Kijkcijfers

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 22 February 00:11

e7201d2c858738e43ee775044dd0b17d_medium.

Zwarter dan het donkerste zwart.
Mijn hersenen bonken tegen mijn schedel. Ze verzetten zich tegen indrukken en ervaringen die volkomen nieuw zijn. Ze bevinden zich in een gevulde emmer die hard in het rond wordt gedraaid, opdat de vloeistof op de plaats blijft. Temperatuur en ruimte zijn vreemd; alsof ik in het luchtledige zweef op een glazen plaat. Mijn maag borrelt op tegen de koude ondergrond. Mijn huid is steenkoud en mijn ademhaling geeft een kort, onregelmatig herhalend ritme, door een hartslag die de balans tevergeefs zoekt. Ik moet braken en ik voel mijn maaginhoud omhoog komen. Met een geopende mond wacht ik op een stortvloed van zuur, maar er komt niets. Mijn middenrif schokt na en mijn hele lichaam doet mee. Een lichte tocht laat mijn poriën samenknijpen, in de hoop om deze nieuwe stroom van kou buiten te houden.  Ik wil mijn armen om mezelf heenslaan maar ze gehoorzamen niet aan mijn wens. Nogmaals span ik mijn spieren aan om dit order te geven, maar mijn armen blijven mij negeren. Ik beweeg mijn vingers en ik ben al blij dat ik mijn vingertoppen voel op de pols van mijn andere arm. Verlamd ben ik niet.

Een vreemd materiaal maakt contact met mijn vingers. Het lijkt op haar, maar meteen besef ik dat het daarvoor veel te stug aanvoelt. Het moet touw zijn. Mijn handen zijn geboeid! Iemand heeft mij gebonden en ik heb geen idee waarom. Lig ik hier om gevoerd te worden aan uitgehongerde  leeuwen? Mijn armen voel ik op mijn rug en ik besef dat dit huid op huid is. Ik ben naakt! Waarom is dit niet mijn eerste conclusie geweest? Hoge tonen treiteren me in mijn gehoorgang. Een langgerekt fluitende compilatie van instrumenten die gestemd worden om daarna in een ensemble een samenspel aan te gaan. Doch, de verwachte melodie blijft uit. Een warme siroop stroomt dermate langzaam door de aderen in mijn hoofd, zodat ik de route schijn te kunnen vaststellen. Dit is absurd! Ben ik stoned?

Nog nooit ben ik omgeven geweest in zo’n onheilspellende duisternis. De sterren zijn verdwenen en wolken bestaan niet meer. Er zijn geen vogels die fluiten en zelfs de wind verplaatst zich zonder enig geluid, terwijl ik me op zeker buiten moet begeven. Heeft iedereen de aarde verlaten en hebben ze mij hier achtergelaten? Dat moet een achterlijke gedachte zijn; ik moet mij focussen.

Hoe ben ik hier gekomen?
Het laatste dat ik me kan herinneren, is dat ik me in mijn auto bevond. Het stoplicht sprong op rood en ik remde af tot stilstand. Er werd geklopt op mijn raam en ik liet deze zakken. En daar was de duisternis, dat oneindige zwarte gat. Flarden van herinneringen, versnipperd en chaotisch door elkaar geschud, spelen een wreed spel met elkaar in mijn hoofd, in de hoop dat mijn hersenen ze op volgorde kunnen rangschikken. Ik moet het voor nu loslaten en me richten op mijn situatie waarin ik me bevind.

‘Hallo,’ wil ik schreeuwen, maar er komt slechts een schor geluid uit mijn keel. Ik hef mijn hoofd op en mijn natte haar voel ik in slierten aan mijn gezicht plakken. Mijn huid is nat van het zweet, doch mijn lichaam is tegen onderkoeling aan. Het zal de koorts zijn, omdat ik ziek ben?
‘Hallo, is daar iemand!’ Ditmaal moet het hoorbaar zijn, en ik scherp mijn oren of er ergens een antwoord vandaan zal komen.

‘Fijn dat je wakker bent.’
Er wordt een groot licht op me gericht en mijn ogen sluiten zich door deze pijnlijke verrassing. Voorzichtig kijk ik door een kiertje in de luchtbundel, zodat ik een deel van de locatie kan zien waar ik mij bevind. Is het een container of zo? Mijn ogen wennen aan het licht en ik zie via het plafond en muren camera’s op mij gericht staan.

‘Wat is dit! Waar ben ik!’
Opeens schaam ik mij voor mijn naaktheid en ik probeer om te gaan zitten. Met opgetrokken knieën zal ik mij een beetje kunnen bedekken. Met deze ongecontroleerde beweging word ik wederom aangevallen door vreselijke geluiden in mijn hoofd die door de druk mijn trommelvliezen bijna laten bezwijken. Ik val weer plat neer op de koude vloer.
‘Kom kom, je kunt het. Ga zitten!’ De norse stem komt uit het plafond.

‘Ik kan het niet…’
‘Dan helpen we even.’

Ik verwacht dat er een deur open zal gaan en ik kijk rond. Mijn hart heeft een ritme gevonden, dat veel te snel is. Minutenlang hoor ik niets. De stilte die ik niet verwacht had, laat mijn angst alleen maar groeien. Weer kijk ik in het rond maar er wordt nergens een deur of luik geopend.
Opeens besef ik dat de vloer warmer lijkt te worden. Mijn benen drukken zich tegen deze heerlijkheid aan, zodat mijn bloed weer zal gaan stromen.
‘Ga zitten!’ hoor ik de kille stem weer zeggen. Dit keer hoor ik achtergrondstemmen door de microfoon.
‘Ze doet niets, dat gaat kijkers kosten. Doe het maar.’ Doe het maar? Wat gaan ze in hemelsnaam doen? Ik krom mijn benen en ik tracht wederom om te gaan zitten.

Een vreselijke pijnscheut schiet van mijn voeten door tot aan mijn kruin.
Mijn vingers verstijven, mijn oogleden beginnen te trillen en mijn tanden gaan klapperen. Ook mijn voeten verkrampen, tot ik vrees dat de spieren erin kapot zullen scheuren. Ik wil schreeuwen maar er komt geen geluid uit. De aderen in mijn gezicht zwellen op en ik verwacht dat mijn ogen elk moment uit de kassen zullen springen.

Opeens is het weg.
Verlamd laat ik alles los en ik laat me willoos leiden in een wazige zweefvlucht door het niets.
‘Oh, die stroom scoort wel! Zie de tellers eens oplopen! Zag je dat?’
Wat een idioten… zijn ze mij aan het filmen en wordt het uitgezonden?
‘Geef me mijn kleding!’ roep ik hees.
‘Wat denk jij wel, dat je het hier voor het zeggen hebt? Bitch!’ Er wordt gelachen op de achtergrond en het geluid van glas verraadt dat ze erop proosten.

‘Zullen we nu de brandspuit doen?’
‘Wacht!’ Ik haal alle kracht die ik in me heb naar boven en ik weet mezelf tot zitten te brengen.

‘Maakt niet uit mop, zet je schrap.’

79a778ad43471f0411fc470fd94ab1eb_medium.

 

Strip: Spiderwoman

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Gelezen.
Mooi!
Zeg het maar meteen
Is het wat?
Verbeterpuntjes? (voorzichtig, ik ben licht uit mijn hum)
Of is het gewoon geweldig? (aan te raden reactie)
:)
Het enige wat ik meteen zeggen kan is dat ik het beoordeeld heb. Je zult dus tot aanstaande zaterdag moeten wachten wil je meer inhoudelijks uit mijn toetsenbord krijgen.
Getfer... je bent echt saai!
Nou krullenbol, echt vrolijk maak je me niet.
Dat duurt nog zoooo lang voor ik iets hoor.

Maar oké, rules, rules, rules.
Kippenvel, heel spannend geschreven, graag gelezen
Dank je wel Yneke
Oké, dit soort verhalen worden niet door mij gelezen voor het slapengaan. Het zal mijn slaap ernstig verstoren en zware nachtmerries veroorzaken.

:0)

Dit is weer heel anders dan je laatste paar inzendingen, wat kun jij dat goed zeg! Normaal blinkt iemand het beste in een soort genre uit, maar jij beheerst het beiden uitstekend. Dit was echt heel donker en eng geschreven, waarvoor mijn complimenten.

Wederom een fantastische inzending Lady Di waarvoor mijn complimenten!



Zooo.. lekker! :)
Dank je wel Miesje

Ik leef me zo erg in, dat ik het de hele nacht zelf meemaak, eer ik het ga schrijven.
Humor is niet heel moeilijk voor me, en dat is nou net de reden dat ik me in dit genre probeer te verdiepen.
Heerlijk compliment van je!! :-))
Spannend zeg! Jammer dat het ophield :(
Heel erg goed!
Ik heb het idee dat je veel beter bent gaan schrijven sinds ik hier ben. Daar heeft het vast mee te maken, denk je ook niet? :)
haha!
Ik heb ooit wel vaker serieus geschreven, maar ik moet toegeven dat meeschrijven in de schrijfopdrachten me wel harder pusht om het ook echt goed te doen.
Humor is a piece of cake voor me, daarom heb ik de laatste twee verhalen juist gekozen voor de moeilijke weg.

dank je wel!
Gelezen.
Dat vind ik nou echt fijn.
Vertel: wat vond je er nou echt van?
Dat ga ik jou lekker niet vertellen!
Zo jammer dit! :))
Heel luguber, maar lekker geschreven.
Hoge leescijfers?
Dat hoop ik wel, anders moet ik de brandspuit op jullie zetten.
We take our chances.