In de ban van het ding

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 13 February 15:36

“Ja en toen?” vraagt ze met bibberstem. Ik slik, sluit de ogen, schud het loodzware hoofd en wil niet meer! Ja en toen? Ik kan er geen goede intonatie voor vinden en vertel nogmaals vlak, maar verbaasd, dat ik heb gewacht. Er komt niets zinnigs meer uit en na weer een lange pauze gebaart ze, inmiddels wat ongeduldig, dat ze verder wil en dringt zelfs aan: “Wáárop heb je gewacht?” 

“Tot hij de voordeur dichtsloeg, natuurlijk, zodat ik naar M**** kon om haar te troosten!” Ik kom veel feller uit de hoek dan nodig is, hoor zelf hoe onterecht verwijtend het klinkt.
“Sorry, niet tegen jou bedoeld, EmjE, maar weet je, in die paniek had ik toch ook nog al die half afgemaakte gedachten. Dwars doorheen dat geweld realiseerde ik mij hoe M**** dit ervaren moest en dat hij alweer voorkwam dat ik haar beschermen kon. Ik wist dat pappa helemaal niet trots op haar was zoals ik beloofd had. Hij had haar niet opgepakt en geknuffeld omdat ze voor hem de voordeur al alleen open kon maken. Nee, die gevoelloze bruut had haar vol-ko-men genegeerd! Opzij geduwd want ze was tegen de meterkast gevallen! Godsallejesus. Ze had hem drie maanden niet meer gezien en toen hij eindelijk kwam stond ze in de weg met dat hoopvolle snuutje.” 
Mijn keel knijpt alweer dicht en ik neem een flinke slok sap, die ook is aangevuld.
“Ja, nu snap ik waarom de aanloop van dit verhaal zo vreselijk uitgebreid was. Ik dacht: schiet op, kom to the point, vertel wat er fout ging, maar nu begrijp ik je wel”
“Je zou toch nooit gesnapt hebben hoe desastreus dit alles was als ik er niet bij had verteld wat er aan vooraf ging?” Ze schudt gelaten haar hoofd.

c4ee104d2b5204b1a2141d3804886ed5_medium.“Alwéér was ik de leugenaar. Dat kon me echter veel minder schelen dan dat hij zijn kind geen complimentje gegeven had voor haar nieuwe kunstje. Niets was er uitgekomen van wat ik had beloofd terwijl ik exact had gedaan wat die mensen van de Kinderbescherming eisten; haar voorbereiden! En hij? Hij trapte dat alles met zijn gore woede plat. Moet je zien wat daar van terecht kwam.” klaag ik en kijk EmjE waarschijnlijk met een van wanhoop vertrokken gezicht aan, want ze reageert met een meelijwekkende grimas. De stilte daarna valt me niet eens op. Het is alsof ik uit een lege cocon ontsnap als ze opnieuw dringend aan me vraagt hoe het verder ging. Ik kijk haar verdwaasd aan, wat wil ze nou nog méér?  
“Je wachtte…hij sloeg de voordeur dicht en toen?” Ineens begin ik te snikken, ben het kind van drie dat door haar moeder niet werd getroost toen ik dat zo hard nodig had en ik schaam me. Schaam me dood, voel me te klein, te radeloos.

“Oh, EmjE….Ze was, was, eh, ze was weg!”

“Wat? Hij had haar meegenomen?” vraagt ze met afgrijzen en haar gezicht spreekt zulke afschuwelijke boekdelen dat ik snotterend de kamer uitvlucht zonder nog één woord over mijn lippen te krijgen. Ik moet onmiddellijk uit de kleren. Ik stink. De misdaad van zo lang geleden heeft zich hardnekkig door mijn trui, broek en haren gevreten. Verlangend naar mijn warme zachte pyjama ruk ik in de logeerkamer alles van me af, laat het vallen, struikel er over en wurm me jankend in het afgewassen, maar vertrouwd, veilige flanel.

Als ik na een kwartier met het gevoel door een vrachtwagen te zijn overreden de woonkamer weer binnen schuifel, zit daar mijn steun en toeverlaat. Alsof er niets is gebeurd. De rots in de branding. De glazen zijn bijgevuld en de tv staat aan. Ik zou inderdaad niet weten wat er nu nog te vertellen valt, denk ik en glimlach dankbaar naar haar. Er is een oude draak op de Duitse zender en zonder een woord te wisselen laat ik me, hoe het kan weet ik niet, makkelijk door het klungelige acteerwerk en de suikerzoete plot meevoeren. Dat EmjE regelmatig naar me kijkt, merk ik in mijn ooghoek wel, maar praten wil ik niet meer en dat respecteert ze. Ik zet het op een zuipen, wil straks verdoofd in bed vallen. Als ze na de film stilletje naar bed vertrekt zet mijn hartsvriendin, ze kent me door en door, een nieuwe fles onder de salontafel.

De volgende dag klim ik, tegen de vaste gewoonte in, pas om elf uur omhoog uit een duister hol met een hoofd als een baksteen en een keel die het meeste weg heeft van de verdroogde varkenspens waar wij vroeger foekepotten van maakten. Kater, duvelskater, ik kom een druppel later, zing ik en moet erg wennen aan de afgeleefde toestand die ik over mezelf heb afgeroepen. Het is lang geleden dat ik me mateloos vergreep aan drank. De schaamte is tegelijk met mij ontwaakt en ik loop voorzichtig de hal in waar ik EmjE tegen kom. Fris gewassen in makkelijke vrijetijdskleding.

“Goede morgen, goed geslapen?”
“Ja, bewusteloos geweest.” Ze glimlacht. “De koffie is vers en in de keuken staat alles klaar om je boterhammetje te boetseren.” fluistert ze en wrijft me in het voorbijgaan even over de schouder, waardoor bijna weer spontaan de tranen vloeien.

Pas zondagavond, nadat de zaterdag verloopt als altijd en zij ‘s zondagmiddags op verjaarsvisite is geweest bij één van haar neven, ik een stuk heb gewandeld, komt ze er na het eten op terug.
“Dit gebeurde dus vrijdagmorgen om elf uur en jij zat na dat drama in je huis, te trillen, neem ik aan want je kind was weg. Wat heb je daarna gedaan? ”
“Ik denk dat ik twee uur lang op de bank heb zitten janken om alles, om die laatste vreselijke maanden, om mijn onschuldige hummel die zo beschadigd werd, om het verraad en de gemene manier om ons te dumpen, om verloren vrienden door hun lastercampagne, de grenzeloze machteloosheid maar vooral de schaamte.“

”Schaamte?”
“Ja, ik had het aan mezelf gezworen: ik zou haar altijd beschermen en nou ja… je had dat koppie moeten zien toen hij zich zo te buiten ging. Ze drukte de handjes tegen de oren, zo hard gilde die kerel. Ik had haar moeten beschermen.“
” Zeg, ben je nou helemaal mal? Jij hebt dit NIET op jouw geweten! Je hebt alles gedaan wat in je macht lag.”
“Ja, zeg dat maar eens tegen een kind van nog geen vier die dit mee moet maken terwijl er niemand is die haar uit kan leggen wat er aan de hand is met overspannen volwassenen waarvan zij afhankelijk is. Ik schaamde me kapot, voelde me schuldig omdat ik had geloofd in een oplossing, er van overtuigd was geweest dat het op te lossen was. Toen ik totaal kapot gehuild en met dikke rode ogen bij de achterbuurtjes kwam heb ik verteld wat er was gebeurd. Ze hoorden me wel aan, maar ik voelde dat ze het amper geloofden. Wie denkt dat zo’n vreselijk verhaal ook inderdaad de waarheid is? Het was te ongeloofwaardig.”

“Nou sorry, maar ik geloof je toch ook?”

“Ja, maar jij kent me van haver tot gort en we zijn nu zoveel jaar verder. Ik kan er over praten, dat wilde ik toen ook, maar toen ik bij de buurtjes weg ging, het idee kreeg dat ze het belang ervan bagatelliseerden, bleek John die middag niet te werken en bij de Kinderbescherming zei de receptioniste dat de mensen die ik gesproken had op locatie aan het werk waren. Ik ben in bed gekropen, sliep wonder boven wonder meteen in. Niets gedronken, dat deed ik in die tijd niet eens. Toen ik de volgende morgen wakker werd had ik de helft van die vreselijke beelden al ergens achter een scherm opgeborgen, want ik moest mijn hoofd erbij houden en besloot naar mijn ouders te rijden. Daar heb ik gevraagd of ze de volgende maand wilden komen logeren. Ze keken wel raar op en ik vertelde dat er iets vervelends was gebeurd, dat ik hen nodig had bij de volgende bezoekregeling, als getuigen. 

Vorig deel gemist? In de ban van de ring

Wordt vervolgd Het lege nest

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heftig, heftig ... wat moet er door dat kind gegaan zijn !! Wat doet hij zijn dochtertje aan?!
En dan is ze mee met hem en zal hij haar van alles wijsmaken om jou de schuld te geven - niet moeilijk dat M ..niets om haar moeder gaf later.
Hoe kan een vader zoiets aandoen bij zijn kind. Niet te begrijpen

Mens, mens ..; wat heb jij meegemaakt !!
Ja, en wat kwam er nog meer achter aan? Het zou el een erg vervelend loodzwaar boek worden als ik dat alles echt opschreef.
Niet te geloven!!!!!!
Sommige gestoorde psychopaten zijn net bodemloze putten, die krijgen er nooit genoeg van om hun troep over een ander uit te storten....maar oh weh als je weg gaat
oh sis wat kunnen mensen toch erg zijn... phenomenaal goed geschreven
Dank je wel.
Tussen al de tragedie door komt toch jouw innige en onverwoestbare band met Emje naar boven....dat is dan wel weer heel erg mooi.
Dank je wel. Jij het is ook wel een ode aan EmjE
Dat kun je toch niet verzinnen?
Nee, er is ook gen woord verzonnen van wat ons is overkomen
Soms zijn mensen onbegrijpbaar...

Jee Weltevree complimenten voor de denderende titel!
Dank je wel meis. Ja, in de ban, waarvan?
De ring? Het ding. Ik zing?
Wat een idioot is die man toch. En dat over de rug van jullie kind wat nog het allerergste is.
Ja, een ander woord weet ik er ook niet voor.