Sportief bezig (ieder op z'n eigen manier)

Door Appelpit gepubliceerd op Friday 20 February 20:25

Met een kickboksende dochter en een man die twee avonden per week naar fitness gaat, voel ik me af en toe schuldig over mijn gebrek aan sportiviteit

Mijn dochter zit op kickboksen. Toen ze er aan begon, leek het me gruwelijk, maar ze gaat niet voor gevechten de ring in. Het gaat haar om de conditietraining. Voor mijn werk maakte ik een reportage op een kickboksschool en sindsdien heb ik er een sympathieker beeld van. (ik schreef er dit blogverhaaltje over) 

Ze is fanatiek. Na een half jaar reizen in Zuid-Amerika kwam ze terug met bijna tien kilo extra gewicht en dat moet er af. Drie keer per week doet ze een training en dat met een fulltime baan. Petje af, ik doe het haar niet na.

Half januari besloot mijn lief – onder enige dwang van onze dochter -om zijn goede voornemens voor 2015 waar te maken en zich in te schrijven op een sportschool. Sinds die tijd gaat hij twee keer in de week sporten. Hij komt steeds blij thuis en vertelt dan met enige trots hoe lang hij op de loopband heeft hardgelopen, op de crosstrainer gecrosst, op de hometrainer gefietst en meer. Hij voelt zich er goed bij en ik ben blij dat hij het doet, want de laatste jaren begon hij een beetje in te kakken en uit te dijen. Ik vind het helemaal niet erg als ie er weer wat strakker uit gaat zien.

Soms verzucht ik dat ik ook wat meer lichaamsbeweging zou moeten hebben. De cursus salsadansen waar ik afgelopen herfst zo enthousiast aan begon, heeft helaas geen vervolglessen op mijn niveau en hardlopen is me afgeraden omdat een kunstheup daar extra snel van slijt (hoe dat bij dansen zit, weet ik niet zeker, maar dat bonkt in elk geval niet bij elke stap)

‘Dan ga je toch gezellig met pappa mee naar de sportschool’, zegt m’n kind, maar daar moet ik niet aan denken. De sportschool hoeft van mij niet zo nodig. Ik ga liever naar buiten, een eind lopen of fietsen.

Dus heb ik me voorgenomen dat ik minimaal 40 kilometer per week fiets. Ook als het geen leuk fietsweer is. Vandaag bijvoorbeeld. Het is grijs en miezerig; weer om lekker binnen te blijven als je niet naar buiten hoeft. Maar ik trek onverschrokken mijn regenjas aan en fiets acht kilometer naar de stad. Daar doe ik een klein, niet eens noodzakelijk boodschapje en dan fiets ik terug. Buiten adem van de tegenwind en met mijn haren plakkend in mijn gezicht zet ik mijn fiets in de schuur.

Op de kilometerteller staat voor deze week dertig kilometer. Morgen nog tien en dan heb ik netjes mijn limiet gehaald. Wat nou sportschool? Als dit geen workout is... Ik heb er niemand bij nodig, het kost niks en ik heb een uur gezonde buitenlucht gehapt. Tevreden hang ik mijn regenjas op en wrijf mijn haar droog.

En dan heb ik nu een lekker kopje met-de-hand geschuimde cappuccino verdiend!

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zeker heb je dat kopje verdiend!
Ik fiets graag maar zoveel km op één dag zou ik niet doen. Ik vind het wel bewonderenswaardig dat jij dit presteert met je kunstheup!!
Hoho, het zijn veertig kilometers per week. En dat mijn teller op dertig stond betekent niet dat ik dat in één dag heb gereden (het lijkt wel een opdracht uit de rekentoets)
Ohhh fiets per week denk ik iets van 40 km op mijn racebarrel en soms nog met de mountainbike door het bos en loop elke dag iets van een uurtje.
En dan zondagochtend joggen. 7 km. En dan neem ik daarna thuis een sigaretje en een wijntje. -))

Toch vind ik het knap van je om met een kunstheup elke dag een stuk te fietsen. Volgens mij is dat dan best zwaar.
Nee hoor, voel je niks van (behalve als ie d'r net in gezet is natuurlijk)
Heel sportief bezig voor iemand die zo weinig om d'r gezondheid geeft :)
Nou ja, met dat sigaretje en dat wijntje breng je de boel weer een beetje in evenwicht natuurlijk.
Doe het ook niet voor mijn gezondheid, dat is onbelangrijk, wel voor mijn figuur. Daar moet ik het mee doen en dat wens ik goed te houden.

En daarnaast is het een leuke tijdsbesteding voor als ik niks te doen heb. Zeker het ongecontroleerd door de bossen jakkeren met de mountainbike is spannend, want je weet nooit of je ineens in een kuil rijdt of over een boomstronk dendert.