De laatste loodjes

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 17 February 13:54

Onderweg naar Niek koop ik een slagroom boomstammetje want makkelijk te snijden en voorzichtig, vanwege het gebak in de rugzak, loop ik door het park zonder de aanstormende maalstroom van gedachten stop te zetten. De laatste keer. Gaat Niek zeggen dat ik klaar ben, plakt hij er nog wat sessie aan vast?

cdf8c198fbbc1c04398d99d73c9425cc_medium.Destijds met de scheiding, toen de wereld helemaal overhoop lag, heb ik het met John in een stuk of tien sessies gered. Daarna kon ik het zelf weer aan, in het volste vertrouwen en ik genoot van het hervonden geluk. Op die wanhopige keren na, drie jaar later, waarbij bleek dat zelfs John niets uit kon richten. Hoe goed leerde ik me beheersen. Hoe vaak werd ik door alle betrokkenen van de kaart geveegd? Er was zelfs daadwerkelijk met modder gegooid. Hoe kinderachtig was dat. Het is onzinnig om tegen andermans onwil te vechten, om van hen een redelijke medewerking te verwachten, denk ik opnieuw en wandel op mijn dooie akkertje langs de  niervormige vijver waarin, een meter uit de walkant, een bronzen beeldje staat: Naakte moeder, die voorzichtig haar spartelende baby te water laat.

Het vaderjaar

Ineens realiseer ik me dat 1982 in het teken stond van 'de vaders'.

God, die ik op de moeilijkste moment toch altijd wel als een oplettende vader in mijn nabijheid voelde, liet toen zelfs verstek gaan, leek het. Wellicht stelde Hij zich verscholen op achter een berkenboom? Wilde Hij zien hoe ik al die problemen helemaal in mijn eentje tegelijk op zou lossen? Of ik nog wel als een kind zo intens van het leven genieten kon als het vuur me aan de schenen werd gelegd?  
1982, het jaar waarin alle oude vertrouwde verhoudingen op losse schroeven kwamen te staan en ik vind nog steeds dat ik dat toch glansrijk heb doorstaan.

De rechtszaak over de bezoekregeling voor M**** en B**** staat op de rol, zoals dat heet. Hij is gepland maar het kan nog wel zes weken duren voordat we aan de beurt zijn. Mijn advocaat ziet er niet veel heil in, maar snapt dat ik het moet doen, “al was het maar om later zwart op wit aan je arme kind te bewijzen dat jij er werkelijk alles voor over hebt gehad om haar een vader te geven.”
Af en toe voel ik mezelf een volslagen gek die het van molenwieken moet zien te winnen en de omgang met mijn afwijzende kind is dagelijks zo slopend dat ik wel eens denk beter af te zijn indien ik morgenochtend niet meer wakker word.
Buurtjes en medeacteurs bij Theater Decadans zijn de enige volwassenen waarmee ik af en toe een verstandig gesprek kan voeren. Bij hen wil ik echter niet voortdurend over het absurde lot oreren, dat zich steeds vaster door mijn vezels knoopt, me soms verlamt en ik haal energie uit hun positieve verhalen. Het is goed om even geen ellende horen. Iedere avond speel ik een paar uur op de oude gebroken gitaar die ik van een oude vriendin mocht lenen. Om te zien of ik het gedisciplineerd vol zou houden, om te weten hoe het voelt om met gevoellose vingertoppen te leven. In die uren vergeet ik alles om me heen. Iedere dinsdagavond kom ik trouw naar de repetities van Nabokov’s ‘De Wals, waarin we vier dubbelrollen spelen, maar voor de première kan men niet op me rekenen omdat mijn vader dan waarschijnlijk aan zijn laatste stukje leven begint.

Elke vrijdag laad ik de achterbak van de oude betrouwbare burgertruttige Kadett vol met voldoende kinderkleren en speelgoed, wat kleding voor mijzelf en ik rijd naar mijn ouders, waar er aan mijn paps nog niets engs te zien is. De chemokuren zullen hem niet genezen, enkel tijd rekken. Ze zijn een crime, maar hij heeft ervoor gekozen om iedereen de tijd te geven aan de naderende dood te wennen. Mijn moeder verkeert voortdurend in paniek, klaagt steen en been tegen mij, zodra pa uit de buurt is en ze weigert met hem op vakantie te gaan, hoewel die al geboekt is.
“Dat durf ik niet. Je weet toch nooit wat daar gebeurt?” zit ze me met trillende lip te smeken om begrip. Maar dat heb ik niet. Ik vind haar, de commandante die ons allemaal de wet voor schreef, een bange aanfluiting en neem het haar kwalijk dat ze zich nooit realiseert dat zij niet alleen haar man verliest. Ze bedenkt zich nooit dat wij ons allemaal moeten voorbereiden op het afscheid dat onherroepelijk nadert. Straks ben ik mijn gelijkwaardige maatje en gesprekspartner kwijt!

“Zal ik met je mee naar Oostenrijk gaan pa? Zeg het maar, dit wordt je laatste vakantie immers?” vraag ik nadat ik van deze laatste absurde beslissing hoor
”Meid, ben je mal. Dat is toch niet hetzelfde als met je moeder gaan? Je moet beseffen, eerst was er onze relatie. Daar zijn jullie uit voortgekomen. Kinderen zijn geen bezit, daar moet je goed voor zorgen. Een huwelijk staat daar los van. Nee, ik maak het af met de vrouw waarvoor ik ooit koos, ook al weet ik dat ze zo haar beperkingen heeft.” zegt hij als ma de deur uit is. Ze vlucht graag weg voor de moeilijke gesprekken

”Ma blijft er over zeuren dat ik hier bij jullie moet kom wonen."
"Mijn God, trap er alsjeblieft niet in, geef me in ieder geval deze laatste tijd met haar zoals wij ooit begonnen."
"Prima pa. Hoe denk je nu over je leven? Is het een beetje geworden wat je ervan had gehoopt?” Hij haalt zijn schouders op.
“Het heeft zo zijn mooie en lelijke kanten gehad, maar ik ben altijd van mijn vrouw blijven houden en natuurlijk ook van jullie. Dat is een ander soort liefde, meid, zoals je nu wel weet.” Hij hoeft er ook geen uitgebreider antwoord op te geven.
“Ik heb een mooi leven gehad. De kinderen zijn goed terecht gekomen, kunnen op eigen benen staan en ik heb het toch gered met je moeder. Denk erom, als je straks alleen met haar over blijft, laat haar dan nooit kiezen, want dat kan ze niet. Reken er niet op dat je ooit op de eerste plaats komt. Het draait nog steeds om je broer.” Hij zegt niets nieuws, ik kan ons leven dromen, alle fases die we met zijn vieren door hebben gemaakt. De onenigheden en de voorzichtige toenadering die zij als echtpaar toch opnieuw hervonden nadat de kinderen het huis uit waren. Ik weet heel goed waarvan hij verbitterd is geraakt en ooit was zijn voorbeeld voor mij de reden om daar nooit aan toe te geven. Verbitterde mensen leggen zo’n zware druk op hun naasten.
“Ben je er klaar voor pa en wat zie je als je in de toekomst kijkt?” Hij kijkt me triest aan en omdat zijn ogen nat worden, ga ik voor ons een nieuw kopje koffie halen voordat ma weer terug is van de boodschapjes.

Ik kan mijn moeder iedere weekend wel een keer tegen de muur kwakken als ze snikkend klaagt over hoe zwaar ze het gedurende de week heeft gehad terwijl pa haar geen strobreed in de weg legt, na een week bijna niets meer merkt van de chemo. Het maakt me kwaad omdat ze me blijft smeken bij hen te komen wonen, terwijl ik mijn vaders standpunt daarover ken en haar dat ook wel heb verteld. Ik vind het walgelijk dat ze, nu het er op aan komt, zich laat gaan, niet van zichzelf eist de schouders er onder te zetten in de laatste fase met haar man. In plaats daarvan eist ze alle aandacht op door de aanstellerige zieligerd uit te hangen. Soms word ik bijna onpasselijk van haar angst, van het gemak waarmee ze van alle anderen moed eist, maar zichzelf toe heeft gestaan om pa hun laatste vakantie door de neus te boren.

Wordt vervolgd: Stervende vaders

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat vind ik mooi van hem, dat hij haar tekortkomingen zag en toch van haar bleef houden.

Ik vraag me af wat haar sterke kanten dan waren.
Alles naar haar hand zetten, het gezellig maken, veel werk verzetten en problemen op willen lossen. Voor de buitenwereld was ze een grand-dame, altijd netjes in de kleding en zo, maar ze was emotioneel redelijk arm en van seks moest ze beslist niets hebben (wat nog zwak is uitgedrukt) Wat ik bij Chris al schreef, we hebben het later ook wel leuk gehad.
zo herkenbaar , die band met je vader en hoe hij tegenover zijn huwelijk stond!
Mijn vader mis ik nog vaak, mijn moeder niet !!
Ja meis, er zijn wel meer overeenkomsten tussen jou en mij.
Ik heb het later ook leuk gehad met mijn ma, maar een vos verliest de wilde haren doch de streken niet.... Je leert ermee te leven naarmate je ouder word en ze heeft zeker wel geweten dat er met mij niet te spotten viel.
naarmate we zelf ouder werden, relativeerden we misschien ook meer :-)
Zeker weten, via zelfkennis krijg je ook meer inzicht in de ander
als ik dat maar eens kon aan mijn dochter wijsmaken. maar eens zij zover is als ik nu .. zal ik er niet meer zijn om het te mogen meemaken!
Dat je vader en jij het zo goed konden vinden, is in ieder geval iets wat niemand je kan afnemen. Daar kun je dus wel tevreden op terugkijken ondanks alles wat er verder gebeurde.
Ja, hij is nu al 33 jaar dood... Houden van kan zoveel gezichten hebben. Ik hield ook van mijn moeder met al haar makken. Als ik net zo oud word als pa heb ik nog bijna vijf jaar.
Ik hoop zeker nog heel wat langer te leven dan de mijne. Die is zestig geworden en er ook al bijna 23 jaar niet meer. Houden kent inderdaad veel gezichten al denk ik niet dat er veel verschil zit bij mij persoonlijk in de manieren waarop ik van mij beide ouders hou.
Hij was niet blind voor je moeders tekortkomingen. Een sterke man.
Nee, hij zag altijd wel alles, maar ja, kon er ook niets tegen uitrichten
Ben het helemaal eens met Gildor, mooi hoe je dit allemaal schrijft.
Ontroerend, het gesprek met je vader. Heel mooi.