In de ban van de ring

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 13 February 11:37

“Maar, mare, wat als die lul de behanger weer niet komt?”
“Goeie vraag. Dat schoot die paar dagen ook regelmatig door me heen. Ik wist dat er met die mensen van de Kinderbescherming niet te spotten viel. Had gehoord hoe streng ze tegen hem waren en ze zouden zonder pardon maatregelen nemen Ze haalden je kind eenvoudig uit huis als je er niet goed voor was, maar dat terzijde. Natuurlijk genoot ik ook van M****, haar vernieuwde vertrouwen en het plezier dat ze pappa weer zou zien, maar de laatste tijd wist ik bij hem natuurlijk niets meer zeker. Gek is dat toch, dat ik er dan meteen ook dat stomme schuldgevoel bij krijg omdat ik iemand misschien vals beschuldig.” EmjE knikt.
“Het was in dit geval toch wel logisch dat ik die foute gedachten wel eens kreeg?”
Ze knikt nog heftiger en ik vraag of zij het anders zou hebben gedaan, maar ze zegt met grote stelligheid van niet. Dat stelt me toch gerust en ze vult aan: “Zeker niet als je merkt hoe blij je kind er van wordt.” Ik zucht van deze verlate bevestiging.

“Nee hoor, ik was deze keer toch te wantrouwig geweest. Keurig op tijd zag ik het kanariegele gevaar de hoek om komen. Toen we getrouwd waren kon hij nooit ergens op tijd komen. Daar heb ik heel wat ruzie met hem om gehad, want door zijn toedoen moest ik ook vaak anderen teleurstellen. Van huis uit geleerd dat het een vorm van respect was dat je anderen niet liet wachten. Ik begreep er ook geen donder van waarom hij te laat kon komen als we in wezen een half uur eerder al klaar hadden gestaan. Hij verzon toch altijd wel iets om niet op tijd te hoeven zijn. Het leek soms wel pesterij, maar sinds de bezoekregelingen begonnen was het een man van de klok.” Ik weet wel waarom ik er omheen begin te draaien. EmjE luistert altijd heel geduldig, laat me meestal wel een zijweg inslaan en nu ik stil val, maant ze me toch om verder te gaan met het oorspronkelijke verhaal.

9f47d7a244906f84ce728ef73754f546_medium.

“Hij komt dus echt en ik ben minstens zo blij als M****, zet haar klaar naast de koffer, controleer of ze er goed uitziet, geen vuil toetje heeft terwijl zij van opwinding het knufkonijn tegen zich aandrukt en kleine sprongetjes moet maken. Ze laat het zelfs toe dat ik haar knuffel.”Lieve meiske, goed naar pappa luisteren, lief zijn voor G**** en heel veel plezier. Tot zondag, lieverd, poepescheetje. Mamma gaat nu de kamer in zoals we geoefend hebben dus...?"
”As jij roept mag ikke de deur ope doen.”
Ik knik, werp haar een kushandje toe als B**** zijn blikken bak met gierende remmen voor de deur parkeert en sluit de woonkamerdeur om opgelucht op de bank vallen. Nadat ik het portier dicht hoor klappen roep ik naar M****, en ik hoor óók het klikje van het slot...

Ik wil net heel diep zuchten omdat het uiteindelijk toch goed gekomen is, maar een enorm harde knal voorkomt dat en ik sla de hand voor mijn mond. Hij heeft haar doodgeschoten, denk ik en zit verstijfd op bank als ik hem door de hal hoor stampen. Nu ben ik aan de beurt. Ik weet het zeker. De kamerdeur vliegt open, knalt met groot geweld tegen de muur en oh…”

Het is niet eens die vreselijke herinnering waardoor ik zwijg, maar EmjE’s geschrokken ogen vertellen overduidelijk hoe beangstigend het is geweest. Pas daarna word ik weer net zo duizelig als destijds en spring op, ren naar de wc om boven de pot te kokhalzen. Er komt niets. Jankend hang ik met de armen op de bril en zie het, hoor het, voel het weer alsof het op dit moment opnieuw gebeurt. Als het ooit onduidelijk was hoe traumatisch deze ervaring voor mijn kleintje moet zijn geweest, dan bewijst mijn lichaam na al die jaren wel hoe moordend het was wat daar gebeurde. Ik zie tussen zijn uitgespreide benen haar angstige ogen, dat open gevallen mondje en de tranen stromen ongecontroleerd, vallen geplok tjeplets in het water dan de toiletpot. Het beeld lijkt in de waterspiegel gebrand. Het is afschuwelijk: mijn meiske hangt verlamd tegen de meterkast en ik kan niet bij haar komen. Tussen ons in staat dat wilde beest.

EmjE en ik zitten vijf minuten later, bijna dertig jaar na dato, na te hijgen op haar oude bank en ze wacht, heeft zakdoekjes voor me klaar gelegd, twee fikse bellen met sherry volgeschonken en schudt meewarig haar hoofd, wacht tot ik in staat ben om weer te praten.


053413609951ff0631edfca17c41ea79_medium.“ Wijdbeens stond hij daar in de deuropening van de woonkamer,   zwaaide met gebalde vuisten woest om zich heen en M**** hing bij de open voordeur tegen de meterkast. Zijn kop ontplofte bijna, de aders op zijn voorhoofd waren net van die dikke opgezwollen kabels. Zijn doorgaans dunne hals onherkenbaar, een dikke stierennek. Hij leek twee keer zo breed en lang als anders, maar hij waagde het niet om één stap over de drempel te komen. Hoewel ik het liefst achter de bank zou zijn gekropen, was ik net zo verlamd als mijn kind, dat hij in zijn woede omver had gelopen. Ik moet naar haar toe, is al wat ik dacht. Ik moet haar beschermen, maar hij stond als een onwrikbaar betonblok tussen ons in en begon zo vals en venijnig te schreeuwen als ik hem niet eerder had gehoord. 

“Wie denk jij Godverdomme wel dat je bent? Vuile snol, stomme tering hoer, achterlijk sloerie. Wanneer hou jij nou eindelijk eens op met je vunzige spelletjes?”
Door mijn hoofd vlogen duizenden flarden van gedachten, mijn hart klapte bijna uit de borst, maar ik kon niet bewegen terwijl hij doorging met schelden.
"Jij smerige heks, vette vuile teef, jaloers kreng dat je er bent, hoe durf jij je met mijn huwelijk te bemoeien? Jij maakt alles kapot, stomme trut.” EmjE's ogen knipperen verschrikt en ze slaat haar hand vanzelf voor de mond als ik hem met schelle stem imiteer. Ik las een rustpauze in.

"Ineens, ik weet niet waar het vandaan kwam, vloog ik van de bank om hem als een wilde kat aan te vliegen. Ik zag dat hij schrok en stootte hem terug de hal in waar ik zijn kop aan flarden wilde krabben. Daar had hij niet op gerekend en hij struikelde een pas te ver naar achteren richting de voordeur. Ik kon er niet meer bij. Daarom greep ik de kamerdeur, sloeg hem dicht en ging er meteen met mijn rug tegenaan staan duwen om te voorkomen dat hij opnieuw zou beginnen. Het bleef stil en ik riep. “Ga in Godsnaam weg!" Aan de andere kant van de deur was geen geluid te horen en ik heb daar met knikkende knieën staan wachten als een versteend rotsblok.” 

Ik grijp het glas van tafel, maak het in één teug half leeg, zet het met een te harde klap terug en val uitgeput tegen de leuning van de bank, volkomen leeg. 

Wordt vervolgd In de ban van het ding

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Even een detail: Het is mij niet geheel duidelijk of je hem buiten het huis hebt gestoten of slechts tot in de hal. En zo ja op het laatste, ik weet niet waar M is. Je schreef bij de meterkast, maar is dat in de hal of is dat bij jou in de kamer? Dat is belangrijk voor mij om te weten om deze scène goed voor mij te zien. Ik denk dat je dat wat duidelijker moet tonen in de tekst.

Maar voor de rest: Wat? Heeft G hem opgestookt omdat ze de invloed van de kinderbescherming vreesde? Hoe kon hij dat doen, M zo omverlopen en jou daar zo uit te schelden?

Arm kind. En zij verdedigt hem blijkbaar nog steeds. Hoe erg kan je de wereld vervormen naar je eigen visie?

Prachtige tekening trouwens. De lucht die verstoord en barst rond zijn hoofd geven duidelijk zijn invloed weer. Heb je hem zelf gemaakt?
Wat een prima feedback Neerpenner. Ik zal het aanpassen, want de meterkast zat vlak naast de voordeur in de hal. En ja, ik stootte hem enkel de hal in. Hij stond tussen ons kind in en in het vorige verhaal zie ik dat beeld weer terug in de wcpot, waar het gebrand lijkt te staan op de waterspiegel in de wc
Ja die tekeningen heb ik gemaakt bij het volwassen prentenboek dat ik daarover heb geschreven.
Dank je voor de verbeteringen!

Het is dan wel een beetje cru dat je hem in de hal hebt geduwd waar M is. Ik weet dat je het niet zo bedoelde en moeilijk anders kon, maar zo lijkt het wel alsof je hem opsloot met haar.
Er was op dat moment geen andere uitweg en de voordeur stond helemaal open.
Ach, oké, het was niet tot mij doordrongen dat de voordeur open stond. Dat verandert het beeld weer wat.
Allemachtig! En ik maar denken dat mijn pa een pokkenhond eerste klas was. Wat is dit voor iemand? Wat zag je ooit in hem?

Dit soort verbaal geweld, dat ken ik van huis uit ook. Het wordt me steeds duidelijker waarom ik me groen en geel erger aan emotionele uitbarstingen van volwassenen, bijvoorbeeld op deze site. Je bent volwassen dus je bent in staat om je emoties te bedwingen. Doe je dat niet, dan is dat een keuze en zijn de consequenties voor jou. En mensen die het goedpraten, daar word ik pas echt schijtziek van.
Goed, even een zijstraatje. Dit soort verhalen triggeren mijn herinneringen nogal sterk. ☺
Dit zag ik nooit in hem, heb ik kennelijk ook niet in hem opgeroepen toen we samen waren
jongens ... ik zit hier met trillende vingers te typen ...
Ik niet meer gelukkig, want het is geschiedenis hè?
Jeetje kan het nog erger dan dit?
Ikzit hier met hartkloppingen.
Ik toen ook
Dat zal hij inderdaad niet verwacht hebben. Hij genoot van de verlammende werking van zijn woorden en daden.
Dat was toen ineens wel over
Ik heb hem op geslagen ik moet zo werken, staat bij mijn favorieten, fijne dag en weekend alvast.
Natuurlijk meis, doe op je gemak