We zijn gewoontedieren

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 12 February 10:49

Het is weer tijd voor Morse, maar ik kan me niet concentreren, verwacht dat EmjE straks nog meer wil weten over vroeger en het punt nadert waar ik nooit zonder janken doorheen kom. Wat is er zinvol aan om dat alles op te rakelen? Ik ben de enige die weet, het nog steeds aan den lijve ondervind, hoe funest de agressie uit het verleden voor onze moeder-dochter relatie is geweest.

afa6833d2ac76cb31d66cb8b3e7fe6d2_medium.

“Wat was eigenlijk de reden dat die rechter je vroeg of je werkte?” overvalt ze me toch midden in de aflevering van onze favoriete detective en ik schrik op.
“Joh, kijk eerst maar even af.”
“Ze herhalen hem vast weer volgend jaar en ik kan me nu toch niet meer goed concentreren.” Ik bekijk haar even, maar ze lacht vriendelijk.

“Ik denk dat die rechter mijn ex duidelijk wilde maken dat, door zijn keuze, mijn carrière in de ijskast was gezet? Althans, toen ik het onverwacht alleen moest doen vond ik een (parttime) baan buitenshuis geen optie meer. Ik koos dáárom bewust om thuis te blijven tot M**** naar de kleuterschool ging, maar zou de aansluiting naar de volgende stap in mijn loopbaan missen. Dat had ik er graag voor over. Zo’n kleintje ontwikkelt zo razendsnel, daar wilde ik niets van missen en ik dacht zelfs dat het niet verkeerd zou zijn om daarna iets totaal anders, minder commercieels, te doen.  Jij weet, EmjE, het huishouden is niet mijn meest geliefde bezigheid. Toch had ik juist in die jaren alles heel gedisciplineerd op orde. Ik leek wel een modelhuisvrouw, haha, wilde het miljeu niet vervuilen met papiertroep en gebruikte katoenen luiers. Drie keer per dag de was met groene zeep. Zo'n baby levert bergen vuile kleertjes op. Soppen en zemen, iedere dag hetzelfde werk, maar ik zette dat eerste jaar meteen geld opzij om later een werkster te kunnen nemen. Er was nog maar weinig huisraad, maar het huis was brandschoon opdat zij zich in de vertrouwde rustige omgeving goed kon ontplooien. Zij hoefde nooit tevergeefs om troost bij mij aan te kloppen. Ik nam alle tijd voor haar, was me heel bewust van lichaamstaal zodat ik goed op haar stemming in kon spelen. Liefde geven die voordien nooit een kans had gehad. Zodra ze wakker was leefde ik op, De oneindig diepe gevoelens die ze bij me opriep herinner me als de dag van gisteren. Het was heerlijk met haar in te halen wat mijn moeder had nagelaten. Zo’ n genot, te zien hoe fijn mijn poepescheetje het vond om te worden vertroeteld, geknuffeld, maar ik was ook consequent, stelde duidelijke grenzen. Ze groeide in haar eigen tempo zo onbezorgd natuurlijk op tot een zelfbewuste kleuter, maar de oorlog, die toen al maanden woedde, was er echt één te veel. Er leek weinig meer over van de sterke liefdevolle band tussen mijn kind en mij en als ik tegen de buurtjes zei hoe erg het was, vonden ze dat ik dingen zag die er niet waren. Hadden zij stront in de ogen? Ze beweerden dat een kind flexibel was, overal overheen kon groeien, dat ik me overbezorgd aanstelde. Keken zij dan nooit naar hun eigen kinderen of het mijne? Ik merkte toch hoeveel last ze had van al dat onverwachte intimiderende geschreeuw, herkende zo veel omdat mijn eigen ma mijn hele leven liefdeloos veeleisend tegen mij was geweest. Had ik moeten voorzien dat die veiligheid zou worden vernield?”

“Wat vrouwen als G**** “drijft kunnen wij ons niet voorstellen. Zij speelde een heel smerig spel en hallo, vlak je ex niet uit die zijn kind voor de schoonouders ontkende? Wie is zo gek? Dat is toch te maf om over te praten?”
”Verliefde kluns met minderwaardigheidscomplex en ze wisten dat haar ouders hun overspeligheid zeker niet zouden accepteren. Zij draaiden zich van het begin af aan in een slangenkuil vol leugens. Zo'n relatie is gedoemd om te stranden. Het gif van bedrog zoekt zelf wel een weg om slachtoffers te maken en ik had altijd gedacht dat B**** en ik, hoe dan ook, respect voor elkaar hadden. Zelfs toen bleek dat hij echt achterbaks werd, kon ik er met mijn kop niet bij. Het lijkt in de terugblik zo stom om te hebben gedacht dat G**** van haar voornemen had afgezien. Nu kwam het gevaar van binnen uit. Via B****. Ze moet hem aan alle kanten het vuur na aan de schenen hebben gelegd. Verraad door de vader is veel ongrijpbaarder, venijniger ook, dan dat van zijn nieuwe partner, want zij was nooit in onze intieme kring doorgedrongen. In die tijd heb ik vaak overwogen om de bezoekregeling te stoppen, maar deskundigen zeiden dat dit nog véél schadelijker zou zijn, omdat ze zo gek op hem was. De wet zegt trouwens ook dat vaders het recht hebben om de kinderen te zien, mits bewezen is dat zij hen mishandelen en dan heb je keiharde bewijzen nodig.“

”Ja, en er waren natuurlijk nooit getuigen bij die zagen hoe hij te keer ging. Jij hebt hulp gehaald, dáár zijn dossiers van, maar als het eenmaal zover uit de hand is gelopen kun je alleen nog maar hopen dat hun methode werkt.” Ik lach als een boer met kiespijn en geef me over aan mijn niet aflatende hoop. 
“Wat zou het voor alle partijen fijn zijn geweest als er openheid was gekomen toen M**** haar vader leerde kennen. Dan hadden wij haar eindelijk eerlijk opgebiecht wat haar overkomen was. Je herinnert je de jampotaffaire?" Ze knikt.
"Wel die keer maakte je eens mee hoe zij mij die laatste tijd thuis hadden mishandeld. Dat deden C. en M**** ook altijd zonder getuigen, die hen aan hadden kunnen pakken. Zoveel haat in haar stem, bijna moordlust in zijn ogen. Ze waren net zo agressief als wat zij van B**** had gezien. Alsof zijn wanhopige verbale geweld en die intimiderende lichaamstaal zich door de jaren heen in haar innerlijk heeft uitgekristalliseerd. Wat dat betreft houdt ze al een kwart eeuw vast aan wat hij erin gedrild heeft.”

”Ja, nou, die jampotaffaire, hihi. En of, die ochtend vergeet ik niet meer. Lagen ze op die matrassen achter mijn bank terwijl wij het ontbijt klaar zetten, jij de eitjes kookte. Je dochter kwam er uiteindelijk toch maar bijzitten.”
”Ja, maar C. bleef uitdagend liggen steunen terwijl wij met zijn drietjes aten.”
“Ja, er hing echt iets engs in de lucht, alsof ze naar een climax toewerkten. Jij vroeg of hij ook kwam eten want zijn eitje was klaar, maar hij kroop er zuchtend nog dieper onder. Na tien minuten waarschuwde jij hem dat zijn eitje koud werd.”
“Oh ja, brrr, als ik dááraan denk word ik spontaan doof aan mijn linkeroor. Terwijl hij altijd slow motion bewoog, het leek of hij niet vooruit te branden was, schoot hij nu als een duivel onder die lakens vandaan en begon tien centimeter van mijn oor af te gillen dat hij er genoeg van had en " ik laat me door jou de wet niet meer voorschrijven, hoor je dat? Het is over met jouw smerige intimidatie!" We zijn weer even terug in de tijd en delen nogmaals de idiote gekte van die vreselijke ochtend waarin we het zo graag gezellig hadden willen hebben.

"Ik hield onwillekeurig mijn oor dicht, dacht eerst nog dat hij mijn hand weg zou rukken. M*** schaamde zich volgens mij wel en het volgende uur was ik doof aan die kant, dacht enkel: ga jij lekker je eigen ouders onder zitten schijten met die stomme onzin. Intimidatie? Ik heb hen nooit bekritiseerd of in de weg gezeten. Dit was hun eigen onreine geweten dat hij er uit kraamde en precies hoe B**** destijds zijn longen uit het lijf gilde." 

“Je had ze al heel lang niet gezien nota bene, "herinnert EmjE zich, "en jullie belden elkaar amper. Ik geloof dat hij zelf schrok van die harde uitval. Hij kroop hijgend op de stoel en ging toen mij uitdagend aan zitten kijken. Ik dacht nog; wat heb ik met jouw agressie te maken? Wij deden daarna doodleuk of dit normaal was en dat stak geloof ik want toen stak je dochter het mes in de jampot terwijl ik expres een lepeltje op de deksel had gelegd.” Ik grinnik, EmjE gniffelt om deze absurde herinnering die in de loop van de tijd een ander aanzicht heeft gekregen.

“Ik zag het gebeuren, oh EmjE, het leek toch net een goed getimed treiterstuk, hoe gedecideerd ze dat lepeltje er vanaf wipte en de deksel van de pot af schroefde met dat mes in de aanslag. Ik wilde waarschuwen, zei voorzichtig dat, maar het was al te laat en terwijl dat mes naar binnen gleed, fluisterde ik dat jij liever niet had dat we met ons mes de jam uit jouw pot haalden.”

“Ja, je snauwde niet eens, was vriendelijk, niets op aan te merken, maar ik zat stijf van schrik op de stoel na haar smerige reactie: "Dan had jij mij maar beter op moeten voeden!" Ze kon je wel vermoorden en het kwam er uit alsof ze daar al jaren op geoefend had. Ik had haar wel kunnen slaan, foei, wat een sfeer, bahbah. Ja, gezellig logeren, maar ik had het wel weer even met hen gehad." zucht EmjE.
"C. die nooit iets zei, er altijd als een watje bij zat, schoot zo hard in de lach dat de tranen hem bijna langs de wangen liepen. Tot ik hem vroeg wat hier nou toch zo onnoemelijk vreselijk ontzettend leuk aan was.” Emje is er weer verontwaardigd over en zegt dat hij het kennelijk erg komisch vond, dat zijn meisje haar moeder weer zo venijnig te grazen nam en "ze was echt wel oud en wijs genoeg toen dat gebeurde. Je mag toch verwachten dat zij, nadat jullie vijf maanden bij mij gewoond hadden, wel wist hoe ik het graag heb? Ik had haar in die periode regelmatig uitgelegd waarom bij mij het broodbeleg met een schoon lepeltje uit de pot of het bakje gehaald moest worden, maar neem me niet kwalijk, je neemt een zijweg. Hoe liep het bij de Kinderbescherming?”

“Ach EmjE, mijn dochter schijnt nergens iets van opgestoken te hebben. Niet van opvoeding, noch van ons goede voorbeeld. Niet van leeftijdsgenoten en nog veel minder van C. de Zwijger. Loskomen? Dat kan niet! Wie niet vastzit kan niet losbreken. Ik denk eigenlijk dat die twee, C. en zij, destijds alle middelen aangrepen om te laten zien dat zij boven ons stonden, onze waarden en normen niet deugden en eh, over die Kinderbescherming? Als ik daarover begin zitten we de hele nacht op,” probeer ik er onder uit te komen, maar het kan haar niets schelen, zegt ze
“Via mijn werk kom ik zoveel crisissituaties tegen en nu wil ik eindelijk wel eens het hele verhaal in beeld hebben.” Ik haal adem, slik, rasp mijn keel, maar krijg de brok amper weg. Ze ziet wel dat ik eigenlijk niet wil, maar ze knikt bemoedigend en wacht. Ooit moet ik het toch tot het bittere eind kunnen vertellen.

Wordt vervolgd Gemeen schappelijk


 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ga snel door naar de volgende om te zien hoe het verder gaat
Jaja, nou gaan de deskundigen zich ermee bemoeien
natuurlijk moet je doorvertellen.
Het MOET er nu allemaal uit!
Haha, ja... zo lang geleden al,
maar het blijft wel een prachtig creatief proces om het nog beter onder woorden te brengen dan in die eerste versie
en zoals jij het schrijft is het zo gemakkelijk om ons in te leven in de situatie !
Dank je wel.... ik vind het zelf nu ook stukken beter. Gildor gaf het ergens aan: Laat de lezer ook zelf kunnen invullen, zet er niet overal altijd je eigen gedachten bij.
heel goede wending!
Wat B jou geflikt heeft, zal hij de volgende - en de volgende - en de volgende ook flikken.
Ik ben er van overtuigd... zo iemand is niet voor ontwikkeling vatbaar
Inderdaad het is beter om door te gaan. Dan hoef je er niet meer tegen op te zien om het te vertellen.
Ik doe mijn best hè? Maak vast nog wel even een omtrekkende beweging zo hier en daar, maar goed...
Ik doelde eigenlijk op je gesprek met Emje, hihi. Zij wilde toen toch dat je door de zure appel heen beet?
Ja, dat begreep ik, aar doelde ik ook op, want het is ook zo in werkelijkheid: als ik ergens tegenaan hik, maak ik meestal van die omtrekkende bewegingen, maak even een minder spannend uitstapje. Ik probeer dat hier in de tekst ook weer te geven. Let maar eens op...het gaat vast nog wel een voorkomen