nooit toegelaten ondanks alle pogingen om me de mond te snoeren. Ik heb geschilderd en nu schrijf ik. Als kunstenaar. M**** hoeft er helemaal niets mee, want het is van mij. Dat mag zij zich niet eens toe-eigenen
Ik heb dit alles al eerder eens geschreven. Dit is een compleet nieuwe versie, zit veel beter in elkaar vanuit schrijvers standpunt. Maar je mag er uiteraard je eigen mening over hebben. Ik ben klaar met haar en ze zoekt het verder echt zelf maar uit.
Voor mij is deze wending geheel onverwacht. Vooral dat hij nog maar even met een ander trouwt.
Ja, maar over de dood heeft niemand iets te zeggen, al denken de meesten wel dat ze hem voor kunnen zijn
Je had al laten doorschemeren dat hij overleden was, maar DIT?
Dit is ronduit verbijsterend.
Ik kan me je dochter ergens wel voorstellen. Als er inderdaad bedrog, overspel of iets dergelijks aan de hand was, snap ik best dat ze er een tijdje tussenuit gaat. Die neiging zou ik ook hebben. Waarschijnlijk zou ik het op internet voor de massa ook 'opleuken'. Maar er zou altijd een klein select gezelschap zijn die van de hoed en de rand weet.
Je laatste alinea, daar kan ik helemaal inkomen.
Ja, als het allemaal overhoop ligt kunnen mensen inderdaad wel eens 'vluchten'
Hoe schrijnend is het als je in die momenten er niet op vertrouwt dat je moeder er voor je zal zijn? Waar is haar kleine selecte gezelschap? Wat is er met je aan de hand als je je moeder zo het bos in moet sturen zonder enige uitleg? Dat deed ze bij het vorige vriendje ook en wie moest dat bezuren?
Ik denk dat de waarheid dat ze jou niet als onderdeel ziet van haar kleine selecte gezelschap heel pijnlijk moet zijn.
Kijk, ik vertel mijn ouders ook lang niet alles. Ik neem liever andere mensen in vertrouwen. Maar zo extreem als jouw dochter het doet, nee dat zou ik nooit kunnen.
Mij buitensluiten heeft ze al gedaan vanaf dat paps zijn vertrek schreeuwend in scene zette zonder haar gedag te zeggen.
Dat akkefietje heeft ze met hem inmiddels rechtgezet en ik? Besta eenvoudig niet, mooie brief of geen mooie brief. Bij mij is de rek er wel uit.
Het is inderdaad erg schrijnend dat je niet tot haar "kleine selecte gezelschap" lijkt de behoren.

Zelfs in een goede moeder-dochter relatie komt er een tijd dat je je moeder niet meer alles vertelt; om haar nare dingen te besparen.
Sinds mijn vader er niet meer is om haar op te vangen, zorg ik er voor dat mijn moeder slecht nieuws pas hoort als het ergste achter de rug is. Voorbeeld:
Toen ik een paar jaar geleden, geopereerd moest worden, heb ik het mijn moeder pas (telefonisch) verteld toen alles goed was gegaan en ik weer bijgekomen uit de narcose, op mijn ziekenhuiskamer lag.

Natuurlijk is het iets heel anders als je kind je uit wreedheid buitensluit. Dat M. mogelijk uit "valse trots" niet wil toegeven dat ze wéér door een man is bedrogen en voor de buitenwacht haar gezicht wilde redden, daar kan ik me nog iets bij voorstellen.
Ik zou (denk ik) in haar plaats, vóór vertrek naar Buenos Aires aan mijn moeder hebben verteld: "Ma, ik heb die ouwe kerel gedumpt en ik ga er een tijdje tussenuit. Maak je niet ongerust, met mij gaat het prima!" Hoewel... eigenlijk moeilijk voor te stellen, zoiets.

Het blijft heftig.
Zo gauw mijn dochter in beeld komt blijft het heftig. Je zou er ziek van worden, toch?
Dit roept veel vragen op. Was ze maar een scharrel terwijl Hans al verloofd was? Hadden ze helemaal geen relatie? Benieuwd naar het vervolg alweer.
Het mysterie blijft.