De nieuwe schaakgrootmeester

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 20 February 12:04

De opening van De Sleutel 

30f6c5558dc31029878174e068dbb627_medium.

De feestelijke dag is achter de rug. Het was gezellig en intiem. De eerste reclamestunt levert, na de oproep in de plaatselijke zondagskrant, meteen een aardig aantal reacties op voor de workshop Spiegelogy. Yvon zal die bijeenkomsten leiden waarbij ik de avond met de klankschaal begin en afsluit. Het is een prima manier om mijn project in Ethiopië onder de aandacht te brengen omdat tien procent van de opbrengst daarvoor bestemd is.

Yf is een forse vrouw waarvan je fijngevoeligheid niet verwachten zou, maar ze schijnt regelmatig mensen te verrassen met haar inzicht in de verborgen gedachten die hen plagen. Ze introduceert met die workshop de methode van een psycholoog (de Winter) zoals zij die bij een vorige groep heldervoelenden heeft leren kennen. Spelenderwijs leer ik er toch veel bij: Men praktiseert aardig zijn voor elkaar en focust op ieders persoonlijke unieke kracht. Persoonlijk vind ik de methode wat eenzijdig. Het werkt weinig met de schaduwkanten van de menselijke psyche die we toch ook moeten leren accepteren en hanteren? Het voldoet wel perfect aan de vraag van de huidige mens die weinig kritiek verdraagt en graag gepamperd wil worden.

De volgende zet

Het spel met M****:
Als ik iets wil, moet ik het niet willen en vise versa.
Een maand na het heftige telefoontje sms ik: Hallo M****, hierbij nodig ik Hans en jou uit om gezellig mijn nieuwe atelier in te wijden. Nog geen minuut later zoemt mijn oude mobieltje: Wij willen géén cotact met jou.” Het lijkt me iets te kort om met je geliefde partner, hij schijnt een bekende in de muziekwereld te zijn, te hebben overlegd. Waarschijnlijk praat je óók voor hem? Tenzij ik hen midden op de dag in bed heb gestoord bij het produceren van een opzwepend zwoele nieuwe compositie, hihi. Ik gniffel. De brief ligt al klaar. Het is een staaltje liefdevolle schrijfkunst waar ik zelf wel trots op ben, in een zeer bijzondere zelfgemaakte enveloppe van Indiaas rijstpapier (Omdat zij bijzondere papiersoorten spaart) Daar omheen is een simpel printvelletje gevouwen, maar wel op dat te zien is wat er in zit. Daarop staat dat ze kiezen kan:

  1. niet lezen
  2. samen met vriend openen
  3. ongelezen in de doos doen waarin je al mijn brieven bewaart

Het geheel gaat in een zakelijke bruine enveloppe waar, vanwege het gewicht, extra port op moet. Een maand na de de afgewezen uitnodiging stuur ik het geheel op, besluit haar na dat weekend te bellen om te vragen of ze mijn brief leuk vind, of dat er iets in staat dat ze niet begrijpt, maar ik heb goede hoop dat ze het me uit zichzelf zal laten weten. Er staan tenslotte enkel liefdevolle complimenten in.

137cdfd233e18ae6d7fe2b6f7112f073_medium.

Meteen na dat weekend vind ik de bruine enveloppe in mijn postbox. De woede dampt eraf. Haar adres is met woeste balpointhalen weg gekrast en het mijne staat er in woedende hanepoten onder gekalkt. Hij is open geweest. Er zit een hele trits nieuwe postzegels op en ik blijf bij mijn plan. Natuurlijk rekent ze daar niet op.
“Hallo, daar ben ik weer.” roep ik opgewekt. Het effect is magistraal. Deze keer is ze totaal uit het veld geslagen en al wat ze doet is mijn voornaam telkens harder herhalen. Drie keer, met bijbehorende intonatie. Verbaasd, geërgerd en dan rasecht pislink. Ik wist niet dat mijn naam op zoveel verschillende manieren veelzeggend kon zijn, hihi.

“Misschien dacht je dat ik er van af zou zien om contact met je te onderhouden?" vraag ik poeslief en ze snuift hardgrondig.
"Nee hoor, ik doe mijn best mee te werken aan wat je in jouw brief zo mooi omschreef en aangezien ik me vóór het weekend al voorgenomen had om je meteen maandag te bellen-”
“Ja maar ik heb-”
“Mag ik even uitspreken?” Ze fluistert dat het haar spijt me in de rede te vallen en zwijgt. Wat had je gedacht? Dat ik in zou binden vanwege jouw overduidelijke boodschap? Hints? Je weet dat ik daar niets meer mee doe, toch? Veel te misleidend.

“Je bedoelt, jij hebt mijn brief terug gestuurd en dus? Dat is jouw vrije keus en hoeft mijn wensen niet van de kaart te vegen, toch? Ik was nou eenmaal van plan om je vandaag te bellen.” De ander kant staat weer bol van verholen zuchten, ronduit gesnoven onbegrip, maar in woorden reageert ze nergens op.
“Ik realiseer me daardoor wel ineens dat ik er een vierde keuze bij had moeten zetten: stuur ongeopend terug. Sorry, vergeten. Nu moest je dat natuurlijk wel doen, toch? Verdorie, kostte dat óók nog extra postzegels, zonde, maar even zonder dollen: ik snap dat ik je overval, heb je ook niet van te voren een smsje gestuurd, maar ik wil jouw grenzen wel graag respecteren." Alweer hoor ik hoe ze smalend puft en ik zie er in gedachten haar hooghartige wanhopige gezicht bij.

"Zodra dat respecteren van onze grenzen wederzijds is, doe ik daar ook graag aan mee natuurlijk. Bij deze wil ik het je per telefoon vragen: Zou je mij vanavond even willen bellen?” Nogmaals vliegt mijn voornaam door de ether alsof ik het onmogelijke van haar vraag. Alsof ze na ons vorige gesprek heeft besloten dat ik de eretitel moeder verspeeld heb, het een scheldnaam is geworden die helemaal niet meer aan de orde mag komen.
“Hallo M****, ben je er nog? Zou je zo vriendelijk willen zijn om me rond acht uur even te bellen. Dan heb ik het eten op en kunnen we bij de koffie even bijkletsen?”
Ze zegt toe, niet van harte, maar ik vind wel dat ze nu voldoende stof heeft om over na te denken en hang vriendelijk op.” 

Het hulplijstje

Er staan nog een aantal zetten op de to-do-list alvorens ik denk dat ze aan mijn stem en nieuwe aanpak gewend zal zijn. Die avond om zes uur verschijnt in mijn mobiel het bericht dat ze me bellen zal. Het maakt niet uit hoe het werkt, als het maar werkt, denk ik voor de zoveelste keer en draai gelukzalig de pollepel door de roerbakschotel met verse champignonnetjes als de tefefoon gaat.

“Ja, met mij.” zegt ze fleurig. Het zal niet waar zijn? Luisteren is een onmogelijke opgave, denk ik.
“Oeps, je belt ongelegen, ik sta net te koken, bel om acht uur even terug.” Ze krijgt niet de kans om te reageren en ik hang op. Ja meid, ik laat geen eten aanbranden of door de neus boren vanwege jouw dovemans oren. 
Om acht uur gaat dan toch mijn telefoon, terwijl ik dat al niet meer verwacht.
“Ja, met mij.”

“Fijn, meis, mooi op tijd. Gezellig, ik zit net aan de koffie. Vertel." Zoals gebruikelijk blijft het stil op de lijn dus ik vraag of ze gelukkig zijn, zo saampjes genietend van die heerlijke verliefdheid, maar zij heeft zich op iets heel anders voorbereid.
“Zeg Sylvia, mag ik je nou eens een impertinente vraag stellen?”
“Impertinent. Het ligt eraan wat jij daaronder verstaat, M****, want daar kunnen de meningen erg over verschillen, weet je?”
“Ja, hoe zal ik, eh, jou eh, dat nou eens uitleggen?” Het klinkt vriendelijk, als een vermoeide kleuterjuf die er van baalt dat ze mij nou alweer moet leren dat ik mijn billen moet afvegen alvorens de onderbroek op te hijsen.

“Met impertinent bedoel ik… Nou ja... zo’n vraag waarvan je eigenlijk denkt...” Ze wordt ineens heel bedachtzaam, maar ik maak de zin niet af, herken enkel haar vader waarvan ze zelf ooit zei dat hij met zijn bedachtzame maniertjes wel zo'n wazige hulpverlener leek, hihi.
“Zo’n vraag die je in wezen ….” Meid kom over de brug met jouw definitie.
“Nou ja, zo'n vraag die je niet zou hoeven stellen als eh…” Alles normaal zou zijn? Zou ze merken dat ik expres niet help?
“Als alles normaal zou zijn.”zegt ze. Ik glimlach en gooi het over een andere boeg.
“Nou meid, vraag maar raak hoor, ik heb niets te verbergen, ben een open boek en als het goed is bestaan er tussen moeders en dochters géén impertinente vragen.” Nu heb ik haar in een moeilijk pakket gebracht, lijkt het en ik wacht af.

Wordt vervolgd Grenzen bewaken

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er is een detail waaraan ik misschien teveel betekenis geef, maar toch, ze bewaart jouw brieven. Dat geeft haar, vanuit verhaaltechnisch opzicht, een diepere laag, een zekere menselijkheid ondanks haar ijskoninginlijke gedrag. Ze wilt niets met jou te maken, maar toch bewaart ze jouw brieven...

Voor de rest, tja, ik weet niet of je dit erg vindt, maar ik herken veel van mijn slechtste kanten in je dochter en leef dus misschien wel meer met haar dan ik zou mogen.

Hopelijk, maar onwaarschijnlijk, komt het in de volgende delen goed.

Ik geloof ook niet dat ze slecht is, of zo, dus leef jij maar lekker met haar mee.
Dit begint toch echt op een klucht te lijken.
Wel een hele slechte.
Ja, op dat moment begon ik er de gekte ook wel van te zien
Hmm, impertinente vraag..., ik vermoed dat ze overmoedig bedoelde, maar dat is natuurlijk zoals ik het invul. We zullen het hopelijk spoedig weten. Eerst jouw voet, heel veel sterkte er mee!

P.s-je..., je bent wel een vrouw van de klok hoor, kan ik nog eens een voorbeeld aan nemen! ;-)
Het gaat hier niet zo zeer om de tijd maar om het luisteren en mij serieus nemen ( wat ze nog leren moet) en mijn instelling is dan ook: respect laat je zien door te luisteren en je aan de afspraken te houden.
Ben ik helemaal met je eens hoor!
Sorry, het volgende deel moet even wachten, zit met een verstuikte voet omhoog bij EmjE... oef... een fikse tegenvaller
En ik ben ook heel nieuwsgierig.
Ik zal me vanavond de pestpokken typen, goed?
Kun je doen.
ik ben ook benieuwd wat ze gaat vragen!!
Och, ze is voorspelbaar, tenminste voor mij, die haar al een heel leven heeft meegemaakt en ik heb altijd heel goed opgelet met welke uitspraken uit de school klapte... Niek had gelijk, ik weet die dingen al wel, dus kan ik me erop voorbereiden
laat dan maar snel horen in volgend deel :-)
Moet het nog schrijven, hoop vanavond er tijd voor te maken.
Heb mijn voet verstuikt, zit ermee omhoog bij EmjE. Kan dus niet achter de laptop
Denk je aan alles gedacht te hebben, vergat je de terugstuur-optie. HIhi...
Inderdaad, hihi...hoe voorspelbaar worden sommige dingen toch he?