Sch-atelier de Sleutel

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 19 February 11:24

Vijf minuten voor de tijd zit ik tegenover Lydia en kijk in mijn rugzak, waar het gebak onherkenbaar tegen het plastic zit geplakt.
“Ik trakteer,” zeg ik, “maar zo te zien is de boomstam nogal gehavend geraakt, hihi.”
“Och, weer eens iets anders. Toch leuk om bij het afscheid op gebak te trakteren,” lacht ze en ik beloof haar een plak van wat er van het boomstammetje over is.

Afscheid

Niek is vertrouwd als altijd en schiet in een smakelijke lach als het feestelijke restant onherkenbaar uit het plastic doosje komt. ”Zo, een lekker rommelig feestje. Dit vind ik wel een passende vorm om ons laatste gesprek te versnoepen,” grinnikt hij en loopt de hal in op zoek naar een mes en schoteltjes. Even later gaan we het tragisch verongelukte gebak te lijf alsof ons leven ervan af hangt en mijn gevoel voor symboliek komt geheel tot zijn recht als hij zegt: “Helemaal in jouw stijl om het afscheid in hapklare brokken te vieren.”

“Ja, ik ben wel klaar, tenzij...jij het als deskundige met mijn eerwaarde dochter eens bent?” Zijn wenkbrauwen schieten omhoog.
“Zij was tenslotte de enige deskundige hier, vond ze zelf tenminste. Haar diagnose stak ze ook niet onder stoelen of banken: Ma heeft een persoonlijkheidsstoornis, is een zelfmoordterroriste met gevaarlijke ontplofbare surprises die ze mij in de maag wil splitsen. Het is werkelijk een schaakgrootmeesteres.” Hij lacht.

717e716361731ce24c7385df72d458f5_medium.

“Je komt op mij niet depressief meer over.”
“Nee, zo kom ik op mezelf ook niet over, maar het was toch eigenlijk best verrassend wat ik door jou heb opgestoken. Zo kwam ik er achter dat mijn beste vriendin amper heeft geweten welke rampen zich in Zwolle hebben voltrokken. "Heb je nog een beste vriendin dan? Is zij hier wel eens ter sprake gekomen?"
"Nee, oh, wat een schande. Dat is EmjE en wij kennen elkaar al achtentwintig jaar. Zij was één van de eerste leerlingen in de tekenschool die ik begonnen was en heeft ook als tweede moeder van M**** gefungeerd. Toen ik met een schone lei begonnen was wilde ik niet dat het verleden het heden zou overschaduwen. Vandaar dat ik bijna nooit met iemand sprak over wat er in Zwolle gebeurd was. Ik moest hier ook eerst weer een nieuw sociaal netwerk opbouwen en mijn vader was inmiddels overleden. Jammer dat zij hem niet meer heeft meegemaakt, maar mijn moeder, jaha, die heeft ze tijdens diverse vakanties met ons viertjes redelijk goed leren kennen. Toch fijn, iemand die weet waarover ik praat en ik dacht dat M**** haar ook wel als een tweede moeder zag."

”Heeft je dochter nog wel contact met EmjE?”
“Nee, ook zij is samen met mij verbannen. Daar zie ik aan dat het niet aan mij ligt, want EmjE is totaal anders. Door haar nu eindelijk eens te vertellen waardoor M**** zo verknipt is geraakt, kwam ik er ook achter hoe diep het me allemaal heeft geraakt. Dat verhaal over de afspraak met de Kinderbescherming bijvoorveeld? Dat moest ik kokhalzend langs mijn tonsillen duwen toen ik het me weer precies herrinnerde. Ik zag B**** de tent weer schreeuwend op de kop zetten en dat wurmke daar volkomen verslagen tegen de meterkast hangen. Nu is alles ook bij haar de revue gepasseerd. Het nest is helemaal leeg en ik heb er weer zin in, er zijn mooie toekomstplannen.”
“Ja, zonder doel is leven voor jou niet zinvol. Fijn, alle negatieve elementen zijn uitgezet."
"Ja, als ongewenste vreemdelingen die mijn vertrouwen niet waard waren en het prentenboek waaraan ik de laatste maanden heb gewerkt zit in de rugzak, dat kun je bekijken. Het zier er goed uit, is netjes ingebonden en je had gelijk, Niek, drie keer is scheepsrecht hoeft voor mij niet meer. Met M**** was het na de tweede keer wel duidelijk. Gek hoor, dat zij er zelf voor heeft betaald dat ik me hier te pletter kon schrikken van haar. Ik had haar nog zo gewaarschuwd: Je hoeft je bij Niek geen imago aan te meten want hij prikt er zo doorheen, maar ach, als ik iets zeg telt dat natuurlijk niet. Ik ben me rot geschrokken; ze is veel verder heen dan ik ooit zou hebben kunnen bedenken.” Hij knikt, vertelt natuurlijk niet waarover hij nog met haar heeft gesproken toen ik vertrok en of ze nog een nieuwe afspraak met hem heeft gemaakt wil ik niet eens weten.

e85d64506b57287e8422280206a99539_medium.“Het is een trukendoos met doortrapte maniertjes. Eng hoeveel ze mij, met die rare schaakstreken, aan G**** en B**** deed denken.
Een gepantserde bunker. Niemand mag haar sprookje over pappie aan flarden schieten. Vreselijk lijkt het mij, om in zo’n waan te moeten leven, maar zij merkt het waarschijnlijk zelf niet. Zij vindt het de normaalste zaak om in haar eigen wereldje iedereen naar haar hand te zetten. Wie weet gaat ze er ook nog prat op, wie zal het zeggen? Ze doet maar superieur, zonder mij.” Niek reageert niet.
“Ik zal contact houden, ééns in het halve jaar of zo. Om één lijntje levend te houden, maar ik verwacht er niets van. Zij weet nog steeds niet wat van haar is. Dat heeft ze dan fijn aan haar vader te danken die na drieëntwintig jaar enkel zei dat G**** wel wat bepalend was. Ja, zo kan ik het ook; ik beroof een bank, schiet tien mensen dood die toevallig in de weg staan en beweer later (om de straf te ontlopen): ik kwam om te pinnen en daarom schoot de manager alle toevallige passanten dood." Niek vind het wel een goede metafoor en vraagt rechtstraaks wat mij de gesprekken hebben opgebracht.
"Via jou is me duidelijk geworden dat er voor niemand anders dan haar teer beminde mishandelaar ruimte is. Weer eens een andere vorm van het Oedipuscomplex. Hij is haar enige familie en iemand met een eigen mening is de gedoodverfde vijand. Ja, sorry, maar ik ga haar wanen niet onderstrepen.” Hij knikt.

“Het is ziekelijk: Alles moet op haar manier moet. Ik weet dat zij dwangmatig de geschiedenis herhaalt. Dat nieuwe vriendje is vast net zo oud zijn als haar vader en alweer komt er een man tussen haar en mij. Nee, ik heb haar niets te bieden, maar ik zal wel haar erfenis gaan regelen.” Even kijkt hij verrast, alsof hij zich afvraagt: geef jij altijd vrijwillig kapitalen weg aan je onderdrukker?  
“Haha, nee, niet in geld, Niek. Ik ga boeken schrijven, ben al een tijd lid van twee schrijverssites en als het goed genoeg is wat ik schrijf komt er wel een uitgever die er brood in ziet. Er zijn daarnaast vergevorde plannen om met een aantal goede kennissen een klein spiritueel centrum te starten waarvan een deel van de opbrengst naar CHAD-ET in Ethiopië gaat. Ieder van de groep, we zijn met vier, beheerst een andere deel van het spectrum.”

“Pas je wel op?” is Niek even serieus. “dat je niet dezelfde fout maakt als bij de stichting? Ga er niet van uit dat zij wel eerlijke bedoelingen hebben want jij regelt dat vast weer allemaal en zij profiteren daar dan van.”
”Ik wil het een jaar de kans geven, ga boven wonen en richt de grote woonkamer in als creatief atelier. Zelf ga ik ook creatieve workshops ontwikkelen die met rouwverwerking te maken hebben. 

Lampionnen op de rivier

5bb6c6fc18fd7d478b37b6d8b8d5dcbf_medium.

Een ervan is gebaseerd op de Japanse traditie . Mensen die aan de workshop meedoen maken persoonlijke lampionnen voor de overledene waarvan ze afscheid willen nemen. Die laten we op de IJssel weg drijven. Ik heb de locatie ook al gevonden. Daarnaast koop ik een persoonlijke klankschaal voor de werkgroep vrije meditatie.”

Niek knikt tevreden, zegt: “Plannen te over,” Het is toch fijn dat mijn initiatieven zijn goedkeuring kunnen wegdragen en dan is er feitelijk niets bijzonders meer te melden. Een kwartier voor tijd nemen we hartelijk afscheid. Ik mag een stapeltje reclamefoldertjes van Bureau de Ouden meenemen voor de lectuurhoek van

Schatelier de Sleutel,

zoals de groep gaat heten.

Wordt vervolgd Het Nieuwe Schaken

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben nu wel wat in de war met de tijd. Ik dacht dat de gesprekken met Niek een paar jaar geleden plaatsvonden, maar nu heb ik de indruk dat dat laatste gesprek recent plaatsvond.

Maar verder, het ziet ernaar uit dat je verder gaat, je jouw dochter laat gaan tot zij ooit misschien tot zichzelf terugkeert.
Je bent er ook even uit geweest, moet denk ik weer efkes in de stemming komen?
Ja, zo zou je het ook kunnen noemen. Ik was even uit de stemming, niet alleen voor jouw verhaal, maar nu ben ik weer terug. Voor zover het duurt. :)
Ja, jij had net zo'n goed artikel geplaatst. Nogmaals mijn petje af daarvoor. Ik vind je steeds beter worden
Ach, Weltevree, wat een heerlijke reactie! Ik zit nu even te spinnen als een trotse kater.
Dank je wel!
fijn dat je nieuwe plannen maakt, het tekent jou!
Opbouwen is positief, ligt mij beter ook, maar dan moet je het bouwperceel wel eerst helemaal glad en bouwrijp hebben gemaakt, toch?
Ik ben echt benieuwd of je plannen gaan lukken.
Let maar op.... komt goed
Schrijvend een nieuw leven in, de afgesloten hoofdstukken naar een hoek van het geheugen geschoven.
Ja, wat klaar is, is wel klaar en daar moet je niet meer al te lang in blijven hangen, beter de positieve richting vorm gaan geven, toch?
En dat was dan dat? Op naar een nieuwe toekomst.
Zoiets ja.... en daar horen jullie dus bij
En zo bewijs je dat niemand je klein krijgt: zelfs je eigen dochter niet.
En zo hoort het ook, volgens mij