Op avontuur naar Jeruzalem

Door Thefreedommaker gepubliceerd op Wednesday 11 February 23:10

Dit verhaal schreef ik in oktober al op mijn Facebook-pagina, maar wil het toch ook nog hier delen, omdat het land, de sfeer en de culturen door mijn hoofd blijven dwalen. Mijn ervaringen en indrukken van de reis naar Palestina/Israël:

 

Gisteravond thuis gekomen na een week te hebben doorgebracht in een gebied waar strijd, discriminatie, geweld en vooral een immense muur centraal lijken te staan. We hebben deze dagen beleefd vanuit hartje Jeruzalem, middenin de oude stad. Alles is hier anders. Er gebeurt zoveel goeds en slechts dat het met geen pen daadwerkelijk te beschrijven valt. De stad stroomt over van verschillende mensen, culturen en geloven. Je kijkt je ogen uit. Ik heb deze dagen heel veel treurige dingen gezien, waaronder de apartheidsmuur tussen Israël en Palestina, die honderden kilometers lang is. Hij scheidt complete families van elkaar, boeren van hun land en bovendien ook vele mensen van hun huis.. Sommige mensen lukt het om terug te keren naar hun woongebied, maar wat als je huis daar opeens niet meer staat? Als je enkel puin en gruis aantreft en al je olijfbomen verwoest blijken te zijn? Deze mensen hebben geen toekomst meer, sterker nog, ze hebben vaak niks meer. En toch.. zulke vriendelijke en rustige mensen. Ze kunnen eigenlijk niks beginnen en dat weten ze, het is een zaak van hopen op betere tijden. Veel jongeren in de bezette gebieden vervelen zich. Ze hebben geen school of universiteit om naartoe te gaan en geen werk. Soms uit dit zich in geweld richting de Israëlische militairen, de jongeren gooien bijvoorbeeld met stenen. Ze weten niet wat ze moeten met hun emoties en hun leven.

Donderdag zijn we naar de, nog helemaal Palestijnse stad, Ramallah geweest. Een bruisende stad met een universiteit, ook voormalig PLO leider Yasser Arafat ligt hier begraven. Toen we weer terug naar Jeruzalem wilden, kon dit niet zomaar per bus of ander vervoer. Wie uit deze stad wil, zal langs de Israëlische controle moeten. Je loopt een soort gangenstelsel van hekken met prikkeldraad binnen om vervolgens een tijd te wachten in soort hokken met draaideuren erin. 3 mensen per keer mogen er door zo'n deur heen. Al je spullen leg je net als op het vliegveld neer op een lopende band voor controle. Daarna moet je je paspoort laten zien aan iemand achter het loket. Als diegene zin heeft om te kijken tenminste. Veel Israëlische soldaten doen alsof ze niet geïnteresseerd in je zijn, alsof je beneden hen staat. Hun gedrag is vernederend tegenover de Palestijnse bevolking, die notabene van Palestijns naar Palestijns gebied willen. Wij moesten voor een keer door dit checkpoint heen, maar studenten die aan de universiteit hier studeren, moeten dit elke dag! Het klopt simpelweg niet. Zoals wel meerdere dingen hier. Zo zie je in het Palestijnse gedeelte in Jeruzalem op elke straathoek een groep Israëlische, zwaarbewapende militairen staan en hangt er om de 20 meter een camera. Dit is slechts in een notendop. Er zijn zoveel kleine dingen hier die je zou moeten zien om het te begrijpen en te geloven. 's Middags waren we in Ramallah, 's avonds werd er een 13-jarige jongen neergeschoten door militairen in een dorpje ernaast. 'Zelfverdediging'. De jongen had drie gerichte schoten op zijn borst en overleed later aan zijn verwondingen. 

Maar natuurlijk hebben we ook de goede dingen meegemaakt en zijn er gelukkig ook veel Israëli's die het niet eens zijn met de huidige politieke situatie. Zo hadden we in Bethlehem een taxichauffeur die in Jeruzalem was geboren, maar nu in Bethlehem woonde. Het was voor hem en zijn familie onmogelijk om naar Jeruzalem te gaan, ze zouden het checkpoint niet doorkomen. Voor ziekenhuisbezoek wordt er wel een uitzondering gemaakt. De chauffeur vertelde ons dan ook dat hij eens met zijn moeder naar een Joods ziekenhuis in Jeruzalem was geweest en dat ze geholpen werden door een aardige dokter. Hij beloofde hen wat. Als de chauffeur of zijn familie een dagje naar Jeruzalem zou willen, zegt de dokter dat ze voor een ziekenhuisbezoek bij hem moeten zijn. Zo komen ze de strenge controles wel voorbij. Het hoort natuurlijk niet op zo'n manier te gaan maar het is wel een mooi voorbeeld van positieve dingen die hier ook plaatsvinden. 

Bovendien ben ik tijdens deze vakantie 18 geworden. En wie kan er nou zeggen dat ie zijn verjaardag al drijvend in de Dode Zee heeft doorgebracht! Het laagste punt ter wereld. Al met al een heel bijzondere en boeiende week die veel indruk op me heeft gemaakt!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi artikelen met zowel positieve als negatieve puntjes, een indrukwekkende reis.
Wie kan er zeggen dat ze heeft puin lopen ruimen toen de scuds vielen?
Ik.

Israël is alles voor mij.
Mooi artikel van je.