Mijnheer Derksen door het stof

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 16 February 16:29

Zo, dat is andere taal.

Dan ga ik nu uw werk maar even voorbereiden, denk ik sarcastisch en laat overduidelijk zien dat ik heel hard en uitgebreid met hem meedenk. Hij moet uitzoeken hoe we de situatie op een positieve manier om kunnen buigen en ik moet hem daarvoor bij G**** zien te krijgen. Het is spelen met vuur, maar van vooringenomen lieden zoals hij word ik toch ook te zuur. Ik weet zeker dat ze met een noodgang door de mand valt, in de vaste overtuiging dat zij volledig in haar recht staat met haar sprookjesprins zonder verleden. 

De honingpot

0dc9c11e2cd84d5a30ba936cd02a78ae_medium.

”Kijk, mijnheer Derksen, ik begrijp u wel hoor. Wat ik over haar vertel is ook, dat moet ik toegeven, te gek voor woorden. Het staat echt zo ver van het geijkte denkpatroon af, of althans van het mijne. Ik merk ook wel dat u verstand heeft van zaken, weet waarover u spreekt. U werkt uiteraard veel met crisissituaties die er allemaal weer anders uitzien. Het is niet meer dan billijk dat u af moet gaan op wat men u laat zien. U heeft nu een beeld van hoe wij hier leven plus u heeft twijfels over mijn integriteit. Die observatie moet u als deskundige uiteraard ook heel serieus nemen.” Ik zie dat hij de stroop likkebaardend lekker vindt, de complimenten vreet als de suikerbonen die er vandaag zo lux en overdadig bij mij op tafel staan.
“Indien u denkt dat ik B****'s vrouw onterecht van iets vreselijks beschuldig kan ik daar ook wel inkomen, want men neemt vaak aan dat ik jaloers ben op haar. Niets is echter minder waar. Ik ben heel gelukkig zonder mijn ex en met mijn kind. Ik heb hem echter wel nodig als vader.” Hij lijkt nog niet geheel en al overtuigd.
“We moeten dus iets verzinnen waardoor we er achter komen wat er met de vader van M****, precies aan de hand kan zijn. Waarom hij hier altijd woedend staat te schelden. Dat is hem door uw collegae namelijk strikt verboden toen we deze afspraken vastlegden. Ook dat zal in het dossier staan, neem ik aan?” Hij knikt en legt het eindelijk terzijde.
“Er is dus iets aan de hand waardoor hij zich niet aan zijn eigen regels houdt en waarvoor hij die rare fratsen heeft bedacht. Daar gingen uw collega's enkel mee akkoord als overgangsregeling zodat hij zijn moeilijkheden uit de weg kon ruimen. Zo zie ik het tenminste, als de moeder die haar kind beschermen wil, haar weer gelukkig wil zien, zoals voordat het uit de hand liep toen zij trouwden. Mijn kind kan alleen weer zichzelf worden via zorgzaam contact met paps en mij, al wonen we dan niet samen.” Hij bergt het dossier op, pakt het kopje met de rest van de inmiddels lauwe thee van tafel en lust er ineens ook nog wel een snoepje bij, terwijl de sfeer toch wat welwillender geworden is.
“Misschien is het een idee, ja ik roep maar eens wat, dat u zelf eens bij haar gaat kijken? Tenslotte is ze onderdeel van het geheel, niet waar? Ik weet zeker dat u er plezier van zult hebben. Ze is namelijk bloedmooi. Lang en slank, prachtig blond, echt een plaatje. Het kan niet anders of u, met uw expertise en brede ervaring, kunt in één oogopslag zien of ik haar onterecht heb beschuldigd.” De teerling is geworpen, denk ik en hij is totaal verrast door dit verregaande voorstel. Ik begin bijna te kokhalzen van het spel, dat ik nog nooit eerder speelde. Nood breekt wetten, vergeef ik het mezelf ook weer meteen want hij knikt nu echt nadenkend, houdt zijn aantrekkelijk hoofd schuin alsof hij het daadwerkelijk overweegt. Met gekruiste vingers achter mijn rug doe een snel schietgebedje.

“Daar zegt u zo wat. Dat is helemaal nog zo’n slecht idee niet. Natuurlijk is het goed dat ik óók bij haar een kijkje neem.” Ik probeer heldhaftig te verbloemen dat ik gniffel om de makkelijke wijze waarop ik hem heb bespeeld en hoop dat hij de pretlichtjes in mijn ogen niet voor spot aan ziet.

Als hij opstaat bekijkt hij me toch met andere ogen en hij belooft er spoed achter te zetten, “want het geeft geen pas dat mijnheer uw ex alweer verstek heeft laten gaan.” Aan de voordeur nemen we hartelijk afscheid en ik vraag hem nogmaals om echt haast te maken, “want mijn kind zit alweer veel te lang op hem te wachten en hij heeft toen ook geen afscheid van haar genomen.” Het komt volgens hem dan ook zeker voor de bakker."Dag mevrouw W. naar ik verwacht tot gauw."
Slager, groenteman, bakker of kruidenier, het helpt allemaal geen zier, denk ik als mijnheer Derksen na zes weken nog niet is verschenen. Moet ik er achteraan bellen? Laat ik alles waaien en hang ik na zoveel ellende mijn ideaal aan de wilgen? M**** is inmiddels onherkenbaar nors, kan enkel nog maar stampvoetend de baas spelen over alles en iedereen. Het kost me handen vol energie om geduld te bewaren. Daarnaast blijkt mijn vader ongeneeslijk ziek. Het ziet er naar uit dat ik mijn gelijkwaardige maatje en gesprekspartner binnen zes maanden zal verliezen.

De ontknoping

Het is weer woensdagmiddag, het zonnetje schijnt alsof het een lieve lust is als de bel gaat en mijnheer Derksen in vol ornaat op het korte tuinpaadje staat. Deze keer in een donkergrijs driedelig kostuum. Alweer zonder afspraak! Wat hangt me nu weer boven het hoofd?  M*** herkent hem meteen en begint hem overdreven hoog piepend te paaien. Hij wordt er zenuwachtig van en wil, terwijl zij zich aan hem opdringt, meteen van wal steken.
”Zullen we het doen zoals de vorige keer?” vraag ik vriendelijk en loop meteen door naar de keuken. Ik heb geen snoepjes deze keer, maar misschien neemt hij wel genoegen met een Mariakaakje, vraag ik me gespannen af. Als M**** in bed ligt begint hij al opgewonden tegen me te roepen terwijl ik nog met één voet op de overloop sta. “Nou mevrouw, ik moet u mijn welgemeende excuses aanbieden.”
Van schrik sta ik halverwege de spiltrap stil en bekijk in de war hoe hij vanaf de bank naar me op kijkt. Het is waar, geloof ik, hij ziet er schuldbewust uit.
”Ik zal eerst thee pakken want dit klinkt bijzonder. Natuurlijk ben ik erg benieuwd.”

“Sorry, dat het zolang heeft geduurd. Ik heb diezelfde week nadat ik bij u was, een afspraak met hen gemaakt. Dat was geen enkel probleem, zei uw man. Eh sorry, uw ex. Die afspraak werd echter vlak voor de tijd afgezegd. Ik had u beloofd haast te maken en we waren het er bij de Raad ook allemaal over eens dat we snel in moesten grijpen. Aangezien datzelfde ritueel zich drie keer herhaalde voelde ik mij er steeds minder prettig bij.” Natuurlijk knik ik meelevend, hoewel deze gang van zaken me absoluut niet verbaast.
”Zo kon het natuurlijk niet eeuwig doorgaan en ik begon me af te vragen waarom het zo moeizaam verliep. Ik heb haar daarom vanmorgen zomaar onverwacht overvallen. Ze was alleen, uw ex was aan het werk, zei ze. Nou mevrouw W. Ik heb het wel met die man te doen, moet ik u eerlijk zeggen; ik ben er eigenlijk nog steeds een beetje overstuur van.” Ja heb medelijden met hem, foeifoeiiebah. Kom met de clou. Is er nog iets dat in de verste verte lijkt op een oplossing? 
"Och, u moet maar zo denken, hij is volwassen, heeft dit zelf zo gewild, toch?" Hij knikt, maar vindt B**** toch wel een grote pechvogel, zo te zien. 

“Ik was amper binnen of het was al raak. Weet u wat ze nota bene zei?” Ik kan er wel naar raden maar gun hem van harte zijn moment van totale ontzetting.
“Je gelooft het toch niet? Zij wil met uw dochtertje niets te maken hebben vóórdat ze zelf kinderen heeft,” zegt hij met een van verbazing gierende stem en zakt dan onflateus ontmoedigd terug in de bank. Ik knik, het voelt niet als een overwinning.
“En nu?”vraag ik droog.
“Goede vraag, maar nogmaals: het spijt me verschrikkelijk dat ik u de vorige keer zo onterecht beschuldigd heb. Ja, wat nu? Ik zou er maar van afzien, dit wordt nooit meer wat. Het enige dat u nu nog kunt doen is een rechtszaak aanspannen."  
”Oh lekker is dat, hij loopt bij de rechter de deur plat vanwege geld dat hij niet betalen wil en nou moet ik daar gaan soebatten omdat mijn kind recht heeft op haar vader?” Hij knikt en raadt me aan dat in ieder geval nog te proberen.
"Wie weet kan de rechter hem verplichten zijn kind ééns in de maand op te halen en misschien bindt die vrouw dan eindelijk ook eens in?”

Wordt vervolgd: De laatste loodjes

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
naar de rechter en een massa geld en energie erin steken om je EIGEN kind bij je te hebben!!
Maar goed dat Derksen het nu zelf ondervond hoe het in elkaar zit!!
Nee, om de de vrouw van de vader te dwingen haar op te mogen blijven halen
ik lees dit verhaal mee ook vanuit de invalshoek van je advocaat en zijn gedrag en vind het fascinerend.

mijn ega heeft ook regelmatig zulke zaken bij de hand en ik blijf er bij hem altijd op hameren dat kinderen prio 1 zijn, ongeacht wat..

interesting
Ja, mijnheer Derksen van de Kinderbescherming zag het als laatste mogelijkheid de rechter erbij te halen, maar men vond eigenlijk allemaal wel dat het te gek voor woorden was dat het zover komen moest. Ik ook, maar ja, als je voor je kind op wilt komen, mag je je niet laten leiden door persoonlijke rancune of zo.
mooi,ik lees je graag alhoewel je onderwerp niet gemakkelijk is, dat je het nu zo schrijft zegt zoveel over jou X
Dank je wel...het blijft voor mij toch het meest nog een creatief proces, schrijven en verbeteren
Tja,zo schiet het ook niet op. Wel fijn dat meneer Derksen het boetekleed weet aan te trekken.
Ja, eindelijk iemand die excuses maakt, maar ik kocht er uiteindelijk dus geen reet voor. Joepie...hoezo, wie zijn best maar doet zal ooit succes hebben?
Plaatsvervangende schaamte en irritatie. Ook (misschien wel onterecht) om de houding van Kinderbescherming.
Wel bij jou langskomen na een klacht, maar als duidelijk wordt dat de nieuwe vlam van je ex er standpunten op na houdt die schadelijk kunnen zijn voor je kind dan heet het "regel het maar via de rechter". Voor mijn gevoel valt dit ook onder hun zorgplicht.
Ja, doet me weer denken aan de laksheid waarmee ze mijn moeder en ons benaderden, ooit.
In dit geval was er echt geen goed garen mee te spinnen en ze hebben me ook wel bijgestaan, maar niemand kon het tij keren, misschien die rechter dan?
Gezellig dit. Naar de rechter om B te verplichten zijn bloedeigen kind één keer in de maand te zien.

Mevrouw B wil niets met jouw kind te maken hebben voor ze zelf kinderen heeft: en dit, dames en heren, is goeie ouwe onzekerheid en jaloersheid.
Ja, op het ziekelijke af, denk ik dan zelf
Ze hebben het wel getroffen, zo saampjes. Ziekelijke mensen genoeg op de wereld en als ze hun ziekelijke pijlen richten op volwassenen, dan hoop ik dat die volwassenen dat aankunnen.

Maar op onschuldige kinderen (of dieren) dat gaat me een straatje of 10000000000000000000000000000 te ver.
Mij gaat dat ook mijlenver te ver en ik heb al die jaren daar de zure vruchten van mogen plukken. Toch iets totaal anders dan je je van te voren bedenken kunt, maar ik ben er nog steeds, en trots op die prestatie en zelfs met lol in mijn leven.
Het is verfrissend om een volwassene in jouw verhaal te zien excuseren voor zijn eerdere fouten.

Het verbaast mij wel dat G zich zo open en bloot geeft voor een ambtenaar. Niet bepaald handig.

Er staan trouwens een paar spellingfouten in je tekst.

'Dat staat vaast ook in het dossier, neem ik aan?' moet met maar een a.

Misschien bidt die vrouw dan in? Ik denk dat het hier bindt moet zijn.
Ja, je was er te snel bij, ik ga hem nog eens nalopen, dank je wel