Gemeen schappelijk

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 12 February 15:10

“Oké, zet je schrap

zeg ik tegen EmjE, "dat moet ik ook, want het begint hoopvol maar, nou ja… 

c61af553034d53055ae3bd0068728417_medium.

"Laat ook maar, ahum...

De kinderbescherming

Kom ik daar, ben natuurlijk zenuwachtig, wil me dolgraag beschaafd gedragen, maar ik weet ook dat ik onderhand een verdomd kort lontje heb. Ik wil B**** beslist niet als een viswijf in de haren vliegen, vind ik,  want mijn reputatie staat op het spel. De receprioniste neemt me, keuvelend over het weer, mee naar een kantoortje waar een man en vrouw klaar zitten, achter maagdelijk ogende lege schrijfblokken aan het hoofd van een grote tafel. Ze staan op, stellen zich uiteraard aan me voor, maar hun namen vliegen meteen mijn hoofd uit zodra ik koffie krijg. Kennelijk hebben ze mij eerder laten komen want van B**** is er niet.

Zij hebben alle tijd, laten me eerst wat drinken en vragen dan wat mijn probleem is. Gelukkig vegen me niet meteen met verwijten van tafel, luisteren, stellen diverse zinnige vragen en de dame schrijft als een bezetene mee. Regelmatig prikken er tranen in mijn ogen, waar ik doorgaans de schurft aan heb, maar bij hen vind ik het geen probleem. Ze knikken vaak en als ik klaar ben zijn ze het er mee eens dat hier onmiddellijk verandering in moet komen. Daar word ik toch rustiger van want wat zou ik nog moeten doen als ook zij mij voor gek verklaren?
Dan wordt B**** door de receptioniste binnen gelaten. Hij bekijkt de situatie gespannen, zegt dat het hem spijt te laat te zijn en men gebaart dat hij tegenover mij kan gaan zitten. Vanaf dat moment neemt de mannelijke helft van de medewerkers het voortouw en kondigt aan dat we snel tot een oplossing zullen komen, "omdat uw kind niet langer de dupe mag zijn van eventuele onnodige misverstanden."  Hij pakt het amicaal, vriendelijke aan en vraagt B**** zijn visie te geven. Mijn ex zegt af te wachten wat zij van hem willen en trekt een weerbarstige kop zodra de man uitlegt dat ze er naartoe werken dat wij elkaar weer op een rustige manier kunnen benaderen. “Zoals u dat in het begin deed, zullen we maar zeggen,” blijft zijn collega aardig neutraal. Dan mag B*** zijn menig geven over hoe we dit het beste aan kunnen pakken, maar hij weigert zijn mond open te trekken. We wachten… Hij krijgt veel tijd, niemand helpt hem uit de brand en uiteindelijk begint hij te hakkelen. Ik verwacht half en half wat er komen zal, maar bij die arme welzijnswerkers valt de mond halverwege open.

“Maar mijnheer B****, dat kan niet! Kunt u niet menen! Uw kindje is pas drie. We zagen het al niet zitten dat het niet meer gaat zoals in het begin. Het is onnodig, ook niet goed voor het kind, om haar op te jagen. Haar in één minuut overdragen voegt niets toe aan de rust of haar zekerheid. Ze moet u beiden kunnen zien, meemaken ook, als standvastige ouders waar ze op vertrouwen kan en-“.

“Ik wil haar wel ophalen, maar ik wens- daarbij knikt hij naar mij- háár daarbij niet zien. De overdracht moet bij gezamenlijke vrienden gebeuren,” herhaalt hij nu wel eigenwijs luid en duidelijk.
“Maar mijnheer P**** toch. Dat hoeft echt niet en waarom ook? Mevrouw hier is bereid om mee te werken. Waarom zou zij zo’n hummeltje bij gemeenschappelijke vrienden achterlaten als u haar in alle-”
“En toch moet het zo, klaar af! Ik kom niet meer bij háár.” Hij kijkt erbij alsof ik te smerig ben om aan te pakken, hem op zal wachten met een automatisch geweer. De dame schreef eerst als een razende mee, maar het overleg zit muurvast.
“Mijnheer P****, we zijn volwassen mensen, moeten het voor uw kind zo goed mogelijk regelen. U zit net als wij in het vak, dus u wilt toch ook dat het goed komt voor uw meiske?” Hij knikt heftig, maar zwijgt verder in alle talen.
“Wat zit u eigenlijk dwars, mijnheer P? Wat is de reden dat u de moeder van uw dochtertje perse niet meer wilt zien?”
EmjE, hij klemde de kaken op elkaar als een verwend kind dat zijn favoriete speeltje niet terug krijgt, terwijl zij op hem in bleven praten.
“Het zal echt niet kunnen zonder mevrouw W, wat vindt u mevrouw?“ vroegen ze in koor aan mij. Ik ging bijna de fout in, maar bleef wijselijk op mijn handen zitten.
”We hebben geen gezamenlijke vrienden meer. Ik ben bij iedereen zwart gemaakt. M**** is inmiddels bijna onhandelbaar, ze verlangt enkel nog maar naar pappa, wacht nu al drie maanden. We moeten vandaag echt iets verzinnen.”
Mijnheer mijn ex lachte zoals gebruikelijk kleinerend, maar werd gesommeerd om het netjes te houden zodat we in goede harmonie tot een regeling konden komen."

e4cb0c93839fefff6d804c9599394b3f_medium.

”Zo daar kon hij het dus wel even mee doen,” is EmjE tevreden, maar ik schud mijn hoofd en vertel hoe de mensen aan het soebatten bleven, B**** enkel stoïcijns zijn eisen herhaalde alsof hij een ingestudeerd lesje op zei. Nu blaast ze toch echt erg   verontwaardigd,” want hij wil haar wel zien maar…waarom dan zo dwars?”
“Ik zat me daar plaatsvervangend voor hem te schamen, vond het achterlijk dat hij zich bij collegae zo kinderachtig liet kennen, maar even tussendoor. Herken jij dat? Zijn M**** en C. niet precies hetzelfde bezig geweest? Het moest gaan zoals zij wilden en daarmee basta! Geen flintertje ruimte voor andermans mening, geen schilvertje overleg. Ze voelen zich ergens het slachtoffer van, niemand weet van wie of wat, maar ze drijven wel hun wil door. Niet op een integere democratische manier, maar via slinkse wegen, die wij niet kunnen inschatten.” Ze denkt er over na, vraagt zich af of ik hem of haar met B**** mag vergelijken, want B**** was destijds toch een volwassen kerel. Ik kijk haar aan met een sarcastische blik.

“M**** is nu net zo oud als hij toen wij daar zaten. Ik vond het bij hem echt in niets lijken op volwassen. Maar goed, hij zwijgt en die mensen peuren door.
"Mijnheer, waarom doet u zo moeilijk? Wat is het nut ervan dat u zo, ja, hoe zeg je dat, rigide op uw strepen staat?” Ik hoop dat hij eindelijk zeggen zal dat zijn vrouw het hem onmogelijk maakt, want dan weten we waar we aan toe zijn, hoe je dat aan zou kunnen pakken, maar hij blijft haar trouw. Uiteindelijk gaat B**** ermee akkoord dat ik ons kind in de hal klaar zal zetten en zelf onzichtbaar in de woonkamer blijf. Te zot voor woorden en niemand vindt het een goed plan, maar het is voorlopig belangrijker dat M**** hem weer zal zien. We nemen er de agenda bij, leggen zes weekenden vast, ingaande per aanstaande vrijdag en de deskundigen drukken mij op mijn hart dat ik M**** er goed op moet voorbereiden "Zodat het niet opvalt dat haar vader u niet wil zien, totdat het in de toekomst weer beter loopt." B**** krijgt zijn eigen, uiterst veelzeggende,  gedragscodes mee.

  • U moet zich ten alle tijden beheersen,
  • U scheldt haar moeder niet uit,
  • U zorgt ervoor dat de overdracht in alle rust verloopt,

“En mijnheer P****, wij gaan hier nu dus enkel mee akkoord vanwege het belang van uw kind, maar wij eisen wel dat u binnen deze periode, dit halve jaar dus, uw problemen oplost. Dit is namelijk een voorlopige overgangsregeling om u de kans te geven de in de weg staande opstakels op te ruimen. Daarna moet het weer in alle rust verlopen, zoals vroeger. Misschien kunt u eens met iemand praten, een psycholoog?” Ik vrees dat hij dat niet zal doen.

“Nou dat was klare taal, daar kon hij het mee doen.”
”Ja, ik was ook erg opgelucht, stond er niet meer zo alleen voor, voelde me toch beschermd met hun steun in de rug. Nu kon hij het niet meer maken om zich zo te misdragen. Gelukkig zou hij over drie dagen al komen en dus kon ik mijn meiske eindelijk vertellen dat ze papa weer zou zien. Het leven had al weer een stuk aangenamer karakter.” 

Wordt vervolgd: Het bloemse bloesje

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wel, ik vind het toch hartverwarmend te lezen dat die twee mensen jouw kind trachtten te helpen. Ik vreesde namelijk dat zij niet naar jou gingen luisteren.

Voor de rest, tja, wie aanneemt dat hij zonder gebreken is, zal geen ontwikkeling kennen.
Ik was ook erg blij eindelijk niet meer zo alleen te staan nadat vrienden plus de hartsvriendin het al af hadden laten weten en mijn ouders wilde ik er zo min mogelijk mee belasten.
Als hij komt opdagen tenminste en ik twijfel daar toch aan.
Nou, deze keer komt hij echt wel. Dat is niet over het hoofd te zien, Je zult het zien
Wat een ONMENS is me dat!!
En die vergelijking van C.. met M ... er zit wel iets in!
Ik had al die jaren enkel maar Déjà Vu's, als ze weer zo te keer ging. Op laatst word je daar murw van
dat kan ik me goed voorstellen!
Gelukkig kan je met EmjE erover praten en zij heeft zoveel meegemaakt!
Ha, tegenwoordig komt het nooit meer ter sprake, behalve als ze wil weten hoe het er nu met dit nieuwe boek voorstaat, maar destijds was ze mijn steun en toeverlaat, vooral na die brief van M**** en nadat die poging bij Niek om contact te maken ook mis gelopen was.
wat een sujet!
Een regelrechte dictator is er niets bij. Daarom denk ik ook dat dictatoren in wezen misdeelde kinderen zijn, of zo, die enkel daarom macht uit willen oefenen